Wyrok NSA w Warszawie (przed reformą) z 18 grudnia 1997 r., V SA 520/96

Sentencja

1. uchyla zaskarżoną, decyzję w przedmiocie wymiaru cła.

Uzasadnienie

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje

Skarga jest uzasadniona.

Zgodnie z przepisem art. 23 ust. 1 ustawy z dnia 28 grudnia 1989 r. - Prawo celne /Dz.U. 1994 nr 71 poz. 312/, cło wymierza się według stanu towaru i jego wartości celnej w dniu dokonania zgłoszenia celnego i według stawek w tym dniu obowiązujących.

Odprawa celna przedmiotowego towaru miała miejsce 1 września 1994 r., zatem również wymiar cła winien odpowiadać stanowi prawnemu i faktycznemu ze wskazanej daty.

Także klasyfikacja towarowa może być dokonana jedynie w oparciu o taryfę celną importową obowiązującą w dniu dokonania zgłoszenia celnego.

Przystąpienie Polski z dniem 1 stycznia 1996 r. do Międzynarodowej Konwencji Zharmonizowanego Systemu Oznaczania i Kodowania Towarów niewątpliwie nałożyło na polską administrację celną obowiązek stosowania zaleceń w sprawie interpretacji klasyfikacji taryfowej, w opracowywaniu których sama uczestniczy.

O mocy wiążącej interpretacji Rady Współpracy Celnej wypowiadał się już wielokrotnie Naczelny Sąd Administracyjny /por. wyrok z dnia 24 czerwca 1993 r., SA/Wr 1852/92, z aprobującą glosą J.Borkowskiego - OSP 1995 nr 1 poz. 23/, jak i Sąd Najwyższy /wyrok z dnia 13 listopada 1996 r., III RN 28/96/.

Sądy te zwróciły uwagę, że Scalona Nomenklatura Określania Towarów wraz z Ogólnymi Regułami jej Interpretacji zapewnia międzynarodową jednolitość stosowania przepisów celnych, bowiem każdy towar ma sobie tylko właściwy kod taryfy z podporządkowaną mu stawką celną.

Należy jednak mieć na uwadze, że zarówno interpretacje WCO, jak również zalecenia Komitetu Systemu Zharmonizowanego, mogą wiązać strony konwencji dopiero po ich podjęciu.

Nie wnikając zatem w treść zalecenia, jego adekwatności do konkretnego stanu faktycznego, a także mocy wiążącej przyjętego większością głosów "zalecenia", należy stwierdzić, że klasyfikacja taryfowa dokonywana we wrześniu 1994 r. nie mogła opierać się na wykładni z listopada 1994 r.

Tak więc prawidłowość zakwalifikowania spornego materiału pakunkowego "Tetra Pac", odprawionego w dniu 1 września 1994 r., oceniona powinna być po przeanalizowaniu pozycji 4811 i 4819 taryfy celnej, uwagi 7 do działu 48 tej taryfy, a także po zapoznaniu się z wyglądem materiału i sposobem jego wykorzystania.

Należy zgodzić się z poglądem, że importowane kartony opakowaniowe do napojów i soków owocowych do maszyn Tetra Pac i Combi Bloc charakteryzują się takimi samymi cechami wyrobu, który jest gotowym materiałem służącym do pakowania wymienionych płynów. Kartony te powinny zatem być zakwalifikowane do jednej i tej samej pozycji taryfy celnej i objęte są kodem 4819.

Pozycja 4811 taryfy obejmuje materiały do pakowania prostego lub przeznaczone do dalszej istotnej obróbki.

Zarówno bowiem z brzmienia treści tej pozycji jak i z uwagi 7 do działu 48 taryfy wynika, iż pozycja ta obejmuje wyłącznie papier, tekturę, watę celulozową i wstęgi z włókien celulozowych powlekane, impregnowane, barwione powierzchniowo, ozdobione lub drukowane powierzchniowo w zwojach lub arkuszach /opisanych literami "a" i "b" uwagi 7/.

Za tego rodzaju wyrób trudno uznać sporny materiał pakunkowy, Przy swoich specyficznych właściwościach i budowie ma on bowiem wydrukowany konkretny tekst, który ma znaczenie i przydatność tylko przy konkretnej produkcji i tylko dla skarżącego.

Nadto, materiał posiada wymiary i tłoczenia poznające, po wprowadzeniu go bez dodatkowej obróbki do specjalnej maszyny, na uformowanie w pudełka, z jednoczesnym zapakowaniem w nie napojów lub soków owocowych w jednym ciągu technologicznym.

Zatem, bez wcześniejszego przerobienia przez producenta soków, materiał spełnia funkcję kartonu w brzmieniu pozycji 4819 taryfy celnej.

Za takim stwierdzeniem przemawia stan i stopień zaawansowania towaru, z punktu widzenia produktu końcowego, to jest materiału służącego do pakowania wyrobów płynnych.

Okoliczność, że materiał opakowaniowy do maszyn Combi Bloc jest kwalifikowany także do pozycji 4819, jest dodatkowym argumentem za jednakowym traktowaniem obu typów tych opakowań, a tym samym podmiotów gospodarczych importujących do różnych maszyn takie same w istocie kartony, a nie różnicowanie ich z punktu widzenia drobnych nieistotnych cech.

Pogląd tego rodzaju wyraził Naczelny Sąd Administracyjny w identycznej sprawie SA/Ka 19/95, zakończonej wyrokiem z dnia 29 lutego 1996 r.

Rewizja nadzwyczajna Ministra Sprawiedliwości, podzielającego stanowisko Prezesa Głównego Urzędu Cel, została oddalona wyrokiem z dnia 26 listopada 1996 r. /III RN 29/96 - OSNAPU 1997 nr 12 poz. 205/, przy czym Sąd Najwyższy wyraził pogląd, że "zakwalifikowaniu do tej samej stawki celnej podlegają importowane, nie różniące się istotnie materiały do pakowania soków i napojów /kartony/, choć przywożone są z zagranicy w formie ukształtowanej w sposób dostosowany do różnych maszyn produkcyjnych".

Przytoczona teza ma pełne zastosowanie w rozpoznawanej sprawie.

Z tych względów Naczelny Sąd Administracyjny doszedł do przekonania, że zaskarżona decyzja, w następstwie błędnych ustaleń faktycznych, została wydana z naruszeniem prawa materialnego, to jest art. 23 ust. 1 prawa celnego oraz par. 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 21 grudnia 1993 r. w sprawie cel na towary przywożone z zagranicy /Dz.U. nr 128 poz. 591/.

Podlega zatem uchyleniu na podstawie art. 22 ust. 1 pkt 1 i ust. 2 pkt 1 ustawy z dnia 11 maja 1995 r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym /Dz.U. nr 74 poz. 368 ze zm./.

O kosztach postępowania orzeczono stosownie do jego wyniku na podstawie art. 55 ust. 1 ustawy o NSA.