Uzasadnienie
19 czerwca 1998 r. Wojewoda W. na wniosek Komendanta Stołecznego Policji wydał decyzję o wydaleniu cudzoziemca z terytorium Państwa Polskiego.
Podstawą wydalenia był fakt naruszenia przez skarżącego obowiązującego w Polsce porządku prawnego.
Ustalono, że cudzoziemiec został 19 czerwca 1998 r. zatrzymany przez funkcjonariuszy Policji na stadionie X-lecia w W. w czasie, gdy sprzedawał koszule z zastrzeżonym znakiem firmowym "NIKE".
Wojewoda W. stwierdził w swojej decyzji, iż cudzoziemiec przebywał na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej bez zameldowania naruszając art. 26 ustawy o cudzoziemcach oraz przepisy ustawy o ewidencji ludności i dowodach osobistych.
Pełnomocnik cudzoziemca przedstawił dokument potwierdzający fakt dokonania przez cudzoziemca obowiązku meldunkowego w okresie od 5 czerwca 1998 r. do 10 grudnia 1998 r. w miejscowości B. w Województwie O., stwierdzając jednocześnie w odwołaniu, iż właściwym do wydania decyzji o wydaleniu jest Wojewoda O. Minister SWiA stwierdził w postępowaniu odwoławczym, że wiza biznesowa o symbolu "05", jaką posiadał skarżący, uprawnia do wjazdu i pobytu w sprawach handlowych i gospodarczych, natomiast w żaden sposób nie zezwala na prowadzenie działalności handlowej towarami z zastrzeżonym znakiem firmowym, co stanowi naruszenie ustawy z dnia 31 stycznia 1985 r. o znakach towarowych /Dz.U. nr 5 poz. 17/. Zgodnie z par. 51 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 23 grudnia 1997 r. w sprawie szczegółowych zasad, trybu postępowania oraz wzorów dokumentów w sprawach cudzoziemców /Dz.U. 1998 nr 1 poz. 1/ wniosek o wydalenie cudzoziemca z terytorium Rzeczypospolitej Polskiej upoważniający organ składa do wojewody właściwego ze względu na miejsce przebywania cudzoziemca w czasie zaistnienia zdarzenia będącego podstawą wystąpienia z takim wnioskiem, a z uwagi na fakt, iż cudzoziemiec prowadził nielegalną działalność handlową na terenie W., organem właściwym do wydania decyzji o wydaleniu był Wojewoda W. Na decyzję Ministra SWiA skarżący wniósł skargę do Naczelnego Sądu Administracyjnego za pośrednictwem ustanowionego pełnomocnika, żądając jej uchylenia.
W odpowiedzi na skargę Minister SWiA wniósł o jej odrzucenie z powodu, że jak twierdzi w dacie wniesienia skargi skarżący przebywał na terytorium Rzeczypospolitej nielegalnie.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył co następuje
Art. 87 ust. 1 ustawy z dnia 25 czerwca 1997 r. o cudzoziemcach stanowi, że decyzję o wydaleniu cudzoziemca wydaje na wniosek uprawnionego organu wojewoda właściwy ze względu na miejsce pobytu cudzoziemca. Natomiast w par. 51 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 23 grudnia 1997 r. w sprawie szczegółowych zasad, trybu postępowania oraz wzoru dokumentów w sprawach cudzoziemców /Dz.U. 1998 nr 1 poz. 1/ przyjęto, że wniosek w przedmiocie wydalenia cudzoziemca z terytorium RP upoważniony organ składa do wojewody właściwego ze względu na miejsce przebywania cudzoziemca w czasie zaistnienia lub ujawnienia zdarzenia będącego podstawą wystąpienia z takim wnioskiem, albo ze względu na ostatnie miejsce jego pobytu stałego lub czasowego.
Tak więc w powołanym wyżej rozporządzeniu przyjęto właściwość organu prowadzącego postępowanie administracyjne w pierwszej instancji w sprawie o wydalenie cudzoziemca z terytorium RP w sposób sprzeczny z uregulowaniem zawartych w cyt. wyżej art. 87 ust. 1 ustawy z dnia 25 czerwca 1997 r. o cudzoziemcach.
Oznacza to, że powołany wyżej przepis par. 51 rozporządzenia wydano z przekroczeniem ustawowego upoważnienia zwartego w art. 93 ust. 1 i 2 ustawy o cudzoziemcach.
Powołując się na art. 8 i art. 178 ust. 1 Konstytucji, Naczelny Sąd Administracyjny postanowił odmówić zastosowania powołanego wyżej par. 51 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji przy rozstrzygnięciu niniejszej sprawy.
W związku z powyższym na podstawie art. 22 ust. 3 i art. 55 ust. 1 ustawy z dnia 11 maja 1995 r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym /Dz.U. nr 74 poz. 368 ze zm./, orzeczono o stwierdzeniu zaskarżonej decyzji.