Uzasadnienie
Decyzją z dnia 29 czerwca 2000 r. (...) Kierownik Urzędu do Spraw Kombatantów i Osób Represjonowanych utrzymał w mocy własną decyzję z dnia 3 kwietnia 2000 r. (...) o pozbawieniu Czesława W. uprawnień kombatanckich.
Z uzasadnienia rozstrzygnięcia, wydanego z powołaniem się na przepis art. 25 ust. 2 pkt 2 ustawy z dnia 24 styczeń 1991 r. o kombatantach oraz niektórych osobach będących ofiarami represji wojennych i okresu powojennego /Dz.U. 1997 nr 142 poz. 950 ze zm./, wynika, że były Zarząd Wojewódzki ZBoWiD w Warszawie decyzją z dnia 12 listopada 1989 r. przyznał Czesławowi W. uprawnienia kombatanckie z tytułu "walki zbrojnej o utrwalenie władzy ludowej" od 13.05. do 20.08.1948 r.
Uczestnik postępowania w okresie od 11 listopada 1946 r. do 25 sierpnia 1948 r. pełnił służbę w Wojsku Polskim. W tym czasie nie uczestniczył w walkach z oddziałami Ukraińskiej Powstańczej Armii ani grupami Wehrwolfu.
Kierownik Urzędu ds. KiOR stwierdził, że Czesław W. uzyskał uprawnienia kombatanckie wyłącznie z tytułu działalności w latach 1944-1956 w "charakterze uczestnika walk o ustanowienie i utrwalenie władzy ludowej". Zgodnie z art. 25 ust. 2 pkt 2 cyt. ustawy z dnia 24 styczeń 1991 r. osoby takie pozbawia się uprawnień kombatanckich.
W skardze na powyższą decyzję Czesław W. wniósł o jej uchylenie. Zarzucił, iż organ orzekający niezasadnie przyjął, że fakt przynależności uczestnika postępowania do określonej jednostki wojskowej /KBW/ spowodował pozbawienie go uprawnień kombatanckich. Zwrócił uwagę na potrzebę zbadania, czy jego własne konkretne działania służyły utrwalaniu władzy ludowej.
W odpowiedzi na skargę Kierownik Urzędu do Spraw Kombatantów i Osób Represjonowanych wniósł o jej oddalenie. Podtrzymał stanowisko i argumenty przedstawione w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Skargę należy uznać za zasadną, ale nie z przyczyn w niej wskazanych lecz z powodów które Sąd bierze pod uwagę z urzędu, nie będąc związanym granicami skargi /art. 51 ustawy o NSA/.
Zgodnie z art. 25 ust. 2 pkt 2 ustawy z dnia 24 stycznia 1991 r. o kombatantach oraz niektórych osobach będących ofiarami represji wojennych i okresu powojennego /Dz.U. 1997 nr 142 poz. 950 ze zm./, który to przepis został powołany jako podstawa prawna zaskarżonej decyzji, pozbawia się uprawnień kombatanckich osoby, które na mocy dotychczasowych przepisów uzyskały uprawnienia kombatanckie wyłącznie z tytułu działalności w latach 1944-1956 w charakterze "uczestników walk o ustanowienie i utrwalenie władzy ludowej" lub innych tytułów niż wymienione w art. 1 ust. 2, w art. 2 oraz w art. 4.
Uprawnienia te zachowują jednak m.in. żołnierze z poboru, którzy pełnili służbę wojskową w Wojsku Polskim w okresie od 10 maja 1945 r. do 30 czerwca 1947 r.
Ustalenia zaskarżonej decyzji co do tego, że Czesław W. uzyskał uprawnienia kombatanckie na podstawie uprzednio obowiązujących przepisów wyłącznie z tytułu utrwalania władzy ludowej, znajdują oparcie w zgromadzonym materiale dowodowym. Orzeczenie byłego ZW ZBoWiD w Warszawie powołuje się w tym zakresie na zaświadczenie Wojskowej Komendy Uzupełnień W.-P.-P. i deklarację członkowską.
Organ rozstrzygający sprawę pominął natomiast, że faktyczną i prawną podstawą zachowania uprawnień kombatanckich przez Czesława W. jest fakt pełnienia przez niego służby wojskowej z poboru, także w okresie objętym powołanym przepisem art. 25 ust. 2 pkt 2 in fine ustawy z dnia 24 stycznia 1991 r.
Z brzmienia ustawy nie wynika, aby możliwość zachowania uprawnień kombatanckich wiązała się z koniecznością wykazania, iż "uczestniczenie w walkach o ustanowienie i utrwalenie władzy ludowej" miało miejsce przed dniem 30 czerwca 1947 r., zatem przed końcową, wskazaną w przepisie datą.
Tak więc sam fakt służby wojskowej z poboru w Wojsku Polskim po dniu 10 05 1945 r. a przed 30 czerwca 1947 r. skutkuje zachowaniem uprawnień kombatanckich, uzyskanych wyłącznie z tytułu działalności w latach 1944-1956 w charakterze uczestnika walk o ustanowienie i utrwalenie władzy ludowej.
Skoro z przedstawionych motywów skarga okazała się uzasadniona, na podstawie art. 22 ust. 1 pkt 1 w zw. z ust. 2 pkt 1, art. 29 oraz art. 55 ust. 1 ustawy z dnia 11 maja 1995 r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym /Dz.U. nr 74 poz. 368 ze zm./ należało orzec jak w sentencji wyroku.