Wyrok NSA w Warszawie (przed reformą) z 21 października 1992 r., V SA 192/92

Teza

Minimalna wysokość cła /ust. 3 pkt 1 załącznika nr 2 do rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 23 lipca 1991 r. w sprawie zawieszenia do dnia 31 grudnia 1991 r. pobierania cel od niektórych towarów - Dz.U. nr 67 poz. 289/ nie jest "stawką podstawową, określoną w taryfie celnej", do której odwołuje się par. 6 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 30 grudnia 1989 r. w sprawie ceł na towary przywożone z zagranicy /Dz.U. nr 75 poz. 448 ze zm./.

Sentencja

Naczelny Sąd Administracyjny oddalił na podstawie art. 207 par. 5 Kpa skargę Towarzystwa Handlu Zagranicznego "E." na decyzję Prezesa Głównego Urzędu Ceł z dnia 16 stycznia 1992 r. w przedmiocie wymiaru cła.

Uzasadnienie

Zawartą w zgłoszeniu celnym nr 22967/1403 decyzją z dnia 7 września 1991 r. Dyrektor Urzędu Celnego w W. wymierzył cło od sprowadzonych z zagranicy przez Towarzystwo Handlu Zagranicznego "E." 373 nowych samochodów osobowych "Maruti 800" w wysokości równowartości 800 USD od samochodu.

W odwołaniu Towarzystwo to twierdziło, że ponieważ krajem pochodzenia samochodów są Indie i samochody zakupiono i sprowadzono z Indii, z mocy par. 6 obowiązującego wówczas rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 30 grudnia 1989 r. w sprawie ceł na towary przywożone z zagranicy /Dz.U. nr 75 poz. 448/ do sprowadzonych samochodów powinno się zastosować preferencyjne stawki celne w wysokości 0,7 stawki stanowiącej równowartość 800 USD, a należnej zgodnie z ust. 3 pkt 1 załącznika nr 2 do rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 23 lipca 1991 r. w sprawie zawieszenia do dnia 31 grudnia 1991 r. pobierania ceł od niektórych towarów /Dz.U. nr 67 poz. 289/, to znaczy równowartość 560 USD.

Decyzją z dnia 16 stycznia 1992 r. nr DTW-III-5540-3498/91 Prezes Głównego Urzędu Ceł utrzymał w mocy decyzję Dyrektora Urzędu Celnego w W. Prezes Głównego Urzędu Ceł uznał, że wprowadzone rozporządzeniem Rady Ministrów z dnia 23 lipca 1991 r. w sprawie zawieszenia do dnia 31 grudnia 1991 r. pobierania ceł od niektórych towarów /Dz.U. nr 67 poz. 289/ minimalne cło od samochodów w wysokości stanowiącej równowartość 800 USD obowiązuje bez względu na preferencje celne, przysługujące na podstawie rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 30 grudnia 1989 r. w sprawie ceł na towary przywożone z zagranicy /Dz.U. nr 75 poz. 448/.

W skardze do Naczelnego Sądu Administracyjnego Towarzystwo Handlu Zagranicznego "E." wnosiło o uchylenie decyzji organów obu instancji, podtrzymując swe dotychczasowe stanowisko w sprawie. Także Prezes Głównego Urzędu Ceł w odpowiedzi na skargę podtrzymał swe dotychczasowe stanowisko.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje

Stosownie do przepisów art. 3 i 4 Porozumienia o ujednoliceniu zasad określania pochodzenia towarów z krajów rozwijających się w celu udzielania preferencji celnych w ramach ogólnego systemu preferencji, sporządzonego w Moskwie dnia 5 czerwca 1980 r. /Dz.U. 1982 nr 15 poz. 116 i 117/, ustalanie preferencji celnych zostało pozostawione autonomicznej decyzji każdego z krajów - członków Porozumienia. Rozstrzygnięcia więc, czy i jakie preferencje obowiązują, w Polsce, szukać należy w przepisach prawa polskiego.

Podstawą prawną argumentacji skarżącego jest par. 6 uprzednio obowiązującego rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 30 grudnia 1989 r. w sprawie ceł na towary przywożone z zagranicy /Dz.U. nr 75 poz. 448 ze zm./. Z przepisu tego wynika, że "ustala się i pobiera cło według preferencyjnych stawek celnych w wysokości 0,7 stawki podstawowej, określonej w taryfie celnej". Zagadnienie prawne więc sprowadza się do tego, czy kwota stanowiąca równowartość 800 USD, o której mowa w ust. 3 pkt 1 i załącznika nr 2 do rozporządzenia Rady Ministrów z 23 lipca 1991 r. w sprawie zawieszenia do dnia 31 grudnia 1991 r. pobierania ceł od niektórych towarów /Dz.U. nr 67 poz. 189/, może być traktowana jako "stawka podstawowa, określona w taryfie celnej". Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego, na tak postawione zagadnienie należy udzielić odpowiedzi negatywnej.

Ani cytowane rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 30 grudnia 1989 r. w sprawie ceł na towary przywożone z zagranicy, ani wyżej wskazane rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 23 lipca 1991 r. w sprawie zawieszenia do dnia 31 grudnia 1991 r. pobierania ceł od niektórych towarów nie nazywają minimalnej wysokości cła stawką celną. W obu tych rozporządzeniach mówi się odrębnie o stawkach celnych i o minimalnej wysokości cła. Tak więc w ust. 3 załącznika nr 2 do cytowanego rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 23 lipca 1991 r., który ma zastosowanie w sprawie, mowa jest o tym, że "stawki celne (...) przyjmują na czas zawieszenia wysokości podane w poniższej tabeli, z tym że 1/ wysokość cła w złotych nie może być niższa niż równowartość 800 USD (...)". Sformułowanie to prowadzi do wniosku, że na gruncie powyższych przepisów stawka celna i minimalna wysokość cła są pojęciami różnymi. Minimalna wysokość cła więc nie jest "stawką podstawową, określoną w taryfie celnej", do której odwołuje się par. 6 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 30 grudnia 1989 r. w sprawie ceł na towary przywożone z zagranicy /Dz.U. nr 75 poz. 448 ze zm./. Skoro tak, to należy zgodzić się z organami celnymi, iż w sytuacji gdy chodzi o samochody, do których stosuje się preferencyjne stawki celne, minimalna wysokość cła nie podlega obniżeniu.

Na tle powyższej wykładni może wprawdzie powstać wątpliwość, czy przyjęte rozwiązanie jest właściwe. Wykładnia ta bowiem powoduje, że wystąpią sytuacje, w których wysokość cła od towaru korzystającego z preferencji celnych będzie taka sama jak wysokość cła od towaru nie objętego preferencjami. Jak to jednak wskazano na wstępie, określanie preferencji celnych, które wynikają ze wspomnianego Porozumienia o ujednoliceniu zasad określania pochodzenia towarów z krajów rozwijających się w celu udzielania preferencji celnych w ramach ogólnego systemu preferencji, sporządzonego w Moskwie dnia 5 czerwca 1980 r., należy do autonomicznej kompetencji wewnętrznego systemu prawnego krajów członkowskich Porozumienia. Przyjęte więc w omawianych przepisach rozwiązania nie mogą być kwestionowane z punktu widzenia ich zgodności z Porozumieniem. Trudno też uznać, że ustalenie w sposób jednolity minimalnej wysokości cła narusza jakieś inne przepisy prawne.

Uznając zatem, że w świetle decydującej tu wykładni językowej omawianych przepisów skarga jest bezzasadna, Naczelny Sąd Administracyjny z mocy art. 207 par. 5 Kpa orzekł jak w sentencji wyroku.