Wyrok NSA w Warszawie (przed reformą)z 14 września 1994 r., sygn. akt V SA 191-192/94

Tezy

Przy ustalaniu terminu zgłoszenia towarów do odprawy celnej przez podmiot dokonujący obrotu towarowego z zagranicą termin ten liczy się od dnia, w którym towar dostarczono do miejsca odprawy celnej.

Gdy towar do odprawy dostarcza przewoźnik, o powstaniu obowiązku określonego w art. 52 ust. 2 pkt 1 ustawy Prawo celne można mówić dopiero od momentu, w którym zobowiązany podmiot powziął wiadomość o zaistnieniu sytuacji przewidzianej w tym przepisie, to jest o dostarczeniu towaru do punktu odprawy celnej przez przewoźnika lub inny podmiot.

Odmienna wykładnia prowadziłaby do sytuacji, w której skutki związane z niewykonaniem tego obowiązku /art. 70 ust. 2 pkt 3 ustawy Prawo celne/ ponosiłby także podmiot, który nie miał realnej możliwości wywiązania się z owego obowiązku, a więc do rozwiązań budzących zasadnicze zastrzeżenia z punktu widzenia ogólnych zasad postępowania administracyjnego, w szczególności zasad określonych w art. 7 i art. 8 Kpa.