Uzasadnienie
Decyzją z dnia [...] maja 2003 r. nr [...] Dyrektor Izby Celnej w W. uchylił w całości decyzję Naczelnika Urzędu celnego [...] w W. z dnia [...] października 2002 r nr [...] i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji.
W uzasadnieniu decyzji Dyrektor Izby Celnej wskazał, że w dniu [...] lipca 2000 r. Jednolitym Dokumentem Administracyjnym SAD nr [...] zgłoszono do procedury dopuszczenia do obrotu towar określony jako " leki gotowe w opakowaniach do sprzedaży detalicznej" o nazwie handlowej "I.", klasyfikując je według kodu PCN 3004 90 19 0 ze stawką celną 0%.
W wyniku kontroli przeprowadzonej przez funkcjonariuszy celnych w siedzibie importera P. S.A., która dotyczyła obrotu towarowego z zagranicą za okres 1999-2001 r. ustalono, że sprowadzony towar w rozumieniu przepisów prawa celnego nie może być uznany za lek i powinien być zaklasyfikowany do kodu PCN 2106 90 92 0 z autonomiczną stawką celną 20%.
W związku z powyższym Naczelnik Urzędu Celnego [...] w W. wszczął postępowanie w sprawie ustalenia prawidłowej klasyfikacji taryfowej i po przeprowadzeniu postępowania, w ramach którego strona złożyła stosowne wyjaśnienia zapoznając się także ze zgromadzonym materiałem dowodowym, w dniu [...] października 2002 r. wydał decyzję, którą uznał zgłoszenie celne strony za nieprawidłowe w zakresie dotyczącym klasyfikacji taryfowej, zastosowanej stawki celnej i kwoty długu celnego, zaklasyfikował importowany towar do kodu PCN 2106 90 92 0 ze stawką celną w wysokości 20 % i określił kwotę wynikającą z długu celnego.
Od decyzji tej Spółka P. S.A. złożyła odwołanie, wnosząc o uchylenie w całości zaskarżonej decyzji i umorzenie postępowania.
Dyrektor Izby Celnej decyzją z dnia [...] maja 2003 r. sprostowaną postanowieniem z dnia [...] września 2003 r. wydanym na podst. art.215§1 Ordynacji podatkowej uchylił w całości decyzję Naczelnika Urzędu Celnego [...] w W. z dnia [...] października 2002 r. nr [...] i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji.
Na powyższą decyzję spółka P. złożyła skargę do Naczelnego Sądu Administracyjnego.
W skardze Skarżąca wniosła o stwierdzenie nieważności decyzji Dyrektora Izby Celnej ewentualnie o jej uchylenie w całości.
Skarżąca zarzuciła naruszenie przepisów prawa materialnego i procesowego
• art. 2 i 7 ustawy z 2.04.1997 r. Konstytucja RP przez ich błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie przez co naruszono zasadę praworządności i zasadę zaufania przedsiębiorców do organów Państwa;
• art. 13 § 1 i § 5, art. 83 §1 i § 3, art. 85 § 1 ustawy Kodeks celny, przepisów rozp. Rady Min. z 21.12.1999 r. w sprawie ustanowienia Taryfy celnej w zakresie jej postanowień zawartych w dziale 21 i 30;
• art. 233§1 pkt2 lit.b Ordynacji podatkowej przez błędne zastosowanie;
• art. 120,121§1,123§1,124-125,180,18§1,188,191,210§4 Ordynacji podatkowej, przy czym wszystkie te naruszenia przepisów miały w ocenie strony istotny wpływ na wynik sprawy.
Zarzuty skargi zostały uzupełnione załącznikiem do protokołu z dnia [...] października 2004 r.
