Uzasadnienie
Decyzją z dnia 17 listopada 1998 r. (...) wydaną na podstawie art. 138 par. 1 Kpa Wojewoda W., po rozpatrzeniu odwołania Elizy K. od decyzji Burmistrza Gminy W.-W. z dnia 8 października 1998 r. (...) uchylającej czynność materialno-techniczną zameldowania na pobyt stały Elizy K. z dziećmi Marleną, Ł. i Anetą w lokalu nr 1 przy ul. Ś. 32 w W., utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję.
Organ odwoławczy podzielił stanowisko organu pierwszej instancji, że zameldowanie Elizy K. z dziećmi w przedmiotowym lokalu nastąpiło z naruszeniem art. 9 ust. 2 i art. 29 ust. 1 ustawy z dnia 10 kwietnia 1974 r. o ewidencji ludności i dowodach osobistych /Dz.U. 1984 nr 32 poz. 174, dalej: "ustawa o ewidencji ludności"/, ponieważ uprawnienie Elizy K. do przebywania w lokalu nie zostało potwierdzone w zgłoszeniu pobytu stałego przez właściciela lokalu.
W skardze do Naczelnego Sądu Administracyjnego pełnomocnik Elizy K. wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji Wojewody W., zarzucając, że została ona wydana z rażącym naruszeniem art. 7, art. 8 i art. 77 par. 1 Kpa oraz art. 9 ust. 2, art. 29 i art. 47 ust. 2 ustawy o ewidencji ludności przez pominięcie okoliczności, które wskazują, że wydana decyzja narusza nie tylko słuszny interes obywateli ale i interes społeczny, a w szczególności nie uwzględnia okoliczności, że skarżąca działała w dobrej wierze, co zdaniem pełnomocnika przejawiało się w wypełnieniu przez skarżącą obowiązku meldunkowego w miejscu pobytu stałego.
Pełnomocnik skarżącej podniósł, że Eliza K. wraz z dziećmi została zameldowana na pobyt stały w przedmiotowym lokalu w dniu 30 września 1996 r. w charakterze członka rodziny po uzyskaniu zgody Jerzego K., który posiada samoistne uprawnienie do przebywania w lokalu, wynikające z decyzji o przydziale z dnia 15 grudnia 1972 r. (...).
Dane zgłoszone przez Elizę K. były zdaniem pełnomocnika skarżącej kompletne, o czym świadczy fakt zameldowania jej na pobyt stały a nie czasowy.
Pełnomocnik skarżącej podniósł, że Eliza K. spełniała wszystkie przesłanki zameldowania na pobyt stały, ponieważ jej faktyczne zamieszkiwanie w lokalu potwierdził uprawniony do tego najemca lokalu Jerzy K., a brak potwierdzenia uprawnienia do przebywania w lokalu był spowodowany tym, że w chwili dokonywania zameldowania właściciel lokalu nie był znany, gdyż ujawnił się dopiero w dniu 4 kwietnia 1997 r., tj. 7 miesięcy po zameldowaniu skarżącej.
Wojewoda Mazowiecki wniósł o oddalenie skargi, podtrzymując stanowisko i argumentację zawarte w zaskarżonej decyzji.
Po udzieleniu odpowiedzi na skargę przez Wojewodę M. wpłynęło do akt sprawy pismo Teresy K. /współwłaściciela lokalu/ z dnia 18 marca 1999 r. zawierające informacje dotyczące okoliczności zameldowania Elizy K. wraz z dziećmi w przedmiotowym lokalu. Teresa K. wniosła o uwzględnienie tych informacji przy rozpatrywaniu skargi, wyjaśniając, że w toku postępowania administracyjnego nie miała możliwości wypowiedzenia się, co do podniesionych w skardze zarzutów dotyczących nieujawnienia prawa do lokalu oraz miejsca pobytu za granicą. Podniosła, że fakt nabycia przez nią przedmiotowej nieruchomości był znany Gminie już w styczniu 1994 r. w związku ze złożonym wnioskiem o wymeldowanie Adama K. oraz przesłanym Gminie przez notariusza aktem notarialnym nabycia nieruchomości, zaś miejsce jej pobytu za granicą było znane lokatorom w związku z wysyłaną do nich z zagranicy korespondencją z podawanym w niej adresem w Australii. Teresa K. nie zgodziła się z zarzutami zawartymi w skardze, że zaskarżona decyzja narusza słuszny interes skarżącej i interes społeczny, wyjaśniając, że w czasie pobytu za granicą udostępniła dotychczasowym lokatorom Alicji i Jerzemu K. praktycznie całą posesję do nieodpłatnego korzystania, a po powrocie do kraju zastała w budynku 6 osób, w tym trójkę małych dzieci i brak możliwości bezpiecznego zamieszkiwania we własnym domu oraz normalnego prowadzenia w nim działalności gospodarczej i zarobkowania. Zdaniem Teresy K. taki stan rzeczy stanowi ograniczenie jej praw jako właściciela i pozostaje w kolizji z art. 14 ustawy z dnia 2 lipca 1994 r. o najmie lokali i dodatkach mieszkaniowych /Dz.U. 1998 nr 120 poz. 787/.