Wyrok WSA w Olsztynie z 27 kwietnia 2004 r., V SA 4900/03

Sąd

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie

Rozpoznanie

na rozprawie w dniu 27 kwietnia 2004 r.

Sprawa

sprawy ze skargi L. K. na decyzję Wojewody z dnia "[...]" Nr "[...]" w przedmiocie wymeldowania - I. Stwierdza nieważność zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji Prezydenta O. z dnia "[...]" nr "[...]". II. Stwierdza, że zaskarżona decyzja do czasu uprawomocnienia się wyroku nie podlega wykonaniu. III. Zasądza od Wojewody na rzecz L. K. 10 (dziesięć) zł tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.

Skład

Przewodniczący Sędzia WSA Hanna Raszkowska Sędzia NSA Piotr Piszczek (spr.) Asesor Katarzyna Matczak
Grzegorz Klimek protokolant

Uzasadnienie

2 V SA 4900/03

Decyzją z dnia 9 lipca 2002r. Wojewoda - stosownie do treści art. 138 § 1 k.p.a. w zw. z art. 15 ust.2 ustawy z dnia 10 kwietnia 1974r. o ewidencji ludności i dowodach osobistych (Dz.U. z 2001 r. Nr 87, poz. 960) utrzymał w mocy decyzję Prezydenta Miasta O. z dnia 16 maja 2002r. w sprawie wymeldowania L. K. z pobytu stałego w lokalu nr 3 przy ul. "[...]" w O. Uznał tym samym, iż odwołanie ww. nie zasługuje na uwzględnienie.

W motywach wskazano, powołując się na ww. przepis ustawy o ewidencji ludności i dowodach osobistych oraz orzeczenie Trybunału Konstytucyjnego z dnia 27 maja 2002r. (opublikowane w Dz.U. Nr 78 z 2002r.), że L. K. w mieszkaniu położonym przy ul. "[...]" bywał sporadycznie z uwagi na zamieszkiwanie tam przez matkę i brata, a po ich śmierci - z mocy upoważnienia A.S. Sam przebywa od 1998r. w L., co potwierdzają sąsiedzi a także córka.

Wskazać też należy, że sporny lokal nie nadaje się do zamieszkania z uwagi na brak mediów. Taki lokal- zdaniem organu- nie może być centrum życiowym osoby, która posiada nieruchomość w innym mieście. Wskazano także, że "bywanie" w lokalu nie rodzi praw do niego, zwłaszcza, iż jego obecna właścicielka nie wyraża zgody na przebywanie ww. pod wskazanym adresem.

W skardze - zarzucając niezgodność decyzji z prawem - L. K. podniósł, że między nim a właścicielami lokalu toczy się postępowanie cywilne, które będzie rzutować na toczące się postępowanie administracyjne. Wskazał też, że poczynił nakłady na remont lokalu, a nadto, że utrudnia się jemu zabranie ulokowanych tam rzeczy, co czyni się przez wymianę zamków.

W odpowiedzi na skargę - żądając oddalenia wniesionego środka zaskarżenia -podniesiono argumenty zbieżne z motywami zaskarżonych aktów administracyjnych.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga jest zasadna.

Na wstępie zauważyć należy, że sądy administracyjne w tym i sąd wojewódzki, sprawują wymiar sprawiedliwości między innymi poprzez kontrolę działalności administracji publicznej, która jest sprawowana pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej - patrz art. l § l i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. -Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153,poz 1269). Uzupełnieniem tego zapisu jest treść art. 3§1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sadami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153,poz. 1270), w którym wskazano, iż owe sądy stosują środki określone w ustawie (akt ten cyt. jest dalej jako Pr. o p.p.s.a.)

Powyższe regulacje określają podstawową funkcję sądownictwa i toczącego się przed nim postępowania. Jest nią- bez wątpienia-sprawowanie wymiaru sprawiedliwości poprzez działalność kontrolną nad wykonywaniem administracji publicznej. Nie ulega też wątpliwości, że podstawowym celem tejże kontroli jest eliminowanie z porządku prawnego aktów (zwłaszcza decyzji i postanowień), a także czynności organów administracji publicznej niezgodnych z prawem i dążenie do przywrócenia stanu, który nie będzie z nim pozostawał w sprzeczności. Ta funkcja kontroli sądowej jest istotna zarówno z punktu widzenia podmiotu skarżącego, jak i całego aparatu administracyjnego państwa, który winien być żywo zainteresowany w eliminowaniu z obrotu prawnego niezgodnych z prawem aktów i czynności swoich funkcjonariuszy. Prawidłowość podejmowanych działań, a tym samym legalność działania organów administracyjnych, stanowi bowiem istotny element efektywności i ważną przesłankę istnienia społecznej akceptacji działania aparatu administracyjnego państwa. Stopień zaś akceptacji i owego działania organów administracji rządowej, jak też samorządowej, przenoszony jest na ocenę funkcjonowania całego państwa.

W powyższym kontekście - oceniając wniesiony środek zaskarżenia- wskazać trzeba, iż jest on zasadny z innych przyczyn aniżeli to wynika z jego treści. Przede wszystkim zwrócić uwagę należy na okoliczność, iż decyzja Organu I instancji nie została podpisana, co stanowi rażące naruszenie prawa. Za takie należy też traktować utrzymanie w mocy takiego aktu przez Organ II instancji.

Mając więc na uwadze treść art. 145§2 oraz art. 200 Pr. O p.p.s.a. należało orzec jak w sentencji.