Wyrok WSA w Olsztynie z 15 stycznia 2004 r., V SA 1818/03

Sąd

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie

Rozpoznanie

na rozprawie w dniu 15 stycznia 2004 r.

Sprawa

sprawy ze skargi A Sp. z o.o. na decyzję Dyrektora Izby Celnej z dnia "[...]" r. Nr "[...]" w przedmiocie uznania zgłoszenia celnego za nieprawidłowe skargę oddala.

Skład

Przewodniczący Sędzia WSA Tadeusz Piskozub Sędziowie: WSA Andrzej Błesiński NSA Józef Waksmundzki
Katarzyny Lenartowicz protokolant

Uzasadnienie

A sp.z o.o w O. jednolitym dokumentem administracyjnym SAD z dnia 12.05.2000r. zgłosiła do objęcia procedurą dopuszczenia do obrotu na polskim obszarze celnym m. in. towarów zgłoszonych jako "dodatki do żywności (stabilizatory spożywcze)" o nazwie handlowej Meyprogen IC- 3104, IC-3150 zaklasyfikowane do kodu PCN 3824 90 95 0 oraz Meyprogen MS-132, Meyprogen MS-7, zaklasyfikowane do kodu PCN 3913 90 80 0.

Dyrektor Urzędu Celnego w O. wszczął postępowanie w sprawie klasyfikacji taryfowej tych towarów, a następnie decyzją z dnia 30.04.2002r.; uznał zgłoszenie celne za nieprawidłowe w zakresie klasyfikacji taryfowej towarów o nazwie handlowej i zaklasyfikował je do "przetworów spożywczych gdzie indziej nie wymienionych ani nie włączonych";

Meyprogen IC-3104 wg kodu PCN 2106 90 98 0,

Meyprogen IC-3150, Meyprogen MS-132, wg kodu PCN 2106 90 92 0.

Dyrektor Izby Celnej w O., w wyniku odwołania Skarżącej Spółki, decyzją z dnia 08.04.2003r. utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję organu pierwszej instancji.

Pismem z dnia 09.05.2003r. Spółka zaskarżyła decyzję organu II instancji do Naczelnego Sądu Administracyjnego, w zakresie klasyfikacji towarów IC-3104, IC-3150, MS-132, wnosząc o jej uchylenie.

Zaskarżonej decyzji zarzucono rażące naruszenie prawa materialnego tj. Taryfy celnej, stanowiącej załącznik do rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 21 grudnia 1999r. w sprawie ustanowienia Taryfy celnej (Dz. U. nr 107, poz. 1217), a także Reguł 1, 3b, 6 Ogólnych Reguł Interpretacji Nomenklatury Scalonej (ORINS) oraz zastosowanie błędnej taryfikacji. W ocenie Skarżącej, klasyfikacja produktów do pozycji 2106 pozostaje w sprzeczności z zebranym materiałem dowodowym, w szczególności z przedłożonymi przez Skarżącą opiniami biegłych z zakresu produkcji spożywczej.

Uwzględniając regułę 1 i 6 ORINS zawartych w Taryfie celnej oraz wyjaśnienia do taryfy celnej, zdaniem Skarżącej Spółki właściwą do zakwalifikowania produktu powinna być pozycja 1302 Taryfy celnej, obejmująca "soki i ekstrakty roślinne; substancje pektynowe, pektyniany i pektyny; agar-agar i inne śluzy zagęszczacze modyfikowane lub nie, pochodzące z produktów roślinnych".

W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Celnej w O. wniósł o oddalenie skargi, podtrzymując argumenty podniesione w zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie zważył, co następuje:

Dokonując kontroli zaskarżonej decyzji z punktu widzenia jej zgodności z obowiązującymi przepisami, Sąd Administracyjny nie dopatrzył się błędów w interpretacji i błędów w zastosowaniu obowiązujących przepisów prawa, ani też błędów w sposobie ustalenia faktów przyjętych za udowodnione, w toku przeprowadzonego postępowania dowodowego.

Przy taryfikacji celnej wyrobu znaczenie rozstrzygające ma reguła określona w punkcie I ORINS, według której, dla celów prawnych klasyfikację towarów należy ustalać zgodnie z brzmieniem pozycji i uwag do sekcji działów Taryfy.

Z konstrukcji każdej z kolejnych reguł wynika, iż należy je stosować w kolejności numerycznej, co oznacza, że regułę 3a można zastosować dopiero wtedy, gdy klasyfikacji taryfowej produktu nie można dokonać według reguł ją poprzedzających.

Polska taryfa celna przyjęła nazewnictwo i zasady interpretacji Scalonej Nomenklatury Określania i Kodowania Towarów, wprowadzonej w życie Międzynarodową Konwencją w sprawie Zharmonizowanego Systemu Oznaczania i Kodowania Towarów, sporządzoną w Brukseli 14 czerwca 1983r. (zał. do DZ. U. nr 11, poz. 62 z dnia 7.02.1997r.).

