Uzasadnienie
Wojewoda [...] decyzją z dnia [...] czerwca 2003 r. nr [...] wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 kpa, po rozpatrzeniu odwołania od decyzji Prezydenta. W. z dnia [...] maja 2003 r. orzekającej o wymeldowaniu A. P. z pobytu stałego z lokalu nr [...] przy ul. [...] w W., utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję.
Odnosząc się do stanu prawnego podniesiono, że w konsekwencji orzeczenia Trybunału Konstytucyjnego z dnia 27 maja 2002 r. do wydania decyzji o wymeldowaniu osoby z pobytu stałego w trybie pierwszej części art. 15 ust. 2 ustawy o ewidencji ludności i dowodach osobistych, niezbędne jest spełnienie wyłącznie jednej z dwóch przesłanek określonych w tym przepisie, tj. warunku faktycznego opuszczenia miejsca pobytu stałego bez dokonania obowiązku wymeldowania się.
Uzasadniając decyzję Wojewoda [...] wskazał, iż przesłanka ta w sprawie niniejszej została, jak słusznie przyjął organ I instancji, spełniona. W omawianej sprawie sam zainteresowany nie kwestionował dobrowolności opuszczenia lokalu w 1992 r., a ponadto wyjaśnił, że z osobistych względów nie zamierza do niego powrócić. Ośrodek spraw osobistych i majątkowych A.P. założył w lokalu [...] przy ul. [...] w W., którego najemcą jest była żona H.F..
Organ uznał, ze podnoszone w odwołaniu argumenty dotyczące głównie kwestii "wykupienia spornego lokalu" nie mają wpływu na ocenę spełnienia przesłanki koniecznej do wymeldowania i wyjaśnił, że "meldunek" nie jest źródłem praw do lokalu, a jego posiadanie nie wpływa na stosunki majątkowe stron, o których w razie zaistnienia sporu władne są rozstrzygać jedynie sądy powszechne.
W skardze do Naczelnego Sądu Administracyjnego wniósł o "oddalenie" podjętych decyzji i ponowne rozpatrzenie sprawy zarzucając, iż postępowanie administracyjne z wniosku T. P. prowadzone było nieobiektywnie.
Skarżący zakwestionował ustalenie organu, że dobrowolnie opuścił lokal i stwierdził, że nastąpiło to w wyniku postępowania wnioskodawczyni. Ponadto podniósł, iż nie jest prawdą, że ośrodek spraw osobistych i materialnych założył w lokalu przy ul. [...]w W..
W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie z argumentacją zbieżną z uzasadnieniem zaskarżonej decyzji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:
Stosownie do treści art. 97 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Przepisy wprowadzające ustawę – Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1271 ze zm.) sprawy, w których skargi zostały wniesione do Naczelnego Sądu Administracyjnego przed dniem 1 stycznia 2004 r. i postępowanie nie zostało zakończone, podlegają rozpoznaniu przez właściwe wojewódzkie sądy administracyjne na podstawie przepisów ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.).
Zgodnie natomiast z brzmieniem art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej.
Skarga analizowana w aspekcie tych podstaw nie zasługuje na uwzględnienie, gdyż zastrzeżona decyzja nie narusza prawa.
Podstawą materialnoprawną rozstrzygnięcia w przedmiotowej sprawie jest przepis art. 15 ust. 2 ustawy o ewidencji ludności i dowodach osobistych, w którym od 19 czerwca 2002 r. nie występuje już z mocy Trybunału Konstytucyjnego z dnia 27 maja 2002 r. przesłanka utraty uprawnienia do przebywania w lokalu. Oznacza to, że wystarczającą podstawą do wymeldowania jest opuszczenie dotychczasowego miejsca pobytu bez dopełnienia obowiązku wymeldowania się.
Przesłanka opuszczenia dotychczasowego miejsca pobytu stałego w rozumieniu art. 15 ust. 2 ustawy o ewidencji ludności i dowodach osobistych jest spełniona, jeżeli opuszczenie to ma charakter trwały i jest dobrowolne (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 23 kwietnia 2001 r., sygn. akt V SA 3169/00, Lex nr 50123).
Wbrew zarzutom A. P. organy obu instancji dokonały prawidłowych ustaleń w zakresie stanu faktycznego sprawy i prawidłowo przyjęły, że opuszczenie przez skarżącego lokalu nr [...] przy ul. [...] które nastąpiło w 1992 r., było dobrowolne. Przyznał to sam skarżący przesłuchany w charakterze strony (k. 42 akt administracyjnych). Stwierdził mianowicie "w omawianym lokalu nie zamieszkuję od marca 1992 r. Nie świadczę żadnych opłat, nie ma tam moich rzeczy osobistych, lokal opuściłem na wniosek żony. Ze względu na złe zachowanie, lokal opuściłem dobrowolnie".
Mając powyższe na uwadze należy stwierdzić, że organy administracyjne miały podstawę do oceny, że w sprawie zachodzi podstawa do wymeldowania skarżącego z pobytu stałego na podstawie art. 15 ust. 2 ustawy o ewidencji ludności i dowodach osobistych.
Z tych względów, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na mocy art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), orzekł jak w wyroku.