Wyrok NSA w Warszawie (przed reformą) z 24 września 1998 r., V SA 210/98

Sentencja

skargę oddala w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji o wymiarze cła.

Uzasadnienie

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje

Zarzuty skargi nie są uzasadnione.

Podstawą wymiaru cła jest wartość celna towaru, za którą, uważa się, zgodnie z przepisem art. 25 ust. 1 ustawy z dnia 28 grudnia 1989 r. - Prawo celne /Dz.U. 1994 nr 71 poz. 312 ze zm. w brzmieniu z daty zgłoszenia towaru do odprawy celnej/, cenę zapłaconą, lub mającą, być zapłaconą, czyli tzw. wartość transakcyjna.

Z kolei do wartości transakcyjnej dolicza się m.in. nie ujęte w niej, a faktycznie poniesione przez kupującego, koszty pakowania towaru /art. 25 ust. 2 pkt 2 cyt. ustawy/. Zebrany w sprawie materiał dowodowy nie daje podstawy do przyjęcia, że kosztem faktycznie poniesionym przez skarżącego była jedynie należność za piwo, nie zaś, jak wynika z faktury eksportera, łączna należność za piwo i opakowanie /butelki/.

Okoliczność ta w szczególności nie wynika z kontraktu pomiędzy eksportującą firmą (...) a importerem. Nie wynika z niego również, aby butelki miały być w ogóle zwracane producentowi jako stanowiące jego własność, w jakim terminie i na jakich warunkach.

Należy zwrócić uwagę, iż strona skarżąca nie udowodniła w jakiej wysokości należności z faktur były płacone i czy płatność odnosiła się tylko do piwa.

Chybiony jest w tej sytuacji zarzut skargi, że wymierzając cło od łącznej wartości piwa i butelek, organ celny naruszył przepis art. 25 ustawy - Prawo celne.

Nie jest także trafny zarzut skarżącego naruszenia przez organ celny art. 17 ustawy - Prawo celne. Niewątpliwie butelki, w których dostarczane jest piwo importowane mogą być przedmiotem odprawy celnej czasowej, zgodnie z art. 17 ust. 1 pkt 7 i art. 68 ust. 1 cyt. ustawy z dnia 28 grudnia 1989 r.

Jednakże sam fakt, że butelki w których dostarczono piwo importowane mogą być przedmiotem odprawy czasowej nie oznacza, że wartość opakowań nie wchodzi w skład wartości celnej towaru. Możliwość dokonania odprawy celnej czasowej opakowań wielokrotnego użytku nie oznacza bowiem, że na organie celnym ciąży obowiązek ustalania z urzędu czy opakowania podlegają zwrotowi oraz obowiązek wydania decyzji o odprawie czasowej /por. uchwałę Sądu Najwyższego z dnia 11 września 1992 r. III AZP 13/92; wyrok NSA z dnia 28 października 1992 r., III SA 1551/91/. Strona dokonująca obrotu towarowego z zagranicą, jeżeli zamierza skorzystać ze szczególnego rodzaju odprawy jaką jest prowadząca w swej istocie do zwolnienia od cła na określonych warunkach odprawa czasowa, obowiązana jest złożyć stosowny pisemny wniosek w tym przedmiocie /art. 50 ust. 1 cyt. ustawy/. Skarżący tego rodzaju wniosku nie złożył.

Nie ma istotnego dla sprawy znaczenia, czy motywem tego zaniechania były ustne argumenty niektórych pracowników Urzędu Celnego o braku szans na skuteczne ubieganie się o odprawę czasową, czy też na przykład brak środków na zabezpieczenie majątkowe w wysokości równej kwocie cła /art. 17 ust. 3 ustawy/. Należy także mieć na uwadze, że dokonanie odprawy celnej czasowej, w następstwie złożenia spełniającego odpowiednie wymogi formalne wniosku, wymaga odrębnego rozstrzygnięcia decyzją, administracyjną, w której ustala się termin na jaki towar zostaje dopuszczony do obrotu na polskim obszarze celnym oraz ustala obowiązek spełnienia określonych warunków.

Rozwiązanie, w myśl którego o czasowym przywozie na polski obszar celny opakowań organ celny rozstrzyga na wniosek podmiotu dokonującego obrotu towarowego z zagranicą, jest zgodne z międzynarodowymi zobowiązaniami Polski. W art. 2 Konwencji celnej. w sprawie czasowego przywozu opakowań, sporządzonej w Brukseli dnia 6 października 1960 r. /Dz.U. 1965 nr 43 poz. 269 i 270/ przewiduje się bowiem, że odprawę warunkową stosuje się do opakowań m.in. pod warunkiem, że przy wwozie opakowań zostanie zgłoszone, że będą one powrotnie wywiezione. Okoliczność, że organy celne do 16.05.1991 r. nie pobierały cła od opakowań, zaś po tej dacie na skutek pisma Głównego Urzędu Ceł nr DTW-561-278/91 zmieniły dotychczasową, praktykę, nie daje podstaw do uznania, że zaskarżona decyzja jest nieważna jako oparta na sprzecznym z prawem piśmie okólnym. Treść pisma okólnego nie ma znaczenia dla oceny zgodności decyzji z prawem, gdyż Naczelny Sąd Administracyjny w ramach swoich uprawnień określonych przepisami art. 16 par. 2 Kpa i art. 21 ustawy z dnia 11 maja 1995 r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym /Dz.U. nr 74 poz. 368 ze zm./ bada zgodność z prawem zaskarżonych decyzji, nie zaś zawierających jedynie interpretację przepisów prawa wytycznych organów administracji /por. cyt. wyrok NSA z dnia 28 października 1992 r. /.

Za nieuzasadniony należy uznać kolejny zarzut skarżącego o dopuszczeniu przez Urząd Celny do nieuzasadnionej zmiany /przekroczenia wartościowego limitu/ w pozwoleniu przywozu.

Pomijając istotną kwestię, że kontrakt przewidywał transakcje kompensacyjne, czyli takie w których zaplata za towar importowany była realizowana dostawami eksportowymi, bez transferu dewiz, to uwzględnienie w wartości celnej towaru ceny opakowań /butelek/ nie prowadziło do żadnej zmiany warunków "Pozwolenia przywozu", dotyczącego jedynie importu określonej ilości piwa. Stosownie do art. 1 i art. 21 ustawy o Naczelnym Sądzie Administracyjnym, sąd administracyjny powołany jest do kontroli zaskarżonej decyzji pod względem jej legalności, tzn. zgodności z przepisami postępowania administracyjnego oraz przepisami prawa materialnego, na podstawie których została wydana. Badając zaskarżoną decyzję w takim zakresie, Sąd nie stwierdził aby została ona wydana z naruszeniem prawa. Zgromadzony materiał dowodowy oceniony został właściwie, wyciągnięte wnioski co do braku podstaw stwierdzenia nieważności decyzji wymiarowej są logiczne, a zarzut uniemożliwienia stronie aktywnego udziału w postępowaniu jest całkowicie nieuprawniony. Z powyższych względów, na podstawie art. 27 ust. 1 ustawy z dnia 11 maja 1995 r. o NSA, Naczelny Sąd Administracyjny oddalił skargę.