Zgodnie z postanowieniem art. 13 ust. 2 powyższej Konwencji, która weszła w życie z dniem 1 stycznia 1996r. na mocy oświadczenia rządowego z dnia 30.12.1996r. w sprawie przystąpienia przez Rzeczpospolitą Polską do Międzynarodowej Konwencji w sprawie zharmonizowanego systemu oznaczania i kodowania towarów, Polska Administracja Celna jest zobowiązana do stosowania powyższej Nomenklatury Scalonej w obrocie towarowym z zagranicą.

Zgodnie z art. 280 i 283 Kodeksu celnego o zaklasyfikowaniu towaru do określonej pozycji taryfy celnej decyduje wyłącznie organ celny, kierując się zasadami określonymi ww. Scalonej Nomenklaturze Określania i Kodowania Towarów,

Opinie biegłych są pomocne wówczas, gdy zachodzą wątpliwości dotyczące ustalenia tożsamości towaru, a nie jak w sprawie niniejszej, ustalenia klasyfikacji taryfowej.

Przyjęcie przez organy celne obu instancji, że przedmiotowo towary kwalifikuje się do poz. 2106, a nie do poz. 1302, o co wnosi strona, nie budzi w ocenie Sądu wątpliwości.

Organy orzekające w obu instancjach w sposób przekonujący wykazały, że przedmiotowe towary są środkami przeznaczonymi do spożycia.

Na podstawie dokumentów sporne stabilizatory posiadają następujący skład i przeznaczenia:

• Meyprogen IC-3104; mono- i dwuglicerydy kwasów tłuszczowych, guma guar, mączka chleba świętojańskiego, dekstroza, stosowany do produkcji lodów,
• Meyprogen IC-3150; mono- i dwuglicerydy kwasów tłuszczowych, guma guar, sól sodowa karboksylometyocelulozy, karagen standaryzowany dekstrozą, stosowany do produkcji lodów,
• Meyprogen MS-132; skrobia modyfikowana, guma guar, guma ksantanowa, stosowany do deserów twarogowych, sosów sałatkowych, majonezów,
• Meyprogen MS-7; guma guar, guma ksantanowa, stosowany do produkcji ketchupu, sosów, majonezów.

Analizując składy i zastosowanie powyższych parametrów, które są dodawane do żywności, zdaniem Sądu, organy celne prawidłowo zakwalifikowały te towary do pozycji 2106, obejmującej "przetwory spożywcze gdzie indziej nie wymienione ani nie włączone".

Nie zasługuje na uwzględnienie zarzut Skarżącej dotyczący pominięcia przez organy celne dowodu, jakim w ocenie Skarżącej jest wiążąca informacja taryfowa (WIT), wydana przez holenderską administrację celną.

Dokument ten został wydany przez eksportera – firmy "[...]".

Nie można zgodzić się z argumentacją Skarżącej, iż skoro Polska zobowiązała się do harmonizacji polskiego systemu prawa celnego do prawa unijnego (art. 68 Układu Europejskiego), to polska administracja celna powinna uwzględnić WIT-y wydawane przez organy celne państw członków Unii Europejskiej.

Wiążąca informacja taryfowa nie jest informacją prawną.

Zgodnie z przepisem art.5 Kodeksu Celnego (odp. art. 12 Kodeksu Celnego Wspólnot Europejskich), wiążąca informacja taryfowa jest to decyzja administracyjna wydana na wniosek strony, w indywidualnej sprawie, która wiąże organy celne oraz osobę.

Stosowna jest w odniesieniu do towarów, wobec których formalności celne zostały dokonane po dniu, w którym informacja ta została udzielona.

W świetle przytoczonych regulacji prawnych, również wspólnotowych, wiążąca informacja taryfowa jest wiążącą wobec osoby, której została udzielona.

Organy celne państw – członków Unii Europejskiej nie mają obowiązku stosowania ustalonej w WIT taryfikacji, jeśli stroną postępowania jest inny przedmiot niż adresat WIT-u.

Polska administracja celna będzie zobowiązana stosować WIT-y wydane przez administracje celne państw – członków Unii Europejskiej, dopiero z chwilą przystąpienia Polski do Unii i wyłącznie w stosunku do podmiotów, dla których WIT został wydany.

Całokształt przedstawionych okoliczności upoważnia do stwierdzenia, że zaskarżona decyzja odpowiada prawu, a argumentacja faktyczna i prawna przedstawiona w uzasadnieniu w pełni zasługuje na akceptację.

Z tych też względów Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie, opierając swoje rozstrzygnięcie na treści art. 151 ustawy z dnia 30.08.2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, postanowił oddalić skargę, jako bezzasadną.