Uzasadnienie
Decyzją z dnia 17.07.2001 r. (...) Prezes Głównego Urzędu Ceł utrzymał w mocy decyzję Dyrektora Urzędu Celnego Port Lotniczy w W. z dnia 14.07.2000 r. jako podstawę prawną powyższego rozstrzygnięcia powołując art. 233 par. 1 pkt 1 ustawy - Ordynacja podatkowa i art. 211 par. 1, par. 2, par. 3 pkt 4, art. 262, art. 275 par. 4 pkt 2 ustawy - Kodeks celny nadto art. 35 ust 1 i 2 załącznika 1 do Konwencji o Wspólnej Procedurze Tranzytowej.
W uzasadnieniu powyższej decyzji podano, że w dniu 18.06.1999 r. przesyłka towarowa - artykuły kosmetyczne przywieziona na polski obszar celny na podstawie manifestu lotniczego (...) została objęta procedurą tranzytu w Urzędzie Celnym Port Lotniczy w W. według dokumentu SAD (...).
Towar dostarczono do urzędu celnego przeznaczenia.
W wyniku kontroli celnej ujawniono brak 12 sztuk preparatów do kąpieli o wartości 7.680 USD. Na powyższą okoliczność sporządzony został protokół rozbieżności nr 6/99 z dnia 21.06.1999 r.
Postanowieniem z dnia 20.01.2000 r. Dyrektor UC w W. wszczął z urzędu postępowanie celne i decyzją z dnia 14.07.2000 r. określił kwotę wynikającą z długu celnego oraz wymierzył opłatę manipulacyjną dodatkową za czynności podejmowane w wyniku usunięcia towaru spod dozoru celnego.
Na skutek odwołania od powyższej decyzji Prezes Głównego Urzędu Ceł stwierdził, że przywóz towarów na polski obszar celny odbył się transportem lotniczym w ramach wspólnej procedury tranzytu.
Zgodnie z art. 52 ust 1 załącznika do Konwencji o Wspólnej Procedurze Tranzytowej, jeśli stosuje się procedurę T1 lub T2 do towarów przewożonych transportem lotniczym z portu lotniczego jednej Umawiającej się strony, wówczas manifest, którego treść odpowiada postanowieniom zawartym w dodatku 3 do załącznika 9 Konwencji o międzynarodowym lotnictwie cywilnym, traktowany jest jako zgłoszenie tych towarów do procedury T1 lub T2.
Z listu AWB wynika, że towar wyszczególniony w fakturze (...) z dnia 9.06.1999 r. przywieziony został na polski obszar celny, a następnie objęty procedurą tranzytu według SAD (...) z dnia 18.06.1999 r.
Art. 34 ust 1 załącznika do Konwencji o WPT stanowi, że jeśli stwierdzono, że w toku procedury T1 w określonym kraju popełnione zostały naruszenia przepisów, wówczas bez uszczerbku dla postępowania karnego, pobrane zostaną przez ten kraj, zgodnie z jego przepisami prawnymi i administracyjnymi, należne w skutek tego cła i inne opłaty.
W związku z nieprzedstawieniem towaru w postaci 12 sztuk preparatów do kąpieli w urzędzie celnym przeznaczenia na mocy art. 211 par. 1 Kodeksu celnego, powstał dług celny w przywozie. Jako dzień usunięcia towaru spod dozoru celnego przyjęto dzień, w którym stwierdzono brak towaru tj. 21.06.1999 r.
Zdaniem organu odwoławczego, warunkiem koniecznym do stwierdzenia wad jakościowych przesyłki jest uznanie reklamacji przez dostawcę i sporządzenie odpowiednich księgowych dokumentów korygujących wartość pierwotną - faktury korygującej.
Warunki faktury korygującej określa par. 43 ust 1 pkt 2 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 22 grudnia 1999 r. /Dz.U. nr 109 poz. 1245/.
Natomiast uznanie reklamacji nie może następować na podstawie jedynie jednostronnego oświadczenia importera towaru, w którym importer stwierdził braki towarowe i skorygował wartość towaru.
Zdaniem organu centralnego przedstawienie jedynie noty debetowej jest niewystarczające.
