Uzasadnienie
Wojewoda decyzją z dnia 10.01.2000 r. odmówił - stosownie do treści art. 22 ust. 2 pkt 1 i 2, art. 82 ust. 1 i 3 ustawy z dnia 25 czerwca 1997 r. o cudzoziemcach /Dz.U. nr 114 poz. 739 ze zm./ - przedłużenia zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony Tran V. i określił termin opuszczenia Polski do 31.01.2000 r.
W motywach wskazano, że ww. prowadzi w Polsce działalność gospodarczą zarejestrowaną pod firmą "H." Sp. z o.o. W dniu 11.08.1999 r. kontrolerzy Urzędu Pracy stwierdzili tam fakt nielegalnego zatrudnienia pracowników, co stanowi naruszenie obowiązującego w Polsce porządku prawnego. Jeżeli dodatkowo dostrzeże się, że 28.12.1999 r. upłynął ww. termin ważności karty czasowego pobytu oraz zezwolenia na pracę, to przebywa on w Polsce nielegalnie. Nie posiada też zameldowania.
Powyższy akt administracyjny został utrzymany w mocy decyzją Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 13.04.2000 r. /stosownie do treści art. 22 ust. 2 pkt 2 i ust. 3 w zw. z art. 13 ust. 1 pkt 7 i 9 powołanej ustawy o cudzoziemcach w zw. z art. 138 par. 1 pkt 1 Kpa/.
W motywach dodatkowo wskazano, że za nielegalne zatrudnianie osób odwołujący został skazany przez kolegium ds. wykroczeń na karę grzywny. Dokonując analizy dochodów skarżącego organ doszedł do wniosku, że są one wyższe aniżeli wykazywane w składanych sprawozdaniach. Te ostatnie zaś nie pozwalają na pokrycie kosztów związanych z pobytem w Polsce, a zatem pobyt ww. należy uznać na niepożądany. W interesie publicznym nie leży długoterminowy pobyt cudzoziemca nie posiadającego wystarczających dochodów na pokrycie kosztów utrzymania.
Nie bez znaczenia dla rozstrzygnięcia sprawy jest fakt podania przez skarżącego błędnej informacji o miejscu zamieszkania żony i syna, a także ich źródeł utrzymania /rzekomo nie pozostają na jego utrzymaniu/.
Wskazano też, że opinia Komendanta Wojewódzkiego Policji nie ma charakteru wiążącego. Umotywowano też zmianę podstawy prawnej decyzji.
W skardze - żądającej oceny legalności zaskarżonych aktów - Tran V. przyznał, że został ukarany grzywną w wysokości 700 zł za nieprawidłowe zatrudnienie pracowników wynikłe z decyzji członków zarządu. Wbrew zasadzie równości wobec prawa tamci uzyskali pozytywne decyzje co "do przedłużenia im zezwoleń".
Skarżący też podniósł - wbrew twierdzeniom organu I instancji - że posiadał zezwolenie na podjęcie zatrudnienia i zostało ono załączone do akt administracyjnych. Wskazał też, że uzyskiwane przez niego środki wystarczają na utrzymanie w Polsce. Podał też - wskazując na szereg okoliczności - że postępowanie wyjaśniające było prowadzone stronniczo, w szczególności z obrazą art. 7, art. 8 i art. 81 Kpa.
W odpowiedzi na skargę - żądając jej oddalenia - organ II instancji podniósł argumenty zbieżne z motywami zaskarżonych aktów.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Skarga nie jest zasadna.
Zgodnie z art. 22 ust. 2 ustawy z dnia 25 czerwca 1997 r. o cudzoziemcach, cudzoziemcowi cofa się udzielone zezwolenie na zamieszkanie na czas oznaczony albo odmawia się przedłużenia tego zezwolenia, jeżeli:
1/ ustała przyczyna, dla której zostało udzielone, 2/ wystąpi którakolwiek z okoliczności wymienionych w art. 13 ust. 1.
W przypadku skarżącego okolicznością, dla której zostało udzielone zezwolenie na zamieszkanie na czas oznaczony, było prowadzenie działalności gospodarczej w ramach Spółki z o.o. "H." /taka decyzja z natury rzeczy jest ograniczoną w czasie/. Organ administracyjny rozpatrujący wniosek o przedłużenie takiego zezwolenia zobowiązany jest zatem do uwzględnienia wszystkich okoliczności istotnych w sprawie, zachodzących nie tylko w momencie udzielania przedmiotowego zezwolenia, ale także jego przedłużania, ponieważ jak stanowi art. 7 Kpa w toku postępowania organy administracji podejmują wszelkie kroki niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego.
W toku przeprowadzonego postępowania wyjaśniającego ustalono, że Spółka z o.o. "H." ma kapitał zakładowy w wysokości 20.000 zł oraz czteroosobowy zarząd. W okresie dwuletniej działalności spółka wykazywała bardzo niskie dochody /dochód za rok 1998 wynosił 2.134 zł, a za rok 1999 dochód w wysokości 7.429 zł/. Skarżący będąc zatrudniony w ww. spółce na podstawie umowy o pracę otrzymywał wynagrodzenie, które w 1999 r. wyniosło 8.770 zł brutto.
Współczesne państwa stosują powszechnie, w interesie społecznym, instrumenty ochrony rynku pracy. Należą do nich m.in. regulacje ograniczające samozatrudnienