Wyrok WSA w Warszawie z 29 listopada 2004 r., V SA 4069/03

Sąd

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie

Rozpoznanie

na rozprawie w dniu 29 listopada 2004 r.

Sprawa

sprawy ze skargi K. Sp. z o.o. w P. na decyzję Ministra Gospodarki, Pracy i Polityki Społecznej z dnia [...] września 2003 r. Nr [...] w przedmiocie nieudzielenia pozwolenia na przywóz niektórych paliw w ramach kontyngentu taryfowego - oddala skargę -

Skład

Przewodniczący Sędzia WSA - Irena Kudiura (spr.), Sędziowie WSA - Beata Krajewska, - Jakub Pinkowski
- Katarzyna Kotulińska protokolant

Uzasadnienie

Decyzją z dnia [...] sierpnia 2003 r. nr [...] Minister Gospodarki, Pracy i Polityki Społecznej odmówił firmie "K." Sp. z o.o. w P. udzielenia pozwolenia na przywóz niektórych paliw do eksploatacji jednostek pływających transportu wodnego w ramach kontyngentu taryfowego na przywóz niektórych paliw.

Minister wskazał, że wniosek firmy nie mógł zostać uwzględniony z uwagi na rozdysponowanie kontyngentu a więc w związku z treścią art.1416 ustawy Kodeks celny.

Decyzją z dnia [...] września 2003 r. nr [...] wydaną w związku z odwołaniem wniesionym przez Spółkę Minister Gospodarki, Pracy i Polityki Społecznej utrzymał w mocy decyzję własną.

W uzasadnieniu Minister wskazał, że w dniu [...] sierpnia 2003 r. Spółka złożyła wniosek o udzielenie pozwolenia na przywóz na polski obszar celny niektórych paliw do eksploatacji jednostek pływających transportu wodnego, który został zarejestrowany pod numerem [...]. W dniu [...].08.2003 r. została wydana decyzja odmowna w odniesieniu do tego wniosku. Podstawą odmowy było rozdysponowanie kontyngentu zgodnie z § 3 rozporządzenia Ministra Gospodarki, Pracy i Polityki Społecznej z dnia 25 lutego 2003 r. w sprawie ustanowienia kontyngentu taryfowego na przywóz niektórych paliw do eksploatacji jednostek pływających transportu wodnego, który przewidywał rozpoznawanie kompletnych wniosków zgodnie z kolejnością zgłoszenia. W oparciu o ten przepis nastąpiło 100% rozdysponowanie kontyngentu między wnioskodawców, posiadających wcześniejsze numery rejestracji ich wniosków i datę ich otrzymania przez organ, niż data przedmiotowego wniosku.

Od decyzji "K." Sp. z o.o. w P. złożyła skargę do Naczelnego Sądu Administracyjnego podnosząc, że w dniu [...] sierpnia 2003 r. wcześniej rozdysponowana kwota kontyngentu została zwrócona, wobec czego wniosek Spółki z tego samego dnia o udzielenie pozwolenia, był pierwszym przyjętym wnioskiem, w związku z czym powinien być rozpoznany pozytywnie. Tymczasem jak się okazało w dniu 22 maja 2003 r. Ministerstwo przyjęło i zarejestrowało wnioski dwóch firm nr [...], [...], [...], [...] a następnie zawiesiło postępowanie, w celu zagwarantowania im pierwszeństwa przy rozdysponowaniu kontyngentu na wypadek ewentualnego zwrotu niewykorzystanych wcześniej pozwoleń. W ocenie skarżącej działanie takie miało na celu uprzywilejowanie pozycji tych firm. W tym stanie rzeczy zaskarżona decyzja Ministra Gospodarki jak i poprzedzająca ją decyzja tego samego Ministra z dnia [...] sierpnia 2003 r. jako wydana z naruszeniem prawa a konkretnie rozporządzenia Ministra Gospodarki, Pracy i Polityki Społecznej z dnia 25 lutego 2003 r. w sprawie ustanowienia kontyngentu taryfowego, powinna zostać uznana za nieważną.

