Wyrok NSA w Warszawie (przed reformą) z 10 lutego 2003 r., V SA 2016/02

Sprawa

sprawy ze skargi Jaggers Michael Ch. na postanowienie Rady do Spraw Uchodźców z dnia 21 sierpnia 2002 r. (...) w przedmiocie wniesienia odwołania z uchybieniem terminu w sprawie o nadanie statusu uchodźcy - oddala skargę.

Teza

Pokwitowanie odbioru odpisu decyzji po dacie doręczenia zastępczego w trybie art. 44 Kpa /także w trakcie biegu terminu do wniesienia środka odwoławczego/ świadczy jedynie o zaistnieniu tego faktu.

Fakt ten nie ma więc wpływu na zmianę biegu terminu do wniesienia odwołania od tej decyzji.

Sentencja

Naczelny Sąd Administracyjny

Uzasadnienie

Rada do Spraw Uchodźców, po rozpatrzeniu odwołania wniesionego przez obywatela Nigerii Jaggers Michael Ch. od decyzji Prezesa Urzędu do Spraw Repatriacji i Cudzoziemców (...) z dnia 8 lipca 2002 r. w sprawie odmowy nadania statusu uchodźcy w Rzeczypospolitej Polskiej, zaskarżonym postanowieniem z dnia 21 sierpnia 2002 r. (...) stwierdziła, że odwołanie zostało wniesione z uchybieniem terminu.

W motywach uzasadnienia swojego rozstrzygnięcia Rada do Spraw Uchodźców powołała się na brzmienie art. 129 Kodeksu postępowania administracyjnego, zgodnie z którym odwołanie od decyzji organu pierwszej instancji wnosi się w terminie 14 dni od dnia doręczenia decyzji stronie i jednocześnie wyjaśniła, że zaskarżona odwołaniem decyzja zawierała prawidłowe pouczenie o trybie i terminie zaskarżenia. W tej sprawie decyzja organu pierwszej instancji została wysłana w dniu 8 lipca 2002 r. na adres wskazany przez stronę m. in. w odwołaniu i jak wynika z adnotacji urzędu pocztowego przesyłka ta była prawidłowo awizowana w dniu 10 lipca 2002 r. W związku z tymi ustaleniami Rada do Spraw Uchodźców stwierdziła, że doręczenia skarżącemu decyzji organu pierwszej instancji dokonano w trybie art. 44 Kodeksu postępowania administracyjnego. W myśl tego przepisu doręczenie uważa się za dokonane z upływem 7 dni od dnia zawiadomienia o awizie. Uwzględniając ten okres - termin do wniesienia odwołania /w niniejszej sprawie/ upływał w dniu 31 lipca 2002 r. Strona odwołanie wniosła natomiast w dniu 7 sierpnia 2002 r., a więc już po upływie przewidzianego prawem terminu i nie wnosiła jednocześnie o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania.

W skardze do Naczelnego Sądu Administracyjnego na ostateczne postanowienie Rady do Spraw Uchodźców skarżący Jaggers Michael Ch. zarzucił, że przekroczenie terminu do wniesienia odwołania nastąpiło bez jego winy. W czasie wydania negatywnej decyzji przebywał pod adresem wskazanym jako adres do korespondencji a mimo to "listu" nie otrzymał. Decyzję odebrał w dniu 30 lipca 2002 r. w siedzibie Urzędu do Spraw Repatriacji i Cudzoziemców i z tego powodu uważa za nieskuteczne przyjęcie doręczenia na podstawie art. 44 Kpa.

W odpowiedzi na skargę Rada do Spraw Uchodźców wniosła o jej oddalenie i podniosła argumenty zbieżne z przytoczonymi w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje

Dokonując sądowej kontroli legalności /zgodności z prawem/ zaskarżonego postanowienia Sąd nie stwierdził, by przy jego wydaniu zostały naruszone przepisy obowiązującego prawa.

