Uzasadnienie
Decyzją z dnia 27.10.1999 r. (...) Prezes Głównego Urzędu Ceł utrzymał w mocy decyzję Dyrektora Urzędu Celnego w W. z dnia 22.06.1999 r. (...) dotyczącą obliczenia długu celnego od sprowadzonego towaru z Niemiec.
W uzasadnieniu powyższej decyzji podano, że w dniu 22.06.1999 r. Dyrektor Urzędu Celnego w W. wydał na podstawie art. 15 Protokołu nr 4 do Układu Europejskiego i art. 224 par. 1 Kodeksu celnego, decyzję (...) w sprawie powstania długu celnego od towaru objętego procedurą uszlachetniania czynnego w systemie zawieszeń według E06/140700/00/000183/99 z dnia 17.02.1998 r. Powyższa decyzja wydana została na podstawie art. 15 Protokołu nr 4 do Układu Europejskiego i art. 224 par. 1 Kodeksu celnego, a w jej uzasadnieniu podano, iż do wytworzenia produktów kompensacyjnych wykorzystano towary pochodzące z krajów trzecich.
Na skutek odwołania od powyższej decyzji, organ II instancji uznał, że decyzja ta jest zasadna.
Zgodnie z treścią art. 121 par. 1 pkt 1 Kodeksu celnego, procedura uszlachetniania czynnego w systemie zawieszeń pozwala na poddanie na polskim obszarze celnym jednemu lub większej liczbie procesów uszlachetniania towarów niekrajowych przeznaczonych do powrotnego wywozu poza obszar celny w postaci produktów kompensacyjnych bez obciążenia tych towarów cłem lub stosowania wobec nich środków polityki handlowej. Wobec towarów przywożonych nie powstaje dług celny. Przepis art. 224 przewiduje wyjątek od tej zasady i w przypadkach tam określonych dług celny powstaje w przywozie wobec towarów przywożonych, mimo że produkty kompensacyjne uzyskane z tych towarów zostały powrotnie wywiezione do innego kraju.
Umową międzynarodową przewidującą zastosowanie preferencyjnych środków taryfowych dla towarów polskiego pochodzenia przywożonych do innego kraju jest Układ Europejski, ustanawiający stowarzyszenie między Rzecząpospolitą Polską, z jednej strony, a wspólnotami Europejskimi i ich państwami członkowskimi, z drugiej strony. Stosownie do postanowień art. 15 Protokołu nr 4 tej umowy, materiały nie pochodzące użyte do wytworzenia produktów pochodzących ze Wspólnoty lub Polski, lub z któregoś z innych krajów wymienionych w art. 4, dla których dowód pochodzenia jest wystawiony zgodnie z postanowieniami części V Protokołu, nie będą we Wspólnocie lub w Polsce przedmiotem zwrotu bądź zwolnień z żadnego rodzaju ceł.
W sprawie niniejszej, towary przywiezione do kraju, objęte procedurą uszlachetniania czynnego w systemie zawieszeń, zostały poddane procesowi uszlachetniania, w wyniku którego powstał produkt kompensacyjny.
Polskie pochodzenie ww. produktów kompensacyjnych, niezbędne do zastosowania w innych krajach preferencyjnych środków taryfowych zostało potwierdzone świadectwem przewozowym EUR.1.
W związku z powyższym, zdaniem organu odwoławczego, zostały spełnione wszystkie przesłanki określone w art. 224 ustawy - Kodeks celny oraz art. 15 Protokołu nr 4 do Układu Europejskiego.
Decyzja do zapłaty długu celnego została skierowana do RZPS "R." S.A. zgodnie z treścią art. 224 par. 3 i 254 par. 4 Kodeksu celnego.
Powyższą decyzję zaskarżył Syndyk masy upadłości (...) Zakładu Przemysłu Skórzanego "R." S.A. w R., wnosząc o jej uchylenie.
