Postanowienie WSA w Warszawie z 21 lutego 2005 r., V SA 4403/03

Sąd

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie

Rozpoznanie

w dniu 21 lutego 2005 r. na rozprawie

Sprawa

sprawy ze skargi T. L. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] września 2003 r. nr [...] w przedmiocie: wymeldowania postanawia: umorzyć postępowanie w sprawie.

Skład

Przewodniczący Sędzia WSA Eugeniusz Wasilewski, Sędzia WSA Ewa Grochowska-Jung (spr.), Asesor WSA, Przemysław Szustakiewicz
Wojciech Wiktorowski protokolant

Uzasadnienie

Wojewoda [...] decyzją z dnia [...] września 2003 r. nr: [...], działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 kpa w związku z art. 15 ust. 2 ustawy z dnia 10 kwietnia 1974 r. o ewidencji ludności i dowodach osobistych oraz wyrokiem Trybunału Konstytucyjnego z dnia 27 maja 2002 r. orzekającym o niezgodności art. 9 ust. 2 ustawy o ewidencji ludności z art. 52 ust. 1 i art. 83 w związku z art. 2 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej, po rozpatrzeniu odwołania T.L. od decyzji Prezydenta W. z dnia [...] lipca 2003 r. nr: [...]orzekającej o wymeldowaniu T.L. z pobytu stałego z lokalu nr [...]przy ul. [...] w W., utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję.

Uzasadniając swoją decyzję Wojewoda [...] wskazał, iż w wyniku przeprowadzonego postępowania ustalono, że jakkolwiek T.L. przychodzi do przedmiotowego lokalu, nie nocuje w nim, nie posiada kluczy do mieszkania, w lokalu brak jest należących do niego kosmetyków. Korespondencję odbiera w urzędzie pocztowym. Według T. L.bywa on w przedmiotowym lokalu codziennie, natomiast nie nocuje w nim od grudnia 2002 r. Nocuje natomiast w wynajętym lokalu nr [...] przy ul. [...] w W.. Zdaniem organu, wizyty T.L. w lokalu nr [...] przy ul. [...] w W. nie mogą być utożsamiane z pobytem stałym.

Ewidencja ludności pełni wyłącznie funkcję rejestracyjną, przy czym rejestracja ta dotyczy jedynie stanu faktycznego a nie prawnego. Zameldowanie nie powoduje powstania prawa do lokalu, a wymeldowanie nie skutkuje utratą praw posiadanych.

Odnosząc się do stanu prawnego Wojewoda [...] podniósł, że Trybunał Konstytucyjny wyrokiem z dnia 27 maja 2002 r. orzekł o niezgodności art. 9 ust. 2 ustawy z dnia 10 kwietnia 1974 r. o ewidencji ludności i dowodach osobistych (Dz. U. z 2001 r., Nr 87, poz. 960) z art. 52 ust. 1 i art. 83 w związku z art. 2 Konstytucji RP (o czym ogłoszono w Dzienniku Ustaw z 2002 r. Nr 78, poz. 716). W konsekwencji tego orzeczenia, do wydania decyzji o wymeldowaniu osoby z pobytu stałego w trybie pierwszej części art. 15 ust. 2 ustawy o ewidencji, niezbędne jest spełnienie wyłącznie jednej z dwóch przesłanek określonych w tym przepisie, tj. warunku faktycznego opuszczenia miejsca pobytu stałego bez dokonania obowiązku wymeldowania się. Zdaniem organu, w przedmiotowej sprawie przesłanka ta został spełniona, bowiem lokal nr [...] przy ul. [...]w W. nie stanowi miejsca pobytu stałego T. L..

Od powyższej decyzji T. L. wniósł skargę do Naczelnego Sądu Administracyjnego. Skarżący wnosząc o stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji, zarzucał naruszenie prawa materialnego art. 2, 7, 18 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej art. 6, 7, 8, 77, 78, 80, 107 kpa, art. 23 Kodeksu rodzinnego opiekuńczego. W uzasadnieniu skargi podnosił, iż wbrew istniejącemu stanowi faktycznemu organ wskazał, iż jego pobyt w stanowiącym jego własność lokalu nie jest pobytem stałym. Wskazywał, iż opuszczenie przez niego lokalu było spowodowane zachowaniem jego żony W. R. która odebrała mu klucze od mieszkania i to konfliktowe jej zachowanie spowodowało, iż wraz z synem wynajął inny lokal. Zdaniem skarżącego, opuszczenie przez niego lokalu było niezależne od jego woli, nie było dobrowolne, a w chwili obecnej toczy się postępowanie o przywrócenie naruszonego posiadania. Wskazał również, iż organ nie wziął pod uwagę złożonego oświadczenia jego teściowej, J. R., potwierdzającego jego zamiar pobytu w mieszkaniu przy ul. [...]w W..

W odpowiedzi na skargę Wojewoda [...] wniósł o jej oddalenie z uzasadnieniem zbieżnym jak w zaskarżonej decyzji.

Pismem z dnia 18 lutego 2004 r. T. L. cofnął skargę skierowaną do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na decyzję Wojewody [...]z dnia [...] września 2003 r. nr [...]

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Zgodnie z treścią art. 60 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), skarżący może cofnąć skargę. Z uwagi na fakt, iż w niniejszej sprawie cofnięcie skargi jest dopuszczalne, Sąd z mocy art. 60, 161 § 1 pkt 1 wymienionej wyżej ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, postanowił jak w sentencji.