Wyrok WSA w Warszawie z 26 stycznia 2004 r., V SA 4725/03

Sąd

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie

Rozpoznanie

w dniu 26 stycznia 2004 r.

Sprawa

sprawy ze skargi B.Z. na decyzję Kierownika Urzędu do Spraw Kombatantów i Osób Represjonowanych z dnia [...] grudnia 2001 r. Nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania administracyjnego uchyla zaskarżoną decyzję oraz utrzymaną nią w mocy decyzję Kierownika Urzędu do Spraw Kombatantów i Osób Represjonowanych z dnia [...] października 2001 r. Nr [...]

Skład

Przewodniczący Sędzia WSA Irena Kudiura, Sędziowie NSA del. do WSA Małgorzata Dałkowska-Szary, Kazimierz Brzeziński (spr.)
Katarzyna Wielgosz protokolant

Uzasadnienie

Zaskarżoną decyzją, Kierownik Urzędu do Spraw Kombatantów i Osób Represjonowanych po ponownym rozpatrzeniu sprawy utrzymał w mocy swoją decyzję z dnia [...] października 2001 r. Nr [...], którą umorzył postępowanie administracyjne w sprawie z wniosku B.Z. o przyznanie uprawnienia do świadczenia pieniężnego przewidzianego w ustawie z dnia 31 maja 1996 r. o świadczeniu pieniężnym przysługującym osobom deportowanym do pracy przymusowej oraz osadzonym w obozach pracy przez III Rzeszę i ZSRR (Dz.U. Nr 87. poz. 395 ze zm.) z tego względu, że wniosek zainteresowanego z dnia 14 lipca 2000 r. został złożony po upływie ustawowego terminu (13.12.1999 r.) przewidzianego w art. 4 ust. 5 tej ustawy.

W skardze do Sądu B. Z. wniósł o przyznanie mu uprawnienia do świadczenia pieniężnego kwestionując stanowisko Kierownika Urzędu w kwestii złożenia wniosku po upływie terminu do jego wniesienia.

Kierownik Urzędu wniósł o oddalenie skargi podtrzymując stanowisko i argumentację zawartą w zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje.

Wyrokiem z dnia 17 czerwca 2003 r. sygn. akt P 24/02 (OTK-A 2003/6/55) Trybunał Konstytucyjny orzekł, że art. 4 ust. 5 ustawy z dnia 31 maja 1996 r. o świadczeniu pieniężnym przysługującym osobom deportowanym do pracy przymusowej oraz osadzonym w obozach pracy przez III Rzeszę i Związek Socjalistycznych Republik Radzieckich (Dz.U. Nr 87, poz. 395 ze zm.) jest niezgodny z art. 2 i art. 32 ust. 1 Konstytucji RP.

Art. 4 ust. 5 cyt. ustawy stanowił podstawę prawną decyzji Kierownika Urzędu o umorzeniu postępowania administracyjnego z powodu złożenia wniosku po upływie terminu określonego w tym przepisie.

Stwierdzenie przez Trybunał Konstytucyjny niezgodności powyższego przepisu z Konstytucją stanowi, zgodnie z art. 145a kpa, podstawę do żądania wznowienia umorzonego postępowania administracyjnego.

Wobec zaistnienia w rozpoznawanej sprawie podstawy do wznowienia postępowania administracyjnego należało, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit.a i art. 135 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270) w związku z art. 97 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Przepisy wprowadzające ustawę – Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1271) uchylić wydane w sprawie decyzje w przedmiocie umorzenia postępowania administracyjnego.

W konsekwencji uchylenia przez sąd tych decyzji Kierownik Urzędu rozpatrzy złożony przez skarżącego wniosek o przyznanie uprawnienia do świadczenia pieniężnego z tytułu deportowania (wywiezienia) do pracy przymusowej na terytorium III Rzeszy.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie stwierdza, że niniejsze orzeczenie jest prawomocne od 19 marca 2004 r.