W skardze podniósł, że zgłoszenia towaru dokonała Agencja Celna "EMP", działająca na podstawie pełnomocnictwa RZPS "R." w R. S.A. oraz zdarzenie miało miejsce przed ogłoszeniem upadłości RZPS. W związku z tym, zdaniem skargi, roszczenie organów celnych winno być zgłoszone zgodnie z wymogami "Prawa upadłościowego".
W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wnosił o jej oddalenie. Podniósł argumenty zbieżne z treścią zaskarżonej decyzji.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Skarga jest uzasadniona, jakkolwiek nie z przyczyn, które przedstawiono w jej treści; przyczyny te NSA może uwzględnić rozpatrując sprawę, na zasadnie art. 29 ustawy z dnia 11 maja 1995 r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym /Dz.U. nr 74 poz. 368 ze zm./.
Zarzuty podniesione przez Skarżącego nie uzasadniają wniosku o wadliwości zaskarżonej decyzji. Zarzut dotyczący odpowiedzialności agencji celnej "EMP" jest nieuzasadniony, ponieważ udzielając pełnomocnictwa bezpośredniego (...) Skarżący upoważnił agencję do działania w imieniu Skarżącego i na Skarżącego rachunek. Takie ujęcie relacji między mocodawcą i pełnomocnikiem bezpośrednim wynika z konstrukcji przedstawicielstwa bezpośredniego. Dlatego brak jest podstaw do dopatrywania się odpowiedzialności agencji w miejsce Skarżącego w zakresie odpowiedzialności za dług celny, którego dotyczy sprawa.
Mimo, iż zarzuty Skarżącego skierowane przeciw zaskarżonej decyzji nie uzasadniają oceny, iż jest ona niezgodna z prawem, jest ona wadliwa z innych przyczyn.
Zgodnie z zasadami prawidłowo prowadzonego postępowania administracyjnego /także prowadzonego na podstawie przepisów ordynacji podatkowej/, decyzja powinna wskazywać ustalony przez organ administracyjny stan faktyczny, określać przesłanki zastosowania tej a nie innej kwalifikacji prawnej i ustalać jakie okoliczności stanu faktycznego odpowiadają którym z fragmentów normy prawnej zastosowanej w sprawie. To wszystko kryje w sobie formuła art. 210 par. 1 pkt 6 Ordynacji podatkowej. Zaskarżona decyzja z tego punktu widzenia jest wadliwa. W uzasadnieniu wskazuje się wprawdzie podstawę prawną rozstrzygnięcia, tj. art. 224 Kodeksu celnego oraz art. 15 Protokołu nr 4 Układu Europejskiego, a nawet przywołuje treść tych przepisów, jednakże nie wiadomo jakie fakty mają decydować o wypełnieniu w konkretnej sytuacji poszczególnych przesłanek tego przepisu. W szczególności nie można ustalić również jakim pozycjom dokumentu przywozowego SAD odpowiada rozliczona ilość towaru, od której obliczono cło w decyzji wymiarowej oraz w jaki sposób dokonano obliczenia wymierzonego cła przy uwzględnieniu treści przepisu art. 224 kodeksu celnego. W tych warunkach rozumowanie organu administracji nie jest możliwe do skontrolowania. Uzasadnienie decyzji zawiera braki w zakresie ustalenia stanu faktycznego i subsumcji, których wpływu na wynik postępowania nie można wykluczyć. Uchybienia, których istnienia dopatrzono się na tle sprawy dotyczą art. 121 par. 1, art. 122, art. 210 par. 1 pkt 6 i par. 4 Ordynacji podatkowej.
W tej sytuacji na podstawie art. 22 ust. 1 pkt 1 i ust. 2 pkt 3 ustawy o Naczelnym Sądzie Administracyjnym z dnia 11 maja 1995 r. /Dz.U. nr 74 poz. 368/ orzeczono jak w sentencji.
W kwestii kosztów orzeczenie oparto na art. 55 tejże ustawy.