Z materiału dowodowego wynika, że skarżący we wniosku z dnia 8 kwietnia 2002 r. jako miejsce i adres zamieszkania w Polsce podał: Warszawa ul. S. (...). Pod ten adres Urząd do Spraw Repatriacji i Cudzoziemców przesłał odpis swojej decyzji z dnia 8 lipca 2002 r. W związku ze stwierdzeniem przez doręczyciela, że mieszkanie jest zamknięte, przesyłkę awizowano w dniu 10 lipca 2002 r. (...) i pouczono adresata, że list polecony nr 36442 pozostawiono w placówce "W-wa 18, ul. L. 4" oraz że można go odebrać w wyżej wymienionym miejscu i w ciągu 7 dni, licząc od dnia następnego od daty 10.07.2002 r. (...). Do akt administracyjnych (...) dołączono wystawione w dniu 30 lipca 2002 r. w Urzędzie do Spraw Repatriacji i Cudzoziemców pokwitowanie potwierdzające przez skarżącego odbiór w tym dniu decyzji (...) z dnia 8.07.2002 w sprawie dotyczącej nadania statusu uchodźcy w Rzeczypospolitej Polskiej. Przedstawiony wyżej stan faktyczny sprawy daje podstawę do przyjęcia trafności poglądu wyrażonego w zaskarżonym postanowieniu dotyczącym prawidłowości w doręczeniu skarżącemu decyzji z dnia 8 lipca 2002 r. w trybie art. 44 Kpa /tzw. doręczenie zastępcze"/. Skarżącemu znany był obowiązek zawiadamiania organu administracji państwowej o każdej zmianie swego adresu /art. 41 par. 1 Kpa/ i skutek prawny wynikający z faktu niedopełnienia określonego obowiązku, a mianowicie że zaniedbanie tego obowiązku powoduje, iż doręczenie pisma pod dotychczasowym adresem ma skutek prawny /art. 41 par. 2 Kpa/. Skarżący znał treść powyższego obowiązku (...). Potwierdzeniem tego jest także okoliczność wielokrotnego powiadamiania organu przez skarżącego o każdej zmianie swojego adresu (...). Jak to trafnie przyjął organ odwoławczy - zgodnie z art. 44 Kpa - doręczenie decyzji należy uznać za skuteczne po upływie 7 dni od daty złożenia przesyłki w urzędzie pocztowe- telekomunikacyjnym w wypadku niemożności jej doręczenia w sposób przewidziany przepisami art. 42 i art. 43 Kpa i po odpowiednim zawiadomieniu o tym fakcie zgodnie z art. 44 Kpa. Skoro w niniejszej sprawie doręczenia dokonano w sposób zastępczy stosownie do obowiązujących wymogów prawnych a więc z upływem ostatniego dnia terminu 7-dniowego tj. 17 lipca 2002 r., albowiem przesyłkę awizowano w dniu 10 lipca 2002 r., to wniesienie odwołania w terminie 14 dniowym /art. 129 par. 2 Kpa/ od dnia doręczenia winno nastąpić w dniu 31 lipca 2002 r. Wniesienie odwołania po tym terminie tj. w dniu 7.08.2002 r. nastąpiło zatem z uchybieniem terminu do jego wniesienia. Skład orzekający w niniejszej sprawie podziela pogląd wyrażony w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 25 listopada 1999 r. V SA 948/99 /nie publ./, stosownie do którego pokwitowanie odbioru odpisu decyzji w późniejszym terminie świadczy jedynie o zaistnieniu tego faktu i nie czyni bezskutecznym doręczenia zastępczego w myśl art. 44 Kpa.

Z podanych wyżej względów Naczelny Sąd Administracyjny uznał skargę za nieuzasadnioną i na podstawie art. 27 ust. 1 ustawy z dnia 11 maja 1995 r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym /Dz.U. nr 74 poz. 368 ze zm./ orzekł o jej oddaleniu.