Wyrok NSA w Warszawie (przed reformą) z 12 sierpnia 1998 r., V SA 297/98

Sprawa

sprawy ze skargi Izabeli K. na decyzję Wojewody W. z dnia 31 grudnia 1997 r. (...) w przedmiocie zameldowania - skargę oddala.

Teza

Art. 14 ustawy z dnia 11 października 1994 r. o najmie lokali mieszkalnych i dodatkach mieszkaniowych /Dz.U. nr 105 poz. 509/ stanowi, że umowa podnajmu lokalu w całości lub jego części albo oddanie w bezpłatne używanie wymaga zgody wynajmującego wyrażonej na piśmie, jednakże wynajmujący nie może zgody odmówić bez uzasadnionej przyczyny.

Jeżeli więc podnajem wymaga zgody wynajmującego a nie tylko najemcy, to brak tej zgody uniemożliwia umowę podnajmu lub użyczenia.

Istnieje droga do zawarcia umowy podnajmu mimo braku zgody wynajmującego, ale jest to droga powództwa cywilnego lub ustalającego, że brak zgody nastąpił bez uzasadnionej przyczyny.

Sentencja

Naczelny Sąd Administracyjny

Uzasadnienie

Wojewoda W. decyzją z dnia 31.

12. 1997 r. (...) utrzymał w mocy decyzję Prezydenta Miasta Stołecznego Warszawy z 31.

10. 1997 r. (...) odmawiającą zameldowania na pobyt stały Izabeli K. w lokalu nr 52 przy ul. P. 26 w W. W uzasadnieniu podniósł że Prezydent Miasta Stołecznego Warszawy w trybie art. 47 ust. 2 ustawy o ewidencji ludności i dowodach osobistych /Dz.U. 1984 nr 32 poz. 174 ze zm./ odmówił zameldowania Izabeli K. ponieważ zarządca lokalu - Wydział Spraw Lokalowych Urzędu Dzielnicy M. Gminy W.-C. nie wyraża zgody na zameldowanie na pobyt stały mimo, że skarżąca w nim zamieszkuje. Aby skutecznie się zameldować muszą być spełnione dwie przesłanki z art. 9 ust. 2 i art. 10 ust. 1 cyt. ustawy, natomiast w myśl art. 29 ust. 1 cyt. ustawy właściciel lub zarządca obowiązany jest wskazać czy osobie starającej się o zameldowanie przysługuje się uprawnienie do przebywania w lokalu, w którym ma nastąpić zameldowanie.

Z zebranego w sprawie materiału dowodowego wynika, że najemcami lokalu są Teresa i Marian K., którzy potwierdzają fakt pobytu siostrzenicy w przedmiotowym lokalu.

Omawiany lokal jest w zarządzie Dzielnicy M. Gminy W.-C. Jak wynika z załączonego do akt dokumentu najemcy lokalu występowali do zarządcy o zgodę na bezpłatne użyczenie części przedmiotowego lokalu - Izabeli K. Nie mniej Wydział do Spraw lokalowych nie wyraził na to zgody. Z tych przyczyn, zdaniem organu odwoławczego, zameldowanie nie może być skutecznie dokonane i decyzję Prezydenta Miasta Stołecznego Warszawy uznano za słuszną.

Powyższą decyzję zaskarżyła Izabela K., wnosząc o jej uchylenie.

W skardze podniosła, że decyzja Prezydenta m. st. Warszawy jest dla niej krzywdząca i nie jest słuszna. Skarżąca w przedmiotowym mieszkaniu mieszka i jest już blisko rok i przebywa w nim koncentrując swoje życie codzienne.

Z Teresą i Marianem małżonkami K. zawarła wcześniej porozumienie dotyczące opieki, pomocy w prowadzeniu gospodarstwa domowego i zabezpieczania wszystkich ich życiowych, podstawowych potrzeb. Najemcy tego lokalu są ludźmi starymi i schorowanymi, cierpiącymi na poważne dolegliwości uniemożliwiające im samodzielne funkcjonowanie i egzystowanie. Zdaniem skargi, pomoc i opieka są im w życiu niezbędne. Natomiast zaskarżona decyzja jest sprzeczna z zasadami współżycia społecznego.

W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie. Podniósł argumenty zbieżne z treścią zaskarżonej decyzji.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, że: zarzuty skargi nie są zasadne.

Zgodnie z treścią art. 47 ustawy z dnia 10 kwietnia 1974 r. o ewidencji ludności i dowodach osobistych /Dz.U. 1984 nr 32 poz. 174/ organ gminy prowadzący ewidencję ludności jest obowiązany na podstawie zgłoszenia dokonać zameldowania lub wymeldowania przez zarejestrowanie danych dotyczących osoby i miejsca jej pobytu, jak również innych zdarzeń objętych obowiązkiem meldunkowym.

Jeżeli zgłoszone dane budzą wątpliwości o dokonaniu zameldowania lub wymeldowania rozstrzyga właściwy organ gminy. Według uchwały Sądu Najwyższego z dnia 11 lutego 1995 r. III AZP 28/92, organ właściwy w sprawach ewidencji ludności na zasadzie art. 47 ust. 2 ustawy rozstrzyga wątpliwości co do istnienia po stronie składającego wniosek o zameldowanie na pobyt stały uprawnienia do przebywania w lokalu, w którym ma nastąpić zameldowanie.

Jeżeli jednak na tle powyższego uprawnienia powstaje spór o charakterze cywilnoprawnym zainteresowanemu służy droga sądowa.

W sprawie niniejszej zarządca lokalu nie wyraża zgody na zameldowanie Izabeli K. bowiem jak to wynika z wcześniejszego pisma, byłyby przekroczone minimalne normy zaludnienia z uwagi na wielkość lokalu.

W związku z powyższym zameldowanie nie może być skutecznie dokonane, szczególnie, że art. 14 ustawy z dnia 11 października 1994 r. o najmie lokali mieszkalnych i dodatkach mieszkaniowych /Dz.U. nr 105 poz. 509/ stanowi, że umowa podnajmu lokalu w całości lub jego części albo oddanie w bezpłatne używanie wymaga zgody wynajmującego wyrażonej na piśmie, jednakże wynajmujący nie może zgody odmówić bez uzasadnionej przyczyny.

Jeżeli więc podnajem wymaga zgody wynajmującego a nie tylko najemcy, to brak tej zgody uniemożliwia umowę podnajmu lub użyczenia.

Istnieje droga do zawarcia umowy podnajmu mimo braku zgody wynajmującego, ale jest to droga powództwa cywilnego lub ustalającego, że brak zgody nastąpił bez uzasadnionej przyczyny.

W chwili obecnej Izabela K. ma brak potwierdzenia uprawnień do przebywania w przedmiotowym lokalu tj. nie spełniona została przesłanka z art. 9 ust. 2 ustawy o ewidencji ludności i dlatego jej zameldowanie nie może być skutecznie dokonane. Z tą sytuacją nie mają nic wspólnego problemy życiowe skarżącej i najemców lokalu.

Te bowiem okoliczności nie mogą zastąpić spełnienia przesłanki z art. 9 ust. 2 cyt. ustawy.

Z tych względów należało uznać, że zaskarżona decyzja jest zgodna z prawem i Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie z art. 27 ust. 1 ustawy z dnia 11 maja 1995 r. o NSA /Dz.U. nr 74 poz. 368/ skargę oddalił.