Uzasadnienie
Dyrektor Izby Celnej w [...], decyzją z dnia [...].12.2002 r. nr [...], wydaną na podstawie art. 233 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (Dz.U. Nr 137, poz. 926 ze zm.) oraz art. 262, art. 23 § 1 i § 9, art. 85 § 1 ustawy z dnia 9 stycznia 1997 r. – Kodeks celny (Dz.U. z 2001 r. Nr 75, poz. 802 ze zm.) utrzymał w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Celnego [...] w [...] z dnia [...].09.2002 r. nr [...], którą organ ten uznał za nieprawidłowe zgłoszenie celne z [...].10.1999 r. nr [...] w zakresie wartości celnej leków, sprowadzonych z zagranicy przez Centralę Farmaceutyczną "[...]" z/s w [...] (importer).
W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy podał, że sprowadzone leki były uprzednio objęte procedurą składu celnego prowadzonego przez "[...]", a w dniu [...].09.2002 r. zostały zgłoszone do procedury dopuszczenia do obrotu na polskim obszarze celnym. Do zgłoszenia celnego zostały dołączone faktury wystawione przez eksportera "[...]" AG z/s w T. – L. (eksporter), w których ujęty został rabat w wysokości 9% i 10%.
W wyniku kontroli celnej przeprowadzonej w okresie 23.11.2001 r. – 29.01.2002 r. w firmie importera stwierdzono, że przy zgłaszaniu towaru do procedury dopuszczenia do obrotu, importer nie uwzględnił rabatu podanego przez eksportera w fakturach handlowych.
Organ odwoławczy wskazał, że w umowie o prowadzenie składu celnego, zawartej w dniu [...] stycznia 1999 r. pomiędzy "[...]" AG a Centralą Farmaceutyczną "[...]" strony ustaliły, że za usługę składowania towarów "[...]" otrzymywać będzie prowizję w wysokości 10%. Prowizja podlegała potrąceniu z faktury za towar wystawionej przez eksportera na podstawie raportu importera podającego dane o ilości i rodzaju towarów sprzedawanych ze składu celnego w poprzednim miesiącu.
Okoliczności te – zdaniem organu odwoławczego – potwierdzają, że rabat podany w fakturach handlowych i prowizja za usługę składowania towarów w składzie celnym stanowią to samo świadczenie. Organ odwoławczy uznał za niewiarygodne oświadczenie eksportera z dnia [...].07.2002 r. dotyczące omyłkowego ujęcia rabatu w fakturach handlowych wskazując, że w dokumentacji księgowej eksportera brak jest faktur korygujących faktury handlowe dołączone do zgłoszeń celnych.
Powyższą decyzję zaskarżyła do Naczelnego Sądu Administracyjnego Centrala Farmaceutyczna "[...]" wnosząc o jej uchylenie. Skarżąca podniosła, że w fakturach załączonych do zgłoszeń celnych uwidoczniona została prowizja za usługę składowania towarów w składzie celnym. Zasady rozliczania tej usługi określała umowa składu celnego, przewidując za jej wykonanie prowizję w ustalonej w umowie wysokości. Art. 7 tej umowy stanowi, że zarobiona prowizja będzie płacona poprzez odjęcie od kwoty należnej za każdy miesiąc od faktury wystawionej przez eksportera. Skarżąca podniosła, że wbrew odmiennym ustaleniom organu celnego, w sprawie miała miejsce tylko jedna płatność stanowiąca należną prowizję za usługę składowania towarów i stwierdzała, że eksporterowi było z zasadzie obojętne, jaki tytuł obniżenia swoich przychodów poda w fakturze. Wyjaśniła, że w toku postępowania nie ujawniono żadnych innych operacji finansowych z kontrahentem zagranicznym dotyczących faktur handlowych.
W odpowiedzi na skargę, organ odwoławczy wnosił o jej oddalenie podtrzymując stanowisko, że skarżąca nie wykazała, że rabat wyszczególniony na fakturach handlowych stanowi prowizję udzieloną za prowadzenie składu celnego.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje.
Zgodnie z art. 97 § 1 ustawy z 30.08.2002 r. – Przepisy wprowadzające ustawę – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153, poz. 1271) sprawy, w których skargi, tak jak w niniejszej sprawie zostały wniesione do Naczelnego Sądu Administracyjnego przed dniem 1 stycznia 2004 r. i postępowanie nie zostało zakończone, podlegają rozpoznaniu przez właściwe wojewódzkie sądy administracyjne na podstawie przepisów ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
Organ odwoławczy rozpatrując odwołanie od decyzji organu pierwszej instancji rozpatruje sprawę ponownie pod względem merytorycznym i w razie wątpliwości co do okoliczności istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy może przeprowadzić na żądanie strony lub z urzędu dodatkowe postępowanie w celu uzupełnienia dowodów i materiałów w sprawie, albo zlecić przeprowadzenie tego postępowania organowi, który wydał decyzję (art. 229 Ordynacji podatkowej w zw. z art. 262 Kodeksu celnego).
W niniejszej sprawie istotne znaczenie dla wyniku sprawy ma dokładne ustalenie, z jakiego tytułu prawnego udzielona została "obniżka" określona w fakturach handlowych jako "discount". Organ odwoławczy podzielił stanowisko organu pierwszej instancji, że "obniżka" ta stanowi rabat, który podlega odliczeniu od ceny zakupu leków, natomiast według skarżącej "obniżka" ta stanowi prowizję za usługę składowania towarów w składzie celnym. Na poparcie swojego stanowiska skarżąca powołała treść umowy na prowadzenie składu celnego z [...] stycznia 1999 r. i wyjaśniła, że nie zawarła z eksporterem umowy dotyczącej rabatu, co potwierdził również w swoim oświadczeniu eksporter wyjaśniając, że w wystawionych przez niego fakturach handlowych rabat ujęty został omyłkowo.
Istniejące wątpliwości co do tytułu prawnego "obniżki" zastosowanej przez strony we wzajemnych rozliczeniach uzasadniały – w ocenie Sądu – potrzebę przeprowadzenia przez organ odwoławczy uzupełniającego postępowania dowodowego, czego organ odwoławczy nie uczynił.
Utrzymanie w mocy decyzji organu pierwszej instancji w sytuacji, gdy okoliczności mające znaczenie dla wyniku sprawy nie zostały w sposób dokładny i wszechstronny wyjaśnione, nastąpiło zatem z naruszeniem art. 233 § 1 pkt 1 Ordynacji podatkowej, co uzasadniało uchylenie tej decyzji.
Przy ponownym rozpatrywaniu sprawy organ odwoławczy przeprowadzi uzupełniające postępowanie dowodowe i ustali w sposób dokładny, z jakiego tytułu prawnego obniżona została cena transakcyjna za leki i w tym celu ustali, czy skarżąca uiściła podatek VAT od wskazywanej przez siebie usługi za składowanie towarów w składzie celnym oraz dopuści ewentualnie jeszcze inne dowody niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy (art. 122 i art. 180 Ordynacji podatkowej).
Mając powyższe na uwadze Wojewódzki Sąd Administracyjny, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c oraz art. 200 i art. 152 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł, jak w sentencji wyroku.