Wyrok NSA w Warszawie (przed reformą) z 13 lutego 1997 r., V SA 209/96

Teza

Organ odwoławczy nie jest związany ustaleniami organu, który wydał decyzję w pierwszej instancji.

Organ ten, dokonując w toku postępowania odwoławczego kontroli zaskarżonej decyzji, nie powinien pozostawić bez wyjaśnienia tych okoliczności faktycznych, na które powołuje się strona skarżąca, a do których organ I instancji nie ustosunkował się, bądź ustosunkował się nieprawidłowo lub wyprowadził na ich podstawie nieprawidłowe wnioski.

Sentencja

1. uchyla zaskarżoną decyzję.

Uzasadnienie

Organ odwoławczy rozpoznaje sprawę w jej całokształcie i jeżeli okaże się, że w postępowaniu organu I instancji są braki lub niejasności, powinien przeprowadzić dodatkowe postępowanie w celu uzupełnienia dowodów i materiałów w sprawie.

Utrzymując w mocy zaskarżoną decyzję Wojewody, Minister Spraw Wewnętrznych nie uzupełnił postępowania dowodowego w stopniu koniecznym dla poddania przez sąd administracyjny kontroli zaskarżonej decyzji pod względem jej prawidłowości z punktu widzenia przyjętych kryteriów swobody oceny, którymi kierowały się organy administracji rozstrzygające niniejszą sprawę.

Wolą ustawodawcy było wprawdzie pozostawienie decyzji w sprawach zezwolenia na pobyt stały cudzoziemców uznaniu administracyjnemu organowi właściwemu do jej podjęcia, jednakże nie oznacza to, że może to być dowolne uznanie.

Należy dodać, że zaniechanie przez organ wyjaśnienia istotnych okoliczności uzasadniających odmowę wnioskowanego przez stronę zezwolenia powoduje, że wydana decyzja nie ma charakteru uznaniowego, lecz jest rozstrzygnięciem dowolnym, naruszającym zasadę określoną w art. 7 Kpa.