Teza
Osoba dysponująca pochodnym prawem do pobytu w lokalu, w którym jest zameldowana na pobyt stały nie może skutecznie powoływać się na to uprawnienie w sytuacji długotrwałego zamieszkiwania w innym miejscu, w warunkach, gdy sytuacja rodzinna i osobista tej osoby wskazuje na to, że skoncentrowała swoje życie rodzinne gdzie indziej, a zwłaszcza za granicą. W przeciwnym razie prowadziło by to do utrzymania fikcji meldunkowej osób zamieszkałych za granicą, a także do ograniczenia praw właścicielskich osób trzecich w sposób sprzeczny z zasadami państwa prawnego.
Przesłanka utraty uprawnienia do przebywania w lokalu zainteresowanej osoby, która bez wymeldowania się lokal ten opuściła, powinna być oceniana na tle całokształtu okoliczności sprawy a nie tylko w świetle oświadczenia woli najemcy lokalu, który uprawnienie to potwierdza na podstawie art. 9 ust. 2 ustawy z dnia 10 kwietnia 1974 r. o ewidencji ludności i dowodach osobistych /Dz.U. 1984 nr 32 poz. 174 ze zm./.
Sentencja
- uchyla zaskarżoną decyzję i utrzymaną nią w mocy decyzję organu I instancji.