Wyrok NSA w Warszawie (przed reformą) z 20 listopada 1997 r., V SA 2809/96

Teza

Czynności podjęte przed wydaniem postanowienia w sprawie wznowienia nie są czynnościami procesowymi postępowania administracyjnego.

W związku z tym bez uprzedniego wydania postanowienia w sprawie wznowienia nie mogą stanowić podstawy do wydania na podstawie art. 151 Kpa decyzji kończących wznowione postępowanie.

Sentencja

1. stwierdza nieważność zaskarżonej decyzji oraz utrzymanej nią w mocy decyzji organu I instancji.

Uzasadnienie

Decyzją z dnia 21 października 1996 r. (...), Prezes Głównego Urzędu Ceł, po rozpatrzeniu odwołania K. K. od decyzji Dyrektora Urzędu Celnego w W. z dnia 6 lipca 1996 r. (...), którą wymierzono należności celne od sprowadzonego przez skarżącego z zagranicy samochodu marki Opel Ascona, utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję.

W skardze do Naczelnego Sądu Administracyjnego, K. K. wniósł o "(...) umorzenie w całości należności celnych, w oparciu o art. 87 ust. 1 ustawy z dnia 28 grudnia 1989 r. Prawo celne /t.j. Dz.U. 1994 nr 71 poz. 312/ z uwagi na to, że przedmiotowy samochód został skradziony przed podjęciem go do obrotu na polskim obszarze celnym oraz sytuację rodzinną i majątkową skarżącego".

W odpowiedzi na skargę Prezes Głównego Urzędu Ceł wniósł o stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji oraz utrzymanej nią w mocy decyzji Dyrektora Urzędu Celnego z tego względu, że organ I instancji wydał swoją decyzję przed wydaniem postanowienia o wznowieniu postępowania w sprawie, a zatem z rażącym naruszeniem art. 145 par. 1 Kpa, które nie zostało skorygowane w postępowaniu odwoławczym.

Ponadto Prezes Głównego Urzędu Ceł stwierdził, że decyzja Dyrektora Urzędu Celnego w Warszawie została wydana z naruszeniem art. 10 par. 1 Kpa wskutek tego, że skarżący przed jej wydaniem nie mógł wypowiedzieć się co do zebranych dowodów i materiałów, gdyż decyzję tę wydano przed zawiadomieniem go o wznowieniu postępowania.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje

Zawarty w odpowiedzi na skargę wniosek Prezesa Głównego Urzędu ceł o stwierdzenie nieważności decyzji wydanych przez organy celne obydwu instancji jest uzasadniony i podlega uwzględnieniu.

Stosownie do art. 149 par. 1 Kpa wszczęcie postępowania w sprawie wznowienia następuje w formie postanowienia. Postanowienie to otwiera postępowanie w sprawie wznowienia i jest tylko aktem procesowym, nie rozstrzygającym sprawy wznowienia postępowania.

Czynności podjęte przed wydaniem postanowienia w sprawie wznowienia nie są czynnościami procesowymi postępowania administracyjnego, w związku z tym bez uprzedniego wydania postanowienia w sprawie wznowienia nie mogą stanowić podstawy do wydania na podstawie art. 151 Kpa decyzji kończących wznowione postępowanie.

Odnosząc powyższe rozważania do stanu faktycznego niniejszej sprawy należy podkreślić, że postanowienie w sprawie wznowienia zostało wydane przez Dyrektora Urzędu Celnego w W. w dniu 12 lipca 1996 r., podczas gdy oparta na przepisie art. 145 i art. 151 par. 1 Kpa decyzja tegoż Dyrektora odmawiająca uchylenia decyzji wymierzającej należności celne została wydana w dniu 6 lipca 1996 r., a więc przed wszczęciem postępowania w sprawie wznowienia. Oznacza to, że decyzja Dyrektora Urzędu Celnego w Warszawie została wydana z rażącym naruszeniem powołanych przepisów w sprawie wznowienia postępowania i jako wadliwa nie mogła być utrzymana w mocy przez Prezesa Głównego Urzędu Ceł, na podstawie art. 138 par. 1 pkt 1 Kpa.

Nie było to możliwe i z tego względu, że postępowanie zmierzające do wzruszenia w trybie wznowienia ostatecznej decyzji administracyjnej w sprawie wymiaru cła może być przeprowadzone tylko po wydaniu przez organ i doręczeniu stronie wymaganego postanowienia o wznowieniu postępowania.

Z powyższych względów, Naczelny Sąd Administracyjny orzekając na podstawie art. 22 ust. 1 pkt 2 ustawy o Naczelnym Sądzie Administracyjnym /Dz.U. 1995 nr 74 poz. 368 ze zm./ w związku z art. 156 par. 1 pkt 2 Kpa, stwierdził nieważność zaskarżonej decyzji oraz utrzymanej nią w mocy decyzji Dyrektora Urzędu Celnego w Warszawie jako wydanych z rażącym naruszeniem prawa.

O kosztach postępowania orzeczono na podstawie art. 55 ust. 1 ustawy o Naczelnym Sądzie Administracyjnym.