W odpowiedzi na skargę Minister Gospodarki, Pracy i Polityki Społecznej wniósł o jej oddalenie, podtrzymując zajęte przez siebie w decyzjach stanowisko i wyjaśniając, że w dniu 28 marca 2003 r. weszło w życie rozporządzenie Ministra Gospodarki, Pracy i Polityki Socjalnej, w którym w oparciu o art.144 § 2 ustawy Kodeks celny, określono inny niż wskazany w § 1 tego artykułu ustawy sposób rozdysponowania kontyngentu tj według kolejności otrzymania kompletnych wniosków. Kontynent wynosił 200000 ton i pierwsze wnioski o jego rozdysponowanie wpłynęły w dniu [...] marca 2003 r. Zostały one pozytywnie rozpoznane w dniu [...].04.2003 r. a udzielone pozwolenia na rzecz dwóch firm dotyczyły całego kontyngentu. Informacja o jego rozdysponowaniu została zamieszczona na stronie internetowej Ministerstwa. W dniu [...] maja 2003 r. dwie firmy stale zajmujące się zaopatrywaniem jednostek pływających w paliwo, złożyły cztery wnioski o udzielenie pozwolenia, zarejestrowane pod numerami [...]. Jednocześnie tego samego dnia firmy te, złożyły wnioski o zawieszenie postępowania administracyjnego do momentu zwrotu do puli podziału kontyngentu, pozostałego z pozwoleń niewykorzystanych przez inne firmy. Swoje wnioski zainteresowane firmy uzasadniały trudną sytuacją ekonomiczną związaną z brakiem kontyngentu na realizację zawartych przez nie kontraktów. Po ocenie dokumentacji przedłożonej przez te firmy Minister przychylił się do wniosków dotyczących zawieszenia postępowania.

W dniu [...] sierpnia 2003 r. wpłynęły wnioski dwóch kolejnych firm, które zostały zarejestrowane pod numerami [...], zaś w dniu [...] sierpnia wpłynął wniosek skarżącej zarejestrowany pod numerem [...]. W dniu [...] sierpnia 2003 r. zostały zwrócone pozwolenia wydane w dniu [...].04 2003 r. Minister Gospodarki podjął zawieszone postępowania, w dniu [...] sierpnia 2003 r. rozpoznał wszystkie zgłoszone wnioski i udzielił pozwolenia tym firmom, których wnioski zostały zarejestrowane w pierwszej kolejności, dokonując rozdysponowania kontyngentu w całości, co spowodowało, że wniosek m.in. skarżącej, nie mógł zostać uwzględniony. W ocenie Ministra rozdysponowanie kontyngentu odbyło się w zgodzie z przepisami prawa i interesem społecznym.

Na rozprawie w dniu 29.11.2004 r. pełnomocnik Ministra wskazał, że firmami, które uzyskały pozwolenia przy pierwszym rozdysponowaniu kontyngentu a następnie zwróciły niewykorzystane pozwolenia były firmy,których właścicielami byli członkowie zarządu skarżącej.

Wojewódzki Sąd Administracyjny, orzekając w sprawie na podstawie przepisów ustawy z dnia 30.08.2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270) w związku z art. 97 § 1 ustawy z dnia 30.08.2002 r. – Przepisy wprowadzające ustawę – Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1271 ze zm.) zważył, co następuje.

Skarga nie jest zasadna.