W uzasadnieniu skargi i w załączniku do protokołu Spółka podniosła, że Dyrektor Izby Celnej winien był rozstrzygnąć sprawę merytorycznie. Zdaniem Strony merytoryczne rozstrzygnięcie sprawy przez Dyrektora Izby Celnej nie wymagało uprzedniego przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego przez organ I instancji. Stan importowanego towaru był organowi celnemu II instancji znany, mógł być ustalony na podstawie dostarczonych przez stronę dowodów, co oznacza, że organ celny II instancji dysponował obszernym materiałem dowodowym. Podniosła ponadto, że nawet gdyby uznać, że Dyrektor Izby Celnej miał wątpliwości co do stanu spornego leku, to nie wykazał w uzasadnieniu decyzji, z jakich powodów nie zastosował art. 229 Ordynacji podatkowej i nie przeprowadził dodatkowego postępowania wyjaśniającego w celu uzupełnienia dowodów i materiałów, uchylając się od ustalenia stanu faktycznego sprawy we własnym zakresie. Podniosła dalej, że organ celny II instancji uchylając decyzję Naczelnika Urzędu Celnego miał na celu wyłącznie obejście zakazu wynikającego z art.234 Ordynacji podatkowej.
Skarżąca wskazała, że przepis art. 233§2 Ordynacji podatkowej może być zastosowany wyłącznie jeżeli rozstrzygnięcie sprawy wymaga uprzedniego postępowania wyjaśniającego w całości lub znacznej części, a przekazując sprawę organowi I instancji do ponownego rozpoznania organ odwoławczy musi wskazać okoliczności faktyczne, które należy zbadać przy ponownym rozpatrzeniu sprawy.
Skarżąca wskazała również, że organ celny bezpodstawnie wskazał w sentencji decyzji art. 233 § 1pkt 2 lit. b Ordynacji podatkowej, a nie art. 233§2 Ordynacji podatkowej i dodatkowo w załączniku do protokołu podniosła, że dokonana przez organ w trybie sprostowania oczywistej omyłki zmiana przepisu powołanego jako podstawa prawna rozstrzygnięcia nie mogła został dokona w takim trybie, ponieważ zmiana podstawy prawnej nie mieści się w pojęciu sprostowania oczywistej omyłki.
Dyrektor Izby Celnej wnosił o oddalenie skargi podnosząc, że wydanie decyzji zależało od przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego mającego na celu ustalenie stanu towaru poprzez ustalenie zawartości sacharozy i skrobi.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje.
Zgodnie z treścią art. 97 § 1 ustawy z 30.08.2002 r. (Dz.U. 153 poz. 1271 z późn. zm.) Przepisy wprowadzające ustawę Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi przedmiotowa sprawa jako nie rozpoznana przez NSA przed 1.01.2004 r. podlega rozpoznaniu przez wojewódzki sąd administracyjny.
W oparciu o treść art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153, poz. 1269) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem jej zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej.
Sąd uznał, że zaskarżona decyzja narusza prawo i w związku z powyższym skargę należało uwzględnić uznając jej zarzuty dotyczące naruszenia art. 232§2 i art. 210 §4 Ordynacji podatkowej za zasadne.
Art. 232§2 Ordynacji podatkowej stanowi, że organ odwoławczy uchylając decyzję organu I instancji i przekazując sprawę do ponownego rozpoznania organowi I instancji wskazuje okoliczności faktyczne, które należy zbadać przy ponownym rozpatrzeniu sprawy. Uzasadnienie zaskarżonej decyzji zawiera jedynie stwierdzenie, że Dyrektor Izby Celnej postanowił uchylić decyzję w całości i przekazać sprawę do ponownego rozpoznania ponieważ wydanie decyzji zależy od przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego mającego na celu ustalenia stanu towaru. Decyzja nie zawiera wskazania jakie okoliczności winny być zbadane i wyjaśnione przez organ I instancji.
Sąd uznał ponadto, że zaskarżona decyzja rażąco narusza przepis art. 210 § 1i 4 Ordynacji podatkowej nie zawierając praktycznie żadnego uzasadnienia faktycznego ani prawnego.
Mając powyższe okoliczności na uwadze, Wojewódzki Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji wyroku w oparciu o przepisy art. 145 § 1 lit. c, art. 152 i art. 200 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270).