Wyrok NSA w Warszawie (przed reformą) z 19 kwietnia 2000 r., V SA 2182/98

Sprawa

sprawy ze skargi Nguyen V.D. na decyzję Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 12 października 1998 r. (...) w przedmiocie wydalenia z terytorium RP - stwierdza nieważność zaskarżonej decyzji.

Teza

Decyzję o wydaleniu cudzoziemca wydaje na wniosek uprawnionego organu wojewoda właściwy ze względu na miejsce pobytu cudzoziemca.

Sentencja

Naczelny Sąd Administracyjny

Uzasadnienie

19 czerwca 1998 r. Wojewoda W. na wniosek Komendanta Stołecznego Policji wydał decyzję o wydaleniu cudzoziemca z terytorium Państwa Polskiego.

Podstawą wydalenia był fakt naruszenia przez skarżącego obowiązującego w Polsce porządku prawnego.

Ustalono, że cudzoziemiec został 19 czerwca 1998 r. zatrzymany przez funkcjonariuszy Policji na stadionie X-lecia w W. w czasie, gdy sprzedawał koszule z zastrzeżonym znakiem firmowym "NIKE".

Wojewoda W. stwierdził w swojej decyzji, iż cudzoziemiec przebywał na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej bez zameldowania naruszając art. 26 ustawy o cudzoziemcach oraz przepisy ustawy o ewidencji ludności i dowodach osobistych.

Pełnomocnik cudzoziemca przedstawił dokument potwierdzający fakt dokonania przez cudzoziemca obowiązku meldunkowego w okresie od 5 czerwca 1998 r. do 10 grudnia 1998 r. w miejscowości B. w Województwie O., stwierdzając jednocześnie w odwołaniu, iż właściwym do wydania decyzji o wydaleniu jest Wojewoda O. Minister SWiA stwierdził w postępowaniu odwoławczym, że wiza biznesowa o symbolu "05", jaką posiadał skarżący, uprawnia do wjazdu i pobytu w sprawach handlowych i gospodarczych, natomiast w żaden sposób nie zezwala na prowadzenie działalności handlowej towarami z zastrzeżonym znakiem firmowym, co stanowi naruszenie ustawy z dnia 31 stycznia 1985 r. o znakach towarowych /Dz.U. nr 5 poz. 17/. Zgodnie z par. 51 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 23 grudnia 1997 r. w sprawie szczegółowych zasad, trybu postępowania oraz wzorów dokumentów w sprawach cudzoziemców /Dz.U. 1998 nr 1 poz. 1/ wniosek o wydalenie cudzoziemca z terytorium Rzeczypospolitej Polskiej upoważniający organ składa do wojewody właściwego ze względu na miejsce przebywania cudzoziemca w czasie zaistnienia zdarzenia będącego podstawą wystąpienia z takim wnioskiem, a z uwagi na fakt, iż cudzoziemiec prowadził nielegalną działalność handlową na terenie W., organem właściwym do wydania decyzji o wydaleniu był Wojewoda W. Na decyzję Ministra SWiA skarżący wniósł skargę do Naczelnego Sądu Administracyjnego za pośrednictwem ustanowionego pełnomocnika, żądając jej uchylenia.

W odpowiedzi na skargę Minister SWiA wniósł o jej odrzucenie z powodu, że jak twierdzi w dacie wniesienia skargi skarżący przebywał na terytorium Rzeczypospolitej nielegalnie.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył co następuje

Art. 87 ust. 1 ustawy z dnia 25 czerwca 1997 r. o cudzoziemcach stanowi, że decyzję o wydaleniu cudzoziemca wydaje na wniosek uprawnionego organu wojewoda właściwy ze względu na miejsce pobytu cudzoziemca. Natomiast w par. 51 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 23 grudnia 1997 r. w sprawie szczegółowych zasad, trybu postępowania oraz wzoru dokumentów w sprawach cudzoziemców /Dz.U. 1998 nr 1 poz. 1/ przyjęto, że wniosek w przedmiocie wydalenia cudzoziemca z terytorium RP upoważniony organ składa do wojewody właściwego ze względu na miejsce przebywania cudzoziemca w czasie zaistnienia lub ujawnienia zdarzenia będącego podstawą wystąpienia z takim wnioskiem, albo ze względu na ostatnie miejsce jego pobytu stałego lub czasowego.

Tak więc w powołanym wyżej rozporządzeniu przyjęto właściwość organu prowadzącego postępowanie administracyjne w pierwszej instancji w sprawie o wydalenie cudzoziemca z terytorium RP w sposób sprzeczny z uregulowaniem zawartych w cyt. wyżej art. 87 ust. 1 ustawy z dnia 25 czerwca 1997 r. o cudzoziemcach.

Oznacza to, że powołany wyżej przepis par. 51 rozporządzenia wydano z przekroczeniem ustawowego upoważnienia zwartego w art. 93 ust. 1 i 2 ustawy o cudzoziemcach.

Powołując się na art. 8 i art. 178 ust. 1 Konstytucji, Naczelny Sąd Administracyjny postanowił odmówić zastosowania powołanego wyżej par. 51 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji przy rozstrzygnięciu niniejszej sprawy.

W związku z powyższym na podstawie art. 22 ust. 3 i art. 55 ust. 1 ustawy z dnia 11 maja 1995 r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym /Dz.U. nr 74 poz. 368 ze zm./, orzeczono o stwierdzeniu zaskarżonej decyzji.