Wyrok NSA w Warszawie (przed reformą) z 7 stycznia 1998 r., V SA 393/97

Sentencja

1. uchyla zaskarżone postanowienie oraz utrzymane nim w mocy postanowienie Komendanta Wojewódzkiego Policji w przedmiocie opinii związanej z wydaniem karty stałego pobytu.

Uzasadnienie

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje

Skarga jest uzasadniona.

Zgodnie z art. 13 ust. 2 ustawy z dnia 29 marca 1963 r. o cudzoziemcach /Dz.U. 1992 nr 7 poz. 30 ze zm./, kartę stałego pobytu wydaje właściwy ze względu na miejsce zamieszkania cudzoziemca wojewoda, po zasięgnięciu opinii właściwego komendanta wojewódzkiego policji.

Wyrażenie takiej opinii następuje w formie postanowienia, na które stronie służy zażalenie.

Cytowany przepis nie precyzuje kryteriów, w zależności od których cudzoziemiec może uzyskać kartę stałego pobytu, pozostawiając to uznaniu organów rozstrzygających sprawę co do jej istoty. Skoro więc decyzja w przedmiocie karty stałego pobytu ma charakter uznaniowy, to nie oznacza to dowolności, lecz zobowiązuje organ administracji do wszechstronnego rozważenia wszystkich okoliczności sprawy istotnych z punktu widzenia interesu Państwa oraz interesów cudzoziemca.

Przed wydaniem decyzji organ orzekający obowiązany jest zasięgnąć opinii właściwego wojewódzkiego komendanta policji, a opinię tę rozważyć na tle pozostałych okoliczności sprawy.

Wprawdzie powołany przepis nie zakreśla również merytorycznego zakresu opinii, to niewątpliwie jednak jej przedmiot powinien być węższy i obejmować tylko sprawy związane z zakresem zadań Policji, z pominięciem zagadnień nie należących do kompetencji tego organu.

Jest bowiem oczywiste, że jeżeli przepis prawa materialnego uzależnia wydanie decyzji od zajęcia stanowiska w formie opinii przez inny organ, to opinia ta nie może dotyczy dowolnych spraw związanych z przedmiotem rozstrzygnięcia, lecz tylko tych aspektów, które wiążą się z zadaniami organu opiniującego.

Policja, stosownie do postanowień art. 1 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji /Dz.U. nr 30 poz. 179 ze zm./, jest formacją służącą społeczeństwu i przeznaczoną do ochrony bezpieczeństwa ludzi oraz utrzymania bezpieczeństwa i porządku publicznego, a do jej podstawowych zadań w tym zakresie należą w szczególności:

• ochrona życia i zdrowia ludzi i mienia,
• ochrona bezpieczeństwa i porządku publicznego,
• inicjowanie i organizowanie działań zapobiegających przestępczości,
• wykrywanie przestępstw i wykroczeń oraz ściganie ich sprawców,
• kontrola przestrzegania przepisów porządkowych i administracyjnych związanych z działalnością publiczną lub obowiązujących w miejscach publicznych.

Opinia organów Policji w sprawach z wniosku cudzoziemców o przyznanie karty stałego pobytu winna być zatem formułowana z punktu widzenia realizacji przez Policję jej ustawowych zadań, szczególnie zaś wyżej wymienionych.

Zaskarżone postanowienie, a także utrzymane nim w mocy postanowienie Wojewódzkiego Komendanta Policji, wymaganiom powyższym nie odpowiada.

Opinią nie objęto bowiem spraw istotnych z punktu widzenia zadań Policji, lecz zajęto się oceną zwłaszcza takich zagadnień jak brak warunków do egzystencji w Polsce na stałe, bez wskazania, czy mają one jakikolwiek wpływ na sprawę np. bezpieczeństwa i porządku publicznego bądź inne sprawy należące do właściwości rzeczowej Policji, kwestią trwałości związku małżeńskiego opiniowanej i ewentualnymi zagrożeniami w tym zakresie, jak również planami życiowymi jej męża.

Związku pomiędzy tymi ostatnimi zagadnieniami a kompetencjami Policji niesposób się dopatrzeć.

Należy podnieść, że w sprawach wydawania opinii przez organy Policji w zakresie niezbędnym do rozstrzygnięć związanych z kartami stałego pobytu znajdują zastosowanie przepisy kodeksu postępowania administracyjnego /art. 1 par. 2 Kpa w zw. z art. 5 par. 2 pkt 3 Kpa/.

Zatem, z mocy art. 19 Kpa, także organy Policji winny przestrzegać z urzędu swojej właściwości rzeczowej.

W ocenie składu orzekającego, zaskarżone postanowienie, jak również utrzymane nim w mocy postanowienie organu I instancji, wydane zostały z naruszeniem przepisu art. 19 Kpa, a naruszenie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

Biorąc powyższe pod uwagę, należało, na podstawie art. 22 ust. 1 pkt 1 i ust. 2 pkt 3 oraz art. 55 ust. 1 ustawy z dnia 11 maja 1995 r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym /Dz.U. nr 74 poz. 368 ze zm./ orzec jak w sentencji.