Zgodnie z treścią art. 14 1 ustawy z dnia 9 stycznia 1997 r. Kodeks celny (t. j. Dz.U.75 poz. 802 z późn. zm.) Minister właściwy do spraw gospodarki, ze względu na właściwości towarów, ze względu na ich przeznaczenie lub w związku z umowami międzynarodowymi, których stroną jest Rzeczpospolita Polska, może, w drodze rozporządzenia ustanowić m.in. kontyngent taryfowy. Zgodnie z art. 142 § 1 ustawy Minister może we wspomnianym rozporządzeniu określić dodatkowe warunki udzielenia i wykorzystania pozwolenia oraz pozwoleń cząstkowych, a także dodatkowe dokumenty i informacje, które powinny być dołączone do wniosku celem zapewnienia właściwych warunków obrotu towarami, których dotyczy kontyngent, a o jakich jest mowa w § 2 tego artykułu. W art. 144 § 1 ustawy Kodeks celny, określony został sposób dokonywania rozdysponowania kontyngentu, przy czym w treści § 2 tego art. zostało przewidziane, że Minister właściwy do spraw gospodarki, może w rozporządzeniu ustalić inny niż określony w § 1 sposób rozdysponowania kontyngentu taryfowego polegający na łączeniu sposobów, o których mowa w § 1, lub wybranych spośród nich elementów. W art. 145 § 1 ustawy zostało wskazane, że Minister do spraw gospodarki ustanawiając kontyngent taryfowy, określi sposób jego rozdysponowania stosownie do art.144 ustawy.