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zgodnie z przepisami ustawy o ewidencji ludności do zameldowania osoby na pobyt stały niezbędne jest łączne spełnienie dwóch przesłanek, a mianowicie przedstawienie przy zameldowaniu przez osobę zainteresowaną potwierdzenia uprawnienia do przebywania w lokalu, w którym ma nastąpić zameldowanie /art. 9 ust. 2/ oraz faktyczne przebywanie /zamieszkanie/ w lokalu dłużej niż trzy doby /art. 10 ust. 1 w zw. z art. 6 ust. 1/. Fakt pobytu osoby zgłaszającej pobyt stały obowiązana jest potwierdzić jedna z osób wymienionych w art. 29 ust. 1 ustawy o ewidencji ludności, a mianowicie: wynajmujący, najemca, osoba, której przysługuje spółdzielcze prawo do lokalu lub właściciel, a ponadto właściciel /zarządca/ budynku jest obowiązany wskazać, czy osobie tej przysługuje uprawnienie do przebywania w lokalu, w którym na nastąpić zameldowanie.
Odnosząc te zasady do stanu faktycznego rozpoznawanej sprawy należy stwierdzić, że obydwie przesłanki zameldowania Elizy K. wraz z dziećmi nie zostały spełnione.
W zgłoszeniach pobytu stałego fakt przebywania Elizy K. wraz z dziećmi w przedmiotowym lokalu oraz posiadanie przez nią uprawnienia do przebywania w lokalu został potwierdzony przez Jerzego K. jako współnajemcę lokalu.
Potwierdzenie przez Jerzego K. w zgłoszeniu pobytu stałego uprawnienia Elizy K. do przebywania w lokalu wraz z dziećmi nastąpiło zatem z naruszeniem art. 29 ustawy o ewidencji ludności, albowiem przepis ten zastrzega tę czynność do wyłącznej kompetencji właściciela /zarządcy/ budynku.
Potwierdzone przez Jerzego K. zgłoszenia pobytu stałego nie mogły więc stanowić podstawy do zameldowania Elizy K. wraz z dziećmi na pobyt stały w przedmiotowym lokalu. Prawidłowo w związku z tym postąpił organ pierwszej instancji, uchylając czynność materialno-techniczną zameldowania Elizy K. wraz z dziećmi w tym lokalu jako dokonaną z naruszeniem przepisów ustawy o ewidencji ludności. Utrzymanie tej decyzji w mocy przez organ odwoławczy nie narusza zatem wskazanych w skardze przepisów prawa procesowego i materialnego.
Żądając wzruszenia tych decyzji, skarżąca nieskutecznie powołuje się na brak wiedzy o osobie właściciela budynku w dacie zgłoszenia pobytu stałego, gdyż prawidłowość danych potwierdzonych w zgłoszeniach pobytu stałego obowiązany był w urzędu wyjaśnić organ ewidencji przed dokonaniem zameldowania, zgodnie z wymogami określonymi w art. 7 i art. 77 par. 1 Kpa.
Nie można również podzielić zarzutu skarżącej, że wydane decyzje naruszają słuszny interes obywateli oraz interes społeczny, gdyż pozostawienie w obrocie prawnym decyzji wydanej z naruszeniem prawa nie leży w interesie żadnej z tych prawnie chronionych kategorii.
Za przyjęciem takiego stanowiska przemawia także to, że zameldowanie osoby na pobyt stały w lokalu bez zgody jego właściciela narusza zagwarantowaną w art. 64 ust. 2 Konstytucji RP ochronę własności oraz przewidziany w art. 14 ust. 1 ustawy o najmie lokali i dodatkach mieszkaniowych wymóg uzyskania wyrażonej na piśmie zgody wynajmującego na zawarcie umowy podnajmu lokalu w całości lub jego części albo oddania w bezpłatne używanie. Jest okolicznością niesporną w sprawie, że wymóg ten nie został przez skarżącą spełniony.
Z powyższych względów oddalono skargę na podstawie art. 27 ust. 1 ustawy z dnia 11 maja 1995 r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym /Dz.U. nr 74 poz. 368 ze zm./, gdyż zaskarżona decyzja nie narusza prawa.