Uzasadnienie
Prezes Głównego Urzędu Ceł po rozpatrzeniu odwołania decyzją z dnia 14.01.2000 r. (...) wydaną na podstawie art. 138 par. 1 pkt 2 Kpa w związku z art. 289 ustawy z dnia 9 stycznia 1997 r. - Kodeks celny /Dz.U. nr 23 poz. 117/ oraz art. 14 ust. 1 pkt 31, art. 40 ust. 1, art. 52 ust. 2 pkt 1 ustawy z dnia 28 grudnia 1989 r. - Prawo celne /t.j. Dz.U. 1994 nr 71 poz. 312 ze zm./ uchylił decyzję Dyrektora Urzędu Celnego Port Lotniczy w W. zawartą w JDA SAD z dnia 5.01.1996 r. (...) w części dotyczącej wymiaru cła i w tym zakresie umorzył postępowanie pierwszej instancji, zaś w pozostałej części zaskarżoną decyzję organu pierwszej instancji utrzymuje w mocy.
Ustalono, że w dniu 20.11.1995 r. firma "LGS" Sp. z o.o. powiadomiła Urząd Celny Port Lotniczy w W. o fakcie zalegania od 4.07.1995 r. w jej magazynie towaru w postaci przekładni rowerowych należącego do firmy "M." Sp. z o.o., która odmawia przyjęcia przesyłki.
W związku z powyższym Dyrektor Urzędu Celnego Port Lotniczy w W. wszczął postępowanie celne w przedmiotowej sprawie, a następnie decyzją z dnia 5.01.1996 r. zawartą w JDA SAD (...) dokonał odprawy z urzędu przedmiotowego towaru, wymierzając cło, opłatę manipulacyjną dodatkową za niezłożenie zgłoszenia celnego oraz opłaty manipulacyjne za czynności organów celnych.
Prezes Głównego Urzędu Ceł decyzją (...) z dnia 28.06.1996 r. utrzymał zaskarżona decyzję organu I instancji w mocy.
Strona wniosła skargę do Naczelnego Sądu Administracyjnego podnosząc, że z uwagi na treść art. 14 ust. 1 pkt 31 ustawy - Prawo celne organy celne winny zwolnić przedmiotowy towar od cła.
Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 5 grudnia 1997 r. V SA 1747/96 uchylił zaskarżoną decyzję Prezesa Głównego Urzędu Ceł, wskazując, że organy celne przy ponownym rozpatrywaniu sprawy powinny dokonać oceny stanu faktycznego w aspekcie art. 14 ust. 1 pkt 31 ustawy - Prawo celne.
Prezes Głównego Urzędu Ceł po ponownym rozpatrzeniu sprawy uchylił zaskarżona decyzję i umorzył postępowanie w zakresie dotyczącym wymiaru cła, bowiem stosownie do art. 14 ust. 1 pkt 31 ustawy - Prawo celne wolny od cła jest przywóz towarów, których odbiorca nie podejmuje, a ich wartość jest niższa niż łączne koszty sprzedaży, przewozu, przechowywania i składowania.
W przedmiotowej sprawie odbiorca nie podejmował towaru z uwagi na wysokie koszty transportu i magazynowania. Faktura (...) z dnia 27.06.1995 r. obejmująca sprowadzony towar określa jego wartość na 520 USD, zaś z listu lotniczego (...) z dnia 27.06.1995 r. wynika, że koszty przewozu tych towarów wynosiły 3.757,02 USD.
W ocenie Prezesa GUC w przedmiotowej sprawie zaistniały przesłanki, o których mowa w art. 14 ust. 1 pkt 31 Prawa celnego, w związku z czym wymiar cła był nieuzasadniony, odmienne natomiast należy zająć stanowisko w sprawie opłaty manipulacyjnej dodatkowej oraz innych opłat manipulacyjnych wymierzonych zaskarżoną decyzją. Opłaty te obciążają importera.
Zgodnie bowiem z art. 40 ust. 1 ustawy - Prawo celne podmiot dokonujący obrotu towarowego z zagranicą obowiązany jest zgłosić do odprawy celnej towary będące przedmiotem tego obrotu. Zgłoszenie celne towarów powinno nastąpić, według art. 52 ust. 2 pkt 1 powołanej ustawy w terminie 14 dni od dnia, w którym towar dostarczono do miejsca odprawy celnej.
Z uwagi na to, że w wyznaczonym terminie towar nie został zgłoszony do odprawy celnej, organ celny I instancji zasadnie wymierzył Spółce z o.o. "M." opłatę manipulacyjną dodatkową za niezłożenie w terminie zgłoszenia celnego.
Fakt rezygnacji przez odbiorcę z towaru po dokonaniu jego przywozu do kraju nie ma żadnego wpływu na rozstrzygnięcie w kwestii opłat.
Zdaniem Prezesa GUC Dyrektor Urzędu Celnego Port Lotniczy w W. zasadnie dokonał wymiaru opłaty manipulacyjnej dodatkowej za niezłożenie zgłoszenia celnego, jak również wymierzył opłaty za czynności organów celnych.
