Wyrok NSA w Warszawie (przed reformą) z 29 stycznia 1998 r., V SA 2545/96

Teza

Cecha braku wartości handlowej materiałów, służących do reklamy i akwizycji, o których mowa w art. 14 ust. 1 pkt 16 ustawy z dnia 28 grudnia 1989 r. - Prawo celne /Dz.U. 1994 nr 71 poz. 312 ze zm./, musi występować obiektywnie, a nie jedynie w przekonaniu lub z woli podmiotu dokonującego obrotu towarowego z zagranicą.

Same napisy reklamowe w języku polskim lub obcym lub znaki firmowe nie odbierają przedmiotom ich wartości użytkowej, a w związku z tym handlowej.

Sentencja

1. oddala skargę w przedmiocie odmowy zwolnienia od cła.

Uzasadnienie

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co nas następuje:

Za słuszny należy uznać pogląd Prezesa Głównego Urzędu Ceł, wyrażony w zaskarżonej decyzji, że uchylenia lub zmiany, w trybie art. 155 Kpa ostatecznej decyzji Dyrektora Urzędu Celnego, dotyczącej wymiaru cła od sprowadzonego przez skarżącą Spółkę towaru, nie uzasadnia przepis art. 14 ust. 1 pkt 16 ustawy z dnia 28 grudnia 1989 r. - Prawo celne.

Z treści tego przepisu wynika, że przywóz towarów z zagranicy w ramach ustanowionych norm jest wolny od cła i od wymaganego zgodnie z art. 7 ustawy pozwolenia, jeżeli przedmiotem przywozu są wzory, modele, próbki i materiały nie mające wartości handlowej, służące do reklamy lub akwizycji, przywożone przez podmioty prowadzące działalność gospodarczą.

Cecha braku wartości handlowej materiałów, służących do reklamy i akwizycji, o których mowa w art. 14 ust. 1 pkt 16 ustawy z dnia 28 grudnia 1989 r. - Prawo celne /Dz.U. 1994 nr 71 poz. 312 ze zm./, musi występować obiektywnie, a nie jedynie w przekonaniu lub z woli podmiotu dokonującego obrotu towarowego z zagranicą.

Same napisy reklamowe w języku polskim lub obcym lub znaki firmowe nie odbierają przedmiotom ich wartości użytkowej, a w związku z tym handlowej /por. wyrok NSA z dnia 25 maja 1994 r. SA/Wr 2152/93 - nie publikowany/.

Sprowadzone przez skarżącą Spółkę elementy wykończeniowe stacji benzynowych nie mogą być zaliczone do materiałów reklamowych, bowiem są integralnymi częściami obiektów budowlanych.

To, że elementy te zaopatrzono w napisy reklamowe, nie pozbawia ich przy konkretnym zastosowaniu wartości handlowej, bowiem w ich miejsce musiałyby zostać użyte inne elementy wykończeniowe stacji benzynowych.

Sąd podzielił także stanowisko organów celnych, że zaopatrzenie przedmiotowych elementów wykończeniowych napisem firmy "Statoil" nie czyni z nich materiałów reklamowych, bowiem funkcją reklamy jest nakłanianie potencjalnych klientów do nabycia określonych towarów lub usług oferowanych przez danego producenta lub dystrybutora.

Odpowiednie napisy i odpowiednie kolory elementów stacji benzynowych mają jedynie walor informacyjny, co nie zmienia zasadniczego przeznaczenia towaru jako materiału budowlanego, posiadającego pełne właściwości użytkowe.