Towar został usunięty spod dozoru celnego, gdyż nie został dostarczony do urzędu celnego przeznaczenia, a zatem dług celny powstał na mocy art. 211 par. 1 ustawy - Kodeks celny w związku z usunięciem towaru spod dozoru celnego. Na podstawie art. 275 par. 4 pkt 2 i art. 276 par. 1 wymierzono opłatę manipulacyjną dodatkową w wysokości 108 zł.
Powyższą decyzję zaskarżyła PHZ "B." S.A. w G. wnosząc o jej uchylenie. W skardze strona zarzuciła organowi odwoławczemu:
- naruszenie art. 180 Ordynacji podatkowej przez nieuznanie za dowody protokołu rozbieżności, noty debetowej i dokumentu potwierdzającego fakt potrącenia
- błędne zastosowanie przepisów podatkowych to jest par. 43 ust 1 pkt 2 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 22 grudnia 1999 r. w sprawie wykonania niektórych przepisów ustawy o podatku od towarów i usług oraz podatku akcyzowym /Dz.U. nr 109 poz. 1245/ przez uznanie, że dowodem uznania reklamacji przez kontrahenta zagranicznego jest wyłącznie faktura korygująca
- błędne zastosowanie art. 211 par. 1 i par. 3 pkt 4 ustawy Kodeks celny przez uznanie, że powstał dług celny w przywozie na skutek usunięcia towaru spod dozoru celnego, błędne zastosowanie art. 275 par. 4 pkt 2 ustawy - Kodeks celny i uznanie za zasadne pobranie opłaty manipulacyjnej dodatkowej.
W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie. Podniósł argumenty zbieżne z treścią zaskarżonej decyzji.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, że:
Zarzuty skargi są trafne. Wątpliwy jest pogląd organów celnych, że warunkiem koniecznym do stwierdzenia wad jakościowych przesyłki jest uznanie reklamacji przez dostawcę i sporządzenie odpowiednich księgowych dokumentów korygujących wartość pierwotną- faktury korygującej. Powyższa reguła nie wynika z przepisów prawa a w każdym razie organ celny ich nie powołuje.
Przepis par. 43 ust 1 pkt 2 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 22 grudnia 1999 r. w sprawie wykonania niektórych przepisów ustawy o podatku od towarów i usług oraz podatku akcyzowym /Dz.U. nr 109 poz. 1245/ stanowi wyłącznie o warunkach jakie winna spełniać faktura korygująca, natomiast przepis ten nie może stanowić podstawy do eliminowania innych dowodów istotnych dla sprawy.
Zgodnie z rozdziałem 11 Ordynacji podatkowej dowodami mogą być wszystkie środki dowodowe w nim wymienione. Zgodnie z art. 180 ustawy - Ordynacja podatkowa, jako dowód należy dopuścić wszystko, co może przyczynić się do wyjaśnienia sprawy, a nie jest sprzeczne z prawem. W szczególności dowodem mogą być księgi podatkowe oraz inne dokumenty, zeznania świadków, opinie biegłych oraz materiały i informacji zebrane w wyniku oględzin.
Dlatego istotnym uchybieniem organów celnych jest brak rozważenia w postępowaniu wyjaśniającym sporządzonego protokołu rozbieżności, noty debetowej i dokumentu potwierdzającego fakt potrącenia. Nie rozważono również twierdzenia strony skarżącej dotyczącego zarzutu, że brakująca część towarów nie została wprowadzona na polski obszar celny.
Powyższe okoliczności niewątpliwie mają wpływ na rozstrzygnięcie powyższej sprawy.
Podkreślić należy, że istotnym problemem w sprawie jest fakt czy towar został usunięty spod dozoru celnego, czy w ogóle nie został wprowadzony na polski obszar celny. Dlatego powołanie przez organ odwoławczy wyroku Sądu Najwyższego z dnia 8 marca 2001 r. III RN 138/00 - OSNAPU 2001 nr 15 poz. 477 sprawy nie wyjaśnia bowiem nie dotyczy tej kwestii.
Z tych wszystkich przyczyn Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 22 ust 1 pkt 1 i ust 2 pkt 3 oraz art. 55 ust 1 ustawy z dnia 11 maja 1995 r. o NSA zaskarżoną decyzję uchylił.