Wyrok WSA w Warszawie z 3 września 2004 r., V SA 3411/02

Sąd

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie

Rozpoznanie

na rozprawie w dniu 3 wrzenia 2004 r.

Sprawa

sprawy ze skargi A. S. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] października 2002 r. nr [...] w przedmiocie wymeldowania - oddala skargę -

Skład

Sędzia Eugeniusz Wasilewski przewodniczący
asesor WSA Joanna Kube przewodniczący, sprawozdawca
asesor WSA Janusz Walawski przewodniczący
apl. prok. Anna Jednorałek protokolant

Uzasadnienie

Wojewoda [...] decyzją z dnia [...] października 2002 r. nr [...], działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 kpa w związku z art. 15 ust. 2 ustawy z dnia 10 kwietnia 1974 r. o ewidencji ludności i dowodach osobistych (Dz. U. z 2001 r. Nr 87, poz. 960 ze zm.) oraz wyrokiem Trybunału Konstytucyjnego z dnia 27 maja 2002 r. sygn. akt K 20/01, po rozpatrzeniu odwołania od decyzji Burmistrza Gminy W. z dnia [...] czerwca 2000 r., nr [...] orzekającej o wymeldowaniu A. S. z pobytu stałego z lokalu nr [...] przy ul. [...] w W., utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję.

Burmistrz Gminy W. wydał na podstawie art. 15 ust. 2 ustawy o ewidencji ludności i dowodach osobistych decyzję o wymeldowaniu A. S. w wyniku ustalenia, że wymieniony od 20 lat nie zamieszkuje w lokalu nr [...] przy ul. [...] w W. i utracił uprawnienia do pobytu w tym lokalu w wyniku zgodnego oświadczenia woli H. i D. S., którym przysługiwało spółdzielcze lokatorskie prawo do tego lokalu.

Decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] marca 2001 r., utrzymująca w mocy decyzję Burmistrza Gminy W. z dnia [...] czerwca 2000 r., stała się przedmiotem skargi A. S. do Naczelnego Sądu Administracyjnego.

Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 29 maja 2002 r. sygn. akt V SA 1258/01 uchylił zaskarżoną decyzję wskazując w uzasadnieniu, że w toku sprawy nastąpiła zmiana sytuacji prawnej lokalu w związku ze śmiercią H. i D. S. oraz nabycia uprawnień do lokalu przez B. S., ich wnuka. Zdaniem Sądu, okoliczność tę organ winien uwzględnić przy ponownym rozpatrzeniu sprawy.

Rozpatrując ponownie sprawę w wyniku wniesionego odwołania Wojewoda [...] decyzją z dnia [...] października 2002 r. wskazał na zmianę stanu prawnego, jaka miała miejsce w związku z wyrokiem Trybunału Konstytucyjnego z dnia 27 maja 2002 r., orzekającym o niezgodności art. 9 ust. 2 ustawy z dnia 10 kwietnia 1974 r. o ewidencji ludności i dowodach osobistych z art. 52 ust. 1 i art. 83 w związku z art. 2 Konstytucji RP (o czym ogłoszono w Dzienniku Ustaw z 2002 r. Nr 78, poz. 716). W konsekwencji tego orzeczenia, do wydania decyzji o wymeldowaniu osoby z pobytu stałego w trybie pierwszej części art. 15 ust. 2 ustawy o ewidencji ludności i dowodach osobistych, niezbędne jest spełnienie wyłącznie jednej z dwóch przesłanek określonych w tym przepisie tj. warunku faktycznego opuszczenia miejsca pobytu stałego bez dokonania obowiązku wymeldowania się.

Uzasadniając Wojewoda [...] stwierdził, że podnoszona w wyroku z dnia 29 maja 2002 r. sygn. akt V SA1258/01 kwestia prawa do lokalu, nie ma w obecnym stanie prawnym znaczenia dla merytorycznego rozstrzygnięcia przedmiotowej sprawy.

Organ uznał, że zebrany materiał dowodowy jednoznacznie wskazuje, że przewidziany w przepisie art. 15 ust. 2 powołanej ustawy warunek opuszczenia lokalu niewątpliwie został spełniony. A. S. mieszkanie nr [...] przy ul. [...] opuścił ponad 20 lat temu, zaś interesy życiowe koncentruje w lokalu nr [...] przy ul. [...] w W.. Fakt ten w toku postępowania administracyjnego nie był kwestionowany przez samego A. S..

W skardze do Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 5 listopada 2002 r. skarżący zarzucił brak wnikliwości w rozpatrzeniu jego sprawy. Podniósł, że przedmiotowy lokal odziedziczył i wiąże z nim swoją przyszłość.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podnosząc argumenty zbieżne z uzasadnieniem zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Na wstępie należy wyjaśnić, że w związku z art. 97 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Przepisy wprowadzające ustawę – Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1271 ze zm.) sprawy, w których skargi zostały wniesione do Naczelnego Sądu Administracyjnego przed dniem 1 stycznia 2004 r. i postępowanie nie zostało zakończone, podlegają rozpoznaniu przez właściwe wojewódzkie sądy administracyjne na podstawie przepisów ustawy – Prawo o postępowaniu przed sadami administracyjnymi. Stąd, właściwym do rozpoznania niniejszej sprawy jest Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, bowiem na obszarze tego Sądu znajduje się siedziba Wojewody [...] – art. 13 § 7 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.).