W oparciu o delegację ustawową Minister Gospodarki Pracy i Spraw Socjalnych wydał rozporządzenie z dnia 25 lutego 2003 r. w sprawie ustanowienia kontyngentu taryfowego na przywóz niektórych paliw do eksploatacji jednostek pływających transportu wodnego (Dz.U. 44 poz.377), które ogłoszone zostało w dniu 14 marca 2003r. Rozporządzenie przewidywało kontyngent taryfowy na paliwa w ilości 200000 ton. Zgodnie z treścią rozporządzenia (§ 3) rozdysponowanie kontyngentem jest dokonywane według kolejności otrzymywania kompletnych wniosków. Rozporządzenie wchodzi w życie po upływie 14 dni od ogłoszenia a wnioski o udzielenie pozwolenia składa się od dnia wejścia w życie rozporządzenia. W oparciu o wspomniane rozporządzenie pierwsze wnioski, zostały złożone w dniu [...] marca 2003 r. a w dniu [...] kwietnia 2003 r. Minister wydał - co jest niesporne - decyzje, którymi dokonał rozdysponowania całego kontyngentu udzielając stosownych pozwoleń. Mimo tego faktu dwie firmy w dniu [...] maja 2003 r. złożyły cztery wnioski, które zostały zarejestrowane, wnosząc o udzielenie im pozwoleń na wypadek, gdyby nastąpił zwrot pozwoleń do puli podziału. Jednocześnie tego samego dnia zainteresowane firmy to jest S. S.A. i P. Sp. z o.o., złożyły wnioski o zawieszenie postępowania, motywując to sytuacją finansową związaną z realizacją kontraktów na dostawy paliw. Postępowania w sprawach wniosków tych firm zostały zawieszone. W dniu [...] sierpnia 2003 r. zostały zwrócone uprzednio udzielone lecz nie wykorzystane pozwolenia. W dniu [...].08 2003 r. na wcześniejszy wniosek [...] S.A. i [...] Sp. z o.o., zostały podjęte postępowania dotyczące złożonych przez nich wniosków. W dniu tym zostały także rozpoznane wszystkie wnioski, które dotyczyły wspomnianego kontyngentu, a których zgodnie ze stanowiskiem Ministra było siedem, w tym dwa wnioski złożone w dniu [...] sierpnia 2003 r przez inne, niż wymienione firmy. Ponieważ wnioski z [...] maja 2003 r. co wynika z ich treści, dotyczyły 200000 ton, a były to wnioski pierwsze, wobec tego decyzjami Ministra kontyngent został rozdysponowany z ich uwzględnieniem. Pozostałe wnioski w tym wniosek skarżącej, złożony w dniu [...].08.2003r. który także dotyczył całego kontyngentu, nie zostały uwzględnione, czemu dano wyraz w decyzjach. W ocenie Sądu brak jest podstaw do tego ażeby kwestionować prawidłowość zaskarżonej decyzji. Faktem jest, że w dniu [...].08.2003 r. Minister poza wnioskami złożonymi dniu [...].08 i [...].08 2003 r. (ten ostatni przez skarżącą), rozpoznawał również wnioski złożone wcześniej, co do których, na wniosek zainteresowanych postępowanie zostało przez Ministra zawieszone z powodów związanych z sytuacją tych firm, mającą związek z kontyngentem i realizacją ich zobowiązań. Zgodnie ze stanowiskiem Ministra obydwie firmy to jest S. S.A. i P. Sp. zo.o., specjalizowały się w handlem paliwem do transportu wodnego od wielu lat. Jest niesporne, że firmy te nie uzyskały żadnej części kontyngentu rozdysponowanego wcześniej na rzecz firm związanych z osobami członków zarządu skarżącej. Te ostatnie firmy zwróciły nie wykorzystane pozwolenia (nie posiadały bowiem koncesji). Składając wniosek o udzielenie pozwolenia skarżąca złożyła dokumenty, z których wynika, że tuż przed jego złożeniem, dostosowała ona swoją działalność do potrzeb handlu paliwami, których m.in. dotyczył kontyngent. Pierwotne rozdysponowanie kontyngentem z pominięciem firm, które dopiero w drugiej kolejności uzyskały pozwolenia dowodzi zdaniem Sądu, że zamiarem Ministra, nie była chęć ich uprzywilejowania kosztem innych podmiotów, w tym skarżącej, Skarżąca podejmując określone starania musiała się liczyć z tym, że może ona nie być jedynym podmiotem, który liczy na ewentualny zwrot pozwoleń, czego dowodzi złożenie wniosków przez inne firmy, w tym w dniu [...] sierpnia 2003 r. przez takie, które także nie uzyskały pozwoleń. Złożenie wniosków o udzielenie pozwoleń a następnie o zawieszenie postępowania przez S. S.A. i P. Sp. z o.o. dowodzi, że firmy te liczyły na ewentualny zwrot pozwoleń, ale zawieszenie postępowania, nie może być w okolicznościach sprawy uznane za naruszenie prawa. Minister Gospodarki nie będąc organem celnym w rozumieniu działu X Kcel., w trybie art. 141 ustawy Kodeks celny, został wskazany jako upoważniony podmiot do stanowienia prawa celnego w określonym zakresie oraz do jego stosowania w tych ramach. Minister Gospodarki, nie może być uznawany za podmiot prowadzący postępowanie celne sensu stricto tj rozpoczynające się wszczęciem postępowania celnego i kończące się decyzją organu celnego, co powoduje, że jakkolwiek w postępowaniu swoim, obowiązany jest stosować przepisy prawa celnego i (poprzez art. 262 ustawy Kcel) ustawy Ordynacja podatkowa, jest uprawniony także, chociaż nie wynika to wprost z Kodeksu celnego, do stosowania posiłkowo niektórych przepisów ustawy kodeks postępowania administracyjnego. Do stosowania tych ostatnich przepisów w określonym zakresie, są upoważnione również organy celne (tak- Prawo celne pod red. prof. W. Czyżowicza). W okolicznościach sprawy należy zatem zdaniem Sądu przyjąć, że zawieszenie postępowania a następnie jego podjęcie na żądanie zainteresowanych stron było uzasadnione, tym bardziej, że w dacie składania wniosku nie było żadnych innych stron, których interes choćby hipotetycznie - był zagrożony. Złożenie przez skarżącą wniosku o udzielenie pozwolenia dotyczącego kontyngentu taryfowego, miało miejsce [...] sierpnia 2003 r. a więc w sytuacji, gdy istniały wnioski jeszcze dwóch innych firm, które były wcześniejsze i wyprzedzały wniosek skarżącej, niezależnie od wniosków firm, które uzyskały ostatecznie pozwolenie.

W tym stanie rzeczy należało uznać, że brak jest podstaw do uznania skargi za trafną, w związku z czym działając w oparciu o treść art.151 ustawy z 30.08.2003 r. o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. 151 poz.1270) Wojewódzki Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji.

----------------------- wyrok z dnia 29 listopada 2004 r.

Sygn. Akt V SA 4069/03 jest prawomocny od dnia 15 lutego 2005 r.

...................................

podpis sędziego