Wyrok NSA w Warszawie (przed reformą) z 24 listopada 1997 r., V SA 2921/96

Sentencja

1. oddala skargę.

Uzasadnienie

Dyrektor Urzędu Celnego w M. dokonał odprawy celnej przywiezionych z Włoch przez skarżącą firmę 8.000 par obuwia - klapek damskich. W okresie, kiedy ta decyzja była ostateczna, Dyrektor Urzędu Celnego wznowił postępowanie, uznając, że przedstawiona przy odprawie faktura wskazywała zaniżoną cenę obuwia. W konsekwencji Dyrektor Urzędu Celnego uchylił swoją wcześniejszą decyzję i dokonał ponownego określenia wartości celnej i wymiaru cła, przyjmując wyższą wartość przedmiotu importu. Orzekając w sprawie na skutek odwołania importera, Prezes Głównego Urzędu Ceł utrzymał w mocy decyzję organu celnego 1 instancji wydanej w wyniku wznowienia postępowania.

Według organu odwoławczego, określenie wyższej wartości celnej towaru było uzasadnione wobec zaniżenia ceny przedmiotu importu w fakturze przedstawionej w czasie odprawy celnej.

W skardze do Naczelnego Sądu Administracyjnego, skarżąca wniosła o stwierdzenie nieważności decyzji Prezesa GUC, zarzucając, że zaskarżona decyzja wydana została z rażącym naruszeniem przepisów postępowania, bez wyczerpującego zebrania materiału dowodowego i dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy.

Zdaniem skarżącej, organ odwoławczy nie rozważył okoliczności, że włoski eksporter dla swoich celów podatkowych podwyższył wartość towarów w swoich dokumentach, po to, aby skorzystać z większych odpisów podatkowych. Nadto, skarżąca zarzuciła naruszenie przepisu art. 83 ust. 1 ustawy z dnia 28 grudnia 1989 r. - Prawo celne /Dz.U. 1994 nr 71 poz. 312 ze zm./, a mianowicie, że z naruszeniem tego przepisu decyzję w przedmiocie ponownego wymiaru cła doręczono jej dopiero po upływie 2 lat od daty powstania obowiązku celnego.

Sąd uznał skargę za bezzasadną.

Podniósł, że skarżąca przedstawiła przy zgłoszeniu celnym fakturę kontrahenta włoskiego, określającą cenę sprzedaży obuwia i taką wartość przedmiotu importu zadeklarowała w dokumencie SAD. W wyniku kontroli u kontrahenta włoskiego, przeprowadzonej w ramach pomocy i współpracy z polskimi organami celnymi włoskie służby celne ustaliły, że sprzedana skarżącej partia obuwia, która odprawiona została w przywozie według dokumentu SAD, stanowiła przedmiot faktury kontrahenta określającej znacznie wyższą cenę sprzedaży niż zadeklarowana przez importera przy zgłoszeniu celnym.

Ujawniona u kontrahenta włoskiego i przekazana polskim organom celnym faktura nosząca taką samą datę, jak faktura przedstawiona przy zgłoszeniu celnym, określała cenę sprzedaży obuwia i z treści raportu włoskich służb celnych wynikało, że faktycznie taka była cena sprzedaży przez kontrahenta włoskiego spornej partii obuwia.

W tych okolicznościach, a w szczególności w świetle wyników dochodzenia włoskich służb celnych u eksportera obuwia, oraz ujawnionej u niego faktury określającej cenę sprzedaży obuwia, organy celne obu instancji, zdaniem NSA miały podstawy do uznania, że faktura ta wyrażała zobowiązanie skarżącej względem kontrahenta włoskiego z tytułu "należnej ceny" za obuwie.

Nadto NSA stwierdził, iż chybiony jest również zarzut, że doręczenie skarżącej decyzji organu i instancji w przedmiocie ponownego wymiaru cła nastąpiło wbrew dyspozycji art. 83 ust. 1 Prawa celnego, po upływie 2 lat od daty powstania obowiązku celnego.

NSA wyjaśnił, że przepis ten stanowi o terminie wydania, a nie doręczenia decyzji w sprawie wydania należności celnych. Z akt sprawy wynikało, że przesyłka zawierająca sporną partię obuwia przekroczyła granicę Polski w lipcu 1994 r. zaś decyzja w przedmiocie ponownego wymiaru cła wydana została w czerwcu 1996 r., a więc z zachowaniem dwuletniego terminu przewidzianego w art. 83 ust. 1 ustawy z dnia 28 grudnia 1989 r. - Prawo celne /Dz.U. 1994 nr 71 poz. 312 ze zm./.