Stosownie do art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sadów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem.

Rozpoznając sprawę w świetle powołanych wyżej kryteriów stwierdzić należy, iż skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

Podstawą materialnoprawną rozstrzygnięcia w przedmiotowej sprawie jest przepis art. 15 ust. 2 ustawy o ewidencji ludności i dowodach osobistych, w którym od 19 czerwca 2002 r. nie występuje już, z mocy wyroku Trybunału Konstytucyjnego z dnia 27 maja 2002 r., przesłanka utraty uprawnienia do przebywania w lokalu. Czyli, jeżeli osoba posiadająca dotychczas uprawnienie do przebywania w lokalu opuści dotychczasowe miejsce pobytu stałego bez wymeldowania to od dnia 19 czerwca 2002 r. wystarczającą i jedyną przesłanką do wymeldowania jest opuszczenie dotychczasowego miejsca pobytu bez wymeldowania.

Należy w związku z tym stwierdzić, że organy administracyjne trafnie przyjęły, że badaniu i ocenie w przedmiotowej sprawie podlega jedynie fakt niezamieszkiwania skarżącego w lokalu nr [...] przy ul. [...] w W..

Pobyt stały w danym lokalu oznacza zamieszkiwanie w określonej miejscowości pod oznaczonym adresem z zamiarem stałego lub długotrwałego przebywania, z wolą koncentracji w danym miejscu swoich spraw życiowych, w tym założenia ośrodka osobistych i majątkowych interesów (art. 10 ust. 1 w zw. z art. 6 ust. 1 ustawy o ewidencji ludności i dowodach osobistych - wyrok z dnia 14 maja 2001 r. sygn. akt V SA 1496/00 - LEX nr 54454).

Przesłanka opuszczenia dotychczasowego miejsca pobytu stałego w rozumieniu art. 15 ust. 2 ustawy z 1974 r. o ewidencji ludności i dowodach osobistych jest spełniona, jeżeli opuszczenie to ma charakter trwały i jest dobrowolne (por. wyrok z dnia 23 kwietnia 2001 r. sygn. akt V SA 3169/00 LEX nr 50123).

Opuszczenie lokalu jest to nie tylko fizyczne nieprzebywanie, ale i zamiar opuszczenia danego lokalu z jednoczesnym zerwaniem związków z lokalem dotychczasowym i założeniem w nowym ośrodku swoich osobistych i majątkowych interesów. Zamiar ten da się określić na podstawie obiektywnych i możliwych do stwierdzenia okoliczności.

Samo werbalne deklarowanie braku takiego zamiaru nie ma w sprawie decydującego znaczenia, skoro niepoparte zostało żadnymi konkretnymi działaniami, wolę taką urzeczywistniającymi.

Jak wynika z ustaleń organu orzekającego, skarżący nie zamieszkuje w przedmiotowym lokalu, a jego centrum życiowe znajduje się w innym miejscu.

Fakt ten potwierdzony został przez skarżącego w protokole przesłuchania z dnia 8 czerwca 2000 r., odwołaniu z dnia 10 lipca 2000 r., a także skardze do Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 25 kwietnia 2001 r.

Jak wynika z oświadczenia złożonego w dniu 3 października 2002 r. przed pracownikiem [...] Urzędu Wojewódzkiego w W. Wydziału Spraw Obywatelskich i Migracji, skarżący po wydaniu wyroku NSA z dnia 29 maja 2002 r. sygn. akt V SA1258/01 nie objął lokalu w posiadanie.

Nie budzi również wątpliwości, że skarżący opuścił lokal dobrowolnie.

Mając na uwadze powyższe okoliczności należy stwierdzić, że organ orzekający miał podstawę do oceny, że w sprawie zachodzi podstawa do wymeldowania skarżącego z pobytu stałego z lokalu nr [...] przy ul. [...] w W. na podstawie art. 15 ust. 2 ustawy o ewidencji ludności i dowodach osobistych.

Zdaniem Sądu nie miała wpływu na wynik sprawy okoliczność, że organ nie ocenił w toku ponownego postępowania odwoławczego statusu prawnego lokalu oraz nie doręczył zaskarżonej decyzji B. S., na którego rzecz ustanowiono spółdzielcze prawo do przedmiotowego lokalu. W szczególności uchybienie to nie naruszyło oceny prawnej wyrażonej przez Sąd w wyroku z dnia 29 maja 2002 r. sygn. akt V SA 1258/01 z uwagi na zmianę stanu prawnego w związku z ogłoszeniem w dniu 19 czerwca 2002 r. orzeczenia TK z 27 maja 2002 r. sygn. akt K 20/01.

Mając powyższe na uwadze Sąd doszedł do przekonania, że zaskarżona decyzja nie narusza prawa materialnego, ani też nie została wydana z istotnym naruszeniem przepisów procedury administracyjnej.

W tym stanie rzeczy, na mocy art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi w zw. z art. 97 § 1 powołanej ustawy - Przepisy wprowadzające ustawę – Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, należało orzec jak w sentencji.