W skardze do Naczelnego Sądu Administracyjnego "Z.-K." Sp. z o.o. w P. będąca następcą prawnym "M." Sp. z o.o. w P. wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji i zasądzenie zwrotu poniesionych kosztów postępowania sądowego. Skarżąca spółka zarzuciła naruszenie art. 14 ust. 1 pkt 31, art. 2 pkt 6, art. 40 ust. 1 i ust. 2, art. 52 ust. 2 pkt 1 ustawy - Prawo celne oraz art. 7, art. 75 par. 1, art. 77 par. 1, art. 78 par. 1 i art. 80 Kpa. Zdaniem strony skarżącej Spółka "M." bezpodstawnie została obciążona opłatami manipulacyjnymi i manipulacyjnymi dodatkowymi gdyż w dacie odprawy celnej /5.01.1996 r./ nie była już właścicielem zgłoszonego towaru. W piśmie z dnia 11.07.1995 r. skierowanym do Agencji Celnej Pekaes M.-S., Spółka "M." wycofała zgłoszenie celne zaś w piśmie z dnia 12.07.1995 r. do AMR Cargo Lot zrezygnowała z odbioru przesyłki i pozostawiła ją do dyspozycji przewoźnika. Od tego czasu na przewoźniku spoczywał obowiązek dostarczenia towaru do granicznego miejsca odpraw celnych i przedłożenia organowi celnemu odpowiednich dokumentów. W świetle art. 40 ust. 1 pkt 2 ustawy Prawo celne przewoźnik ponosi wszelką odpowiedzialność za towar a także i za należności celne.
W odpowiedzi na skargę Prezes Głównego Urzędu Ceł wniósł o jej oddalenie z argumentacją podobną do przytoczoną w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Skarga nie jest zasadna.
Nie ulega wątpliwości, że w rozpoznawanej sprawie podmiotem dokonującym obrotu towarowego z zagranicą była "M." Spółka z o.o. Świadczą o tym dokumenty handlowe - faktura z dnia 27.06.1995 r. (...) i list lotniczy (...) oraz treść zlecenia na dokonanie odprawy celnej. Przedmiotowy towar dostarczony został do magazynu celnego prowadzonego przez "LGS" Sp. z o.o. w dniu 4.07.1995 r. i od tego czasu rozpoczął się bieg 14-dniowego terminu do złożenia przez importera zgłoszenia celnego /art. 40 ust. 1 i art. 52 ust. 2 pkt 1 ustawy - Prawo celne/. Skarżąca w dniu 7 lipca 1995 r. upoważniła Agencję Celną Pekaes M.-S. do dokonania zgłoszenia celnego towaru dostarczając jej niezbędne dokumenty zaś w dniu 11 lipca 1995 r. wycofała zgłoszenie celne ze względu na wysokie koszty (...).
O rezygnacji z odbioru przesyłki i pozostawieniu jej do dyspozycji przewoźnika strona poinformowała AMR Cargo Lot pismem z dnia 12 lipca 1995 r.
Pismem z dnia 20 listopada 1995 r. "LGS" Sp. z o.o. powiadomiła Urząd Celny Port Lotniczy w W. o zaleganiu w magazynie od 4.07.1995 r. towaru należącego do "M." Spółki z o.o., która odmawia przyjęcia przesyłki a dostawca mimo wysyłanych teleksów nie żąda jej zwrotu. Po doręczeniu decyzji Dyrektora Urzędu Celnego Port Lotniczy w W. z dnia 5 stycznia 1996 r. zawartej w dokumencie SAD o dopuszczeniu towaru do obrotu na polskim obszarze celnym i wymierzeniu należności celnych strona pismem z dnia 12 lutego 1996 r. powiadomiła organ celny, że nie jest zainteresowana odbiorem towaru i wnioskuje o przekazanie go na rzecz Skarbu Państwa.
Na tle powyższych okoliczności stwierdzić należy, że skarżąca mimo rezygnacji z odbioru sprowadzonego towaru nie utraciła statusu podmiotu dokonującego obrotu towarowego z zagranicą i na niej to - zgodnie z art. 40 ust. 1 ustawy Prawo celne - spoczywa obowiązek zgłoszenia towaru do odprawy celnej ewentualnie wnioskując uznanie go za wolny od cła, na podstawie art. 14 ust. 1 pkt 31 ustawy - Prawo celne. Fakt uznania nie podjętego towaru sprowadzonego z zagranicy za wolny od cła nie zwalnia importera od obowiązku uiszczenia innych opłat przewidzianych w ustawie o ile zaistnieją zdarzenia rodzące obowiązek ich zapłaty. W sprawie niniejszej - wbrew zarzutom podniesionym w skardze - zaistniały zdarzenia przewidziane w art. 70 ust. 2 pkt 2 i 3 ustawy - Prawo celne, które uzasadniły pobranie od strony skarżącej opłaty manipulacyjnej i opłaty manipulacyjnej dodatkowej.
Wobec tego, że zaskarżona decyzja nie narusza prawa, na podstawie art. 27 ust. 1 ustawy z dnia 11 maja 1995 r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym /Dz.U. nr 74 poz. 368 ze zm./ należało skargę oddalić.