Wyrok NSA w Warszawie (przed reformą) z 17 sierpnia 1993 r., V SA 2406/92

Teza

Ustanowiona w art. 17 ustawy z dnia 28 grudnia 1989 r. - Prawo celne /Dz.U. nr 75 poz. 445 ze zm./ możliwość dokonania odprawy celnej czasowej nie oznacza, że na organie celnym ciąży obowiązek wydania z urzędu decyzji o takiej odprawie; odprawa taka następuje na wniosek podmiotu dokonującego obrotu towarowego z zagranicą.

Sentencja

1. oddala skargę.

Uzasadnienie

Prezes Głównego Urzędu Ceł na podstawie art. 156 par. 1 pkt 2 Kpa oraz ustawy z dnia 28 grudnia 1989 r. - Prawo celne /Dz.U. nr 75 poz. 445/ bez wskazania odpowiedniego artykułu tej ustawy stwierdził nieważność 3 decyzji Dyrektora Urzędu Celnego, którymi dokonano wymiaru cła od sprowadzonego z zagranicy piwa przez Firmę.

W uzasadnieniu decyzji Prezes GUC stwierdził, że organ I instancji dokonując wymiaru należności celnych, przyjął zaniżoną wartość celną na skutek niedoliczenia opłat za opakowania. W związku z tym powstał niedobór cła.

W skierowanej do Naczelnego Sądu Administracyjnego skardze strona skarżąca wnosiła o uchylenie zaskarżonej decyzji, zarzucając, że w sprawie niniejszej decyzje wymiarowo zostały wydane zgodnie z prawem, gdyż stosownie do treści art. 17 ust. 1 pkt 7 prawa celnego opakowania do wielokrotnego użytku są przedmiotem przywozu na czas oznaczony i są zwolnione od cła. W odpowiedzi na skargę Prezes GUC wnosił o jej odwołanie.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje

Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Podstawą wymiaru cła jest wartość celna towaru /art. 4 ust. 2 ustawy z dnia 28 grudnia 1989 r. - Prawo celne - Dz.U. nr 75 poz. 445 ze zm./. Stosownie do art. 25 ust. 1 prawa celnego /w brzmieniu obowiązującym w dniu zgłoszenia towaru do odprawy celnej/ wartością celną towaru jest cena zapłacona lub mająca być zapłacona za towar zgłoszony do odprawy celnej /wartość transakcyjna/. Do wartości transakcyjnej dolicza się nie ujęte w niej, a faktycznie poniesione przez kupującego koszty pakowania towaru /art. 25 ust. 2 pkt 2 prawa celnego/.

Dokonując wymiaru cła decyzjami zawartymi w zgłoszeniach celnych, organ celny I instancji przyjął za podstawę wymiaru cła wartość celną towaru, bez uwzględnienia kosztów opakowania /butelek/.

W tych okolicznościach istniały podstawy do stwierdzenia, że decyzje o wymiarze cła wydane zostały z rażącym naruszeniem prawa /art. 156 par. 1 pkt 2 Kpa/.

Nie jest trafny zarzut naruszenia przez Prezesa GUC art. 17 prawa celnego. Stosownie do treści art. 17 ust. 1 pkt 7 prawa celnego, opakowania wielokrotnego użytku mogą być przedmiotem odprawy celnej czasowej. Naczelny Sąd Administracyjny w obecnym składzie podziela pogląd wyrażony w uchwale Sądu Najwyższego z dnia 11 września 1992 r., III AZP 13/92, iż butelki, w których dostarczane jest piwo importowane, mogą być przedmiotem odprawy celnej czasowej według art. 17 ust. 1 pkt 7 i art. 68 ustawy z dnia 28 grudnia 1989 r. - Prawo celne.

Jednakże sam fakt, że butelki, w których dostarczano piwo importowane, mogą być przedmiotem odprawy czasowej, nie oznacza, że wartość opakowań nie wchodzi w skład wartości celnej towaru. Możliwość dokonania odprawy celnej czasowej opakowań wielokrotnego użytku nie oznacza, że na organie celnym ciąży obowiązek ustalenia z urzędu na podstawie załączonych faktur czy umów, czy opakowania podlegają zwrotowi, oraz obowiązek wydania decyzji o odprawie czasowej. Przeciwnie, strona dokonująca obrotu towarowego z zagranicą, jeżeli chce skorzystać ze szczególnego rodzaju odprawy, jaką jest odprawa czasowa przewidziana w art. 17 prawa celnego, obowiązana jest złożyć stosowny wniosek w tym przedmiocie.

Strona skarżąca na rozprawie przed NSA podniosła, że w odrębnych pismach poza zgłoszeniem celnym były składane wnioski o odprawę celną czasową.

Po zobowiązaniu strony skarżącej do przedstawienia tych wniosków, strona skarżąca dostarczyła Sądowi określone dokumenty.

Oceniając przedstawione dokumenty Naczelny Sąd Administracyjny stwierdza, że nie dają one żadnych podstaw do ustalenia, że strona skarżąca zgłaszając towar do odprawy celnej, składała wnioski o dokonanie odprawy celnej czasowej.

Dokonanie odprawy celnej czasowej wymaga odrębnego rozstrzygnięcia decyzją administracyjną, w której ustala się termin, na jaki towar zostaje dopuszczony do obrotu na polskim obszarze celnym. Decyzją tą można także nałożyć obowiązek spełnienia określonych warunków z art. 68 prawa celnego, zwłaszcza co do złożenia zabezpieczenia, o którym mowa w art. 17 ust. 3 prawa celnego.

Wniosek o odprawę celną czasową musi być złożony przed wydaniem decyzji o dopuszczeniu towaru do obrotu na polskim obszarze celnym. Dotyczy bowiem określenia warunków takiego dopuszczenia, pozwalających na identyfikację towaru przy wywozie. Takie rozwiązanie jest zgodne z art. 2 Konwencji celnej w sprawie czasowego przywozu opakowań, sporządzonej w Brukseli dnia 6 października 1960 r. /Dz.U. 1965 nr 43 poz. 269 i 270/. Wobec ustalenia, że strona skarżąca nie składała wniosku o dokonanie odprawy czasowej opakowań, brak było podstaw prawnych do zwolnienia opakowań od cła.

Decyzje organu I instancji o wymiarze cła zostały więc wydane z rażącym naruszeniem przepisów art. 4 ust. 1 i 2 i art. 25 ust. 2 pkt 2 prawa celnego, co uzasadniało stwierdzenie ich nieważności na podstawie art. 156 par. 1 pkt 2 Kpa przez Prezesa GUC.

Z tych względów na podstawie art. 207 par. 5 Kpa Naczelny Sąd Administracyjny skargę oddalił.