Wyrok NSA w Warszawie (przed reformą) z 2 grudnia 1997 r., V SA 2850/96

Teza

Celem art. 14 ust. 1 pkt 38 ustawy z dnia 28 grudnia 1989 r. - Prawo celne /t.j. Dz.U. 1994 nr 71 poz. 312/ jest zwolnienie od obowiązku uiszczenia cła osób, które na trwałe zostały pozbawione możliwości korzystania ze sprowadzonego towaru przed dopuszczeniem go do obrotu na polskim obszarze celnym.

Sentencja

1. uchyla zaskarżoną decyzję.

Uzasadnienie

Nie ulega wątpliwości, że skoro art. 14 ust. 1 pkt 38 ustawy Prawo celne przewiduje, że wolny od cła jest towar, który uległ zniszczeniu przed podjęciem do obrotu na polskim obszarze celnym, to tym bardziej wolny od cła jest towar utracony na skutek kradzieży dokonanej przed podjęciem go do obrotu. Odmienne założenie skutkowałoby pozbawieniem strony uprawnienia do skorzystania z wymienionego przepisu w sytuacji, gdy szkoda spowodowana kradzieżą jest co najmniej tożsama ze zniszczeniem, oznacza bowiem całkowitą utratę samochodu. Takie stanowisko zajął Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 5 grudnia 1991 r. /III SA 924/91 - ONSA 1992 nr 1 poz. 12 /, jak również m.in.. w wyroku z dnia 22 czerwca 1993 r. /SA/Wr 81/93 - Monitor Podatkowy 1994 nr 10 str. 308/.

Skład orzekający w niniejszej sprawie podziela powyższy pogląd.

Celem przepisu art. 14 ust. 1 pkt 38 prawa celnego jest zwolnienie od obowiązku uiszczenia cła osób, które na trwałe zostały pozbawione możliwości korzystania ze sprowadzonego towaru przed dopuszczeniem go do obrotu na polskim obszarze celnym. Ta ratio legis legła również u podstaw przepisu art. 14 ust. 1 pkt 32 prawa celnego.

Zgodnie z niekwestionowanym stanem faktycznym sprawy, przedmiotowy samochód został skradziony przed podjęciem do obrotu na polskim obszarze celnym, gdyż do tej chwili nie wydano decyzji, o której mowa w art. 67 ust. 1 prawa celnego. Zebrany materiał dowodowy nie daje także żadnej podstawy do przypuszczeń, aby skarżący usunął towar spod kontroli celnej lub lekkomyślnie i ryzykownie przechowywał samochód przed dostarczeniem go do odprawy celnej.

Żaden przepis obowiązującego prawa nie nakłada na stronę dokonującą obrotu towarowego z zagranicą obowiązku zabezpieczenia samochodu przed kradzieżą przez umieszczenie go w garażu lub na strzeżonym parkingu. Podobnie nie można czynić skarżącemu zarzutu, że wcześniej nie zgłosił towaru do odprawy celnej, skoro kradzież samochodu nastąpiła przed upływem wyznaczonego w tym zakresie terminu. Ewentualne późniejsze odnalezienie pojazdu i zwrócenie go właścicielowi spowodują, że sprawa dopuszczenia go do obrotu na polskim obszarze celnym i wymiaru cła stanie się ponownie aktualna.

Omówione wyżej naruszenie przepisu prawa materialnego stanowi wystarczającą podstawę do uchylenia zaskarżonej decyzji.

Z tych względów na podstawie art. 22 ust. 1 pkt 1 w związku z ust. 2 pkt 1 ustawy z dnia 11 maja 1995 r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym /Dz.U. nr 74 poz. 368 ze zm./ Sąd uchylił zaskarżoną decyzję.