Wyrok WSA w Warszawie z 27 lutego 2004 r., V SA 4879/03

Sąd

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie

Rozpoznanie

na rozprawie w dniu 27 lutego 2004 r.

Sprawa

sprawy ze skargi S. W. na decyzję Kierownika Urzędu do Spraw Kombatantów i Osób Represjonowanych z dnia [...] października 2003 r. Nr [...] w przedmiocie odmowy przyznania uprawnień kombatanckich - oddala skargę -

Skład

Przewodniczący Sędzia NSA del. do WSA - H. Szafrańska-Falkiewicz, Sędziowie NSA del. do WSA - B. Wasilewska, - K. Brzeziński
- P. Kraczowski protokolant

Uzasadnienie

Zaskarżoną decyzją z dnia [...].10.2003 r. Nr [...] Kierownik Urzędu do Spraw Kombatantów i Osób Represjonowanych z powołaniem się na przepisy art. 22 ust. 1 i art. 4 ust. 1 pkt 1 lit. c w zw. z art. 8 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 24.01.1991 r. o kombatantach oraz niektórych osobach będących ofiarami represji wojennych i okresu powojennego (tekst jedn. Dz.U. z 2002 r. Nr 42, poz. 371) oraz rozporządzenia Prezesa Rady Ministrów z 20.09.2001 r. w sprawie określenia miejsc odosobnienia, w których były osadzone osoby narodowości polskiej lub obywatele polscy innych narodowości (Dz.U. z 2001 r. poz. 1154) – po ponownym rozpoznaniu sprawy, odmówił uchylenia decyzji własnej z dn. [...].06.2003 r. Nr [...] – mocą której odmówiono S. W. urodzonemu [...].06.1931 r. przyznania uprawnień kombatanckich z tytułu pobytu w obozie w G. pow. W. w okresie 11.1942-12.1942.

W uzasadnieniu decyzji Kierownik Urzędu powołał treść art. 4 ust. 1 pkt 1 lit. c cyt. ustawy o kombatantach, który stanowi, że represjami są okresy przebywania z przyczyn politycznych, narodowościowych, religijnych i rasowych w miejscach odosobnienia, w których pobyt dzieci do lat 14 miał charakter eksterminacyjny, a osoby tam osadzone pozostawały w dyspozycji hitlerowskich władz bezpieczeństwa.

Miejsca odosobnienia, o których mowa w powołanym przepisie zgodnie z upoważnieniem zawartym w art. 8 ust. 1 pkt 2 cyt. ustawy o kombatantach określił Prezes Rady Ministrów w rozporządzeniu z dn. 20.09.2001 r. w sprawie określenia miejsc odosobnienia, w których były osadzone osoby narodowości polskiej lub obywatele polscy innych narodowości (Dz.U. z 2001 r. poz. 1154). W rozporządzeniu tym nie występuje obóz w G., zatem obóz ten nie został uznany za miejsce odosobnienia, w którym pobyt dzieci do lat 14 miał charakter eksterminacyjny.

W świetle powyższego Kierownik Urzędu stwierdza, iż przepis art. 4 ust. 1 pkt 1 lit. c ustawy o kombatantach w przedmiotowej sprawie nie ma zastosowania.

W skardze S. W. kwestionuje zasadność decyzji.

Wywodzi, iż z materiałów dostarczonych w rozprawie wynika, że obóz w G. istniał. Są to: pismo Generalnego Konsula RP w W. z [...].01.1996 r. oraz oświadczenia świadków F. M. i J. L. Osoba odpowiedzialna za sporządzenie wykazów obozów II wojny światowej nie zrobiła tego dokładnie, więc brak jest obozu w G. W odpowiedzi na skargę Kierownik Urzędu wnosił o jej oddalenie z argumentacją jak w zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje.

Skarga nie jest zasadna.

Badając zgodność zaskarżonej decyzji z prawem stwierdzić należy, iż decyzje obu instancji prawa nie naruszają.

W myśl art. 4 ust. 1 pkt 1 lit. c w zw. z art. 8 ust. 1 pkt 2 ustawy z dn. 24.01.1991 r. o kombatantach oraz niektórych osobach będących ofiarami represji wojennych i okresu powojennego (Dz.U. Nr 142 z 1997 r., poz. 950 ze zm.) Prezes Rady Ministrów w rozporządzeniu z dn. 20.09.2001r. w sprawie określenia miejsc odosobnienia, w których były osadzone osoby narodowości polskiej lub obywatele polscy innych narodowości (Dz.U. z 2001 r. Nr 106, poz. 1154) nie wymienia obozu w G. jako obozu, o którym mowa w art. 4 ust. 1 pkt 1 lit. c.

Z powołanego przez skarżącego zaświadczenia Konsula Generalnego RP w W. z dn. [...].01.1996 r. wynika jedynie, iż dokumenty obozu w G. do Państwowego Archiwum Centralnego Republiki [...] nie zostały przekazane. Brak jest również dowodów wysiedlenia rodziny W. z obozu w G. O istnieniu obozu w G. i pobycie tam skarżącego oświadcza J. L. i F. M. Skarżący w 1942 r., kiedy miał przebywać w obozie w G. miał lat 11., zatem podstawą do uznania go za osobę, która podlegała represjom wojennym i okresu powojennego byłby przepis art. 4 ust. 1 pkt 1 lit. c cyt. ustawy o kombatantach.

Skoro jednak upoważniony przepisem art. 8 ust. 1 pkt 2 Prezes Rady Ministrów w rozporządzeniu z dn. 20.09.2001 r. nie określił, aby obóz w G. był miejscem odosobnienia, w których były osadzone osoby narodowości polskiej lub obywatele polscy innych narodowości, to trafnie wywodzi Kierownik Urzędu, że wnioskowana represja nie może być uznana jako represja w rozumieniu art. 4 ust. 1 pkt 1 lit. c ustawy z dn. 24.01.1991 r. o kombatantach oraz niektórych osobach będących ofiarami represji wojennych i okresu powojennego (Dz.U. z 2002 r. Nr 42, poz. 371 ze zm.).

Z powyższych przeto względów i na podstawie art. 151 ustawy z 30.08.2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270) – Sąd skargę oddalił.