Wyrok WSA w Olsztynie z 17 listopada 2004 r., V SA 3432/03

Sąd

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie

Rozpoznanie

na rozprawie w dniu 17 listopada 2004 r.

Sprawa

sprawy ze skargi I. S. na postanowienie Wojewody z dnia "[...]" r., nr "[...]" w przedmiocie odmowy przywrócenia terminu do wniesienia odwołania I. uchyla zaskarżone postanowienie II. zasądza od Wojewody na rzecz skarżącej kwotę 10 złotych /dziesięć złotych/ tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego III. orzeka, że zaskarżone postanowienie nie może być wykonywane do czasu uprawomocnienia się wyroku.

Skład

Sędzia WSA Tadeusz Lipiński przewodniczący
Sędzia WSA Adam Matuszak Asesor WSA Beata Jezielska przewodniczący, sprawozdawca
Małgorzata Krajewska protokolant

Uzasadnienie

Postanowieniem z dnia 14 lipca 2003r. Wojewoda odmówił przywrócenia terminu do wniesienia przez I. S. odwołania od decyzji Prezydenta Miasta z dnia 20 maja 2002r. w sprawie wymeldowania jej z pobytu stałego z lokalu mieszkalnego położonego w E. przy ul. A. W uzasadnieniu podano, iż I. S. odebrała przedmiotową decyzję osobiście w dniu 7 maja 2003r., a decyzja zawierała prawidłowe pouczenie o możliwości złożenia odwołania. We wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania strona nie uprawdopodobniła, iż uchybienie terminu nastąpiło bez jej winy. Skoro zaś z treścią decyzji zapoznała się w dniu 7 maja 2003r., to miała prawo do wniesienia odwołania do dnia 21 maja 2003r.

Na to postanowienie skargę do Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie wniosła I. S. Podniosła, iż uchybienie terminu nastąpiło bez jej winy, gdyż została błędnie poinformowana przez urzędniczkę o terminie do wniesienia odwołania. Ponadto w tym okresie była chora. Zarzuciła, iż decyzja o wymeldowaniu jest dla niej krzywdząca, a ponadto została wydana z naruszeniem art. 24 Kodeksu postępowania administracyjnego. Podniosła, iż nie wiedziała o toczącym się postępowaniu w sprawie jej wymeldowania, a o fakcie tym dowiedziała się dopiero w dniu 6 maja 2003r. od swojej matki. W ocenie skarżącej organ winien wznowić postępowanie w niniejszej sprawie z uwagi na nowe okoliczności nieznane organowi (a mianowicie fakt iż w czasie wydawania decyzji zamieszkiwała w lokalu), a ponadto ze względu na to, iż nie upłynął jeszcze termin do uchylenia decyzji.

W odpowiedzi na skargę Wojewoda wniósł o jej oddalenie, podtrzymując swoje stanowisko zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Stosownie do art. 97 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Przepisy wprowadzające ustawę – Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153 poz. 1271 ze zm.) sprawy, w których skargi zostały wniesione do Naczelnego Sądu Administracyjnego przed dniem 1 stycznia 2004r. i postępowanie nie zostało zakończone, podlegają rozpoznaniu przez właściwe wojewódzkie sądy administracyjne na podstawie przepisów ustawy – Prawo o postępowaniu przez sądami administracyjnymi. Stąd też pomimo wniesienia skargi do Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie orzeczenie zapadło w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym w Olsztynie.

Podnieść należy, iż w myśl art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153 poz. 1269) sądy administracyjne sprawują kontrolę wykonywania administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Zatem rozpoznając skargę na decyzję, bądź postanowienie Sąd dokonuje oceny, czy przy wydaniu zaskarżonego aktu nie zostały naruszone przepisy prawa materialnego bądź też procesowego, obowiązujące w dacie orzekania przez organy administracji.

W ocenie Sądu zaskarżone postanowienie zostało wydane z naruszeniem przepisów prawa, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Zważyć należy, iż postępowanie w przedmiocie wymeldowania I. S. z pobytu stałego w E. przy ul. A. zostało zakończone decyzją Prezydenta Miasta wydaną w dniu 20 maja 2002r. W postępowaniu tym nie brała udziału skarżąca I. S., ani jej przedstawiciel. Wprawdzie w aktach sprawy znajduje się wniosek organu skierowany do Sądu Rejonowego o ustanowienie przedstawiciela dla osoby nieobecnej, a nawet zawiadomienie sądowe o wyznaczeniu posiedzenia w tej sprawie, lecz brak jest jakiegokolwiek dowodu na to, iż przedstawiciel taki został przez sąd ustanowiony oraz że osobie tej doręczono decyzję o wymeldowaniu. Wskazać przy tym należy, iż wspomniana wyżej decyzja o wymeldowaniu z dnia 20 maja 2002r. stała się ostateczna w dniu 7 czerwca 2002r. W związku z tym w chwili doręczenia jej skarżącej w dniu 7 maja 2003r. nie przysługiwały jej już żadne środki odwoławcze w zwykłym postępowaniu administracyjnym, a jedynie wniosek o wznowienie postępowania. Taki pogląd wyraził Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 16 lipca 2002r. (sygn. akt IV SA 22300/00, opublik. MP z 2002r. nr 20 s. 916) stwierdzając, iż stronie która nie brała udziału w postępowaniu pierwszoinstancyjnym przysługuje prawo do wniesienia odwołania wówczas, gdy podmiot ten, któremu organ nie doręczył ani nie ogłosił decyzji (a jest stroną w rozumieniu art. 28 Kpa) wnosi odwołanie w terminie przewidzianym dla pozostałych stron postępowania, którym decyzję doręczono. Po upływie tego terminu stronie przysługuje jedynie wniosek o wznowienie postępowania na podstawie art. 145 § 1 pkt 4 Kodeksu postępowania administracyjnego. Zatem pouczenie zawarte w decyzji doręczonej skarżącej w dniu 7 maja 2003r. było błędne, co jednak w myśl art. 112 Kodeksu postępowania administracyjnego nie może szkodzić stronie. Zważyć przy tym należy, iż wprawdzie pismo z dnia 28 maja 2003r. skarżąca określiła jako wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania i skierowała je do organu odwoławczego, lecz z jego treści wynika iż domaga się ponownego rozpatrzenia sprawy, gdyż nie brała udziału w postępowaniu zakończonym wydaniem decyzji o wymeldowaniu. Taka intencja strony została także wyrażona w skardze skierowanej do sądu, której główny zarzut dotyczy faktu niewszczęcia postępowania wznowieniowego. Zgodnie zatem z zasadą wyrażoną w art. 9 Kodeksu postępowania administracyjnego organ nie powinien poprzestawać na rozpatrzeniu wniosku zgodnie z jego literalnym brzemieniem, lecz w pierwszej kolejności wyjaśnić jaka jest rzeczywista wola strony. Jeżeli bowiem strona domagała się wznowienia postępowania, to wniosek jej należało skierować do rozpatrzenia przez organ właściwy w myśl art. 150 Kodeksu postępowania administracyjnego.

Wobec powyższego uznać należy, iż zaskarżone postanowienie zostało wydane z naruszeniem przepisów postępowania, które mogły mieć istotny wpływ na wynik sprawy. W tym stanie rzeczy w oparciu o art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153 poz. 1270) orzeczono jak w sentencji wyroku, zasądzając koszty postępowania na podstawie art. 200 powołanej ustawy. Sąd podjął rozstrzygnięcie w przedmiocie wykonalności zaskarżonej decyzji w oparciu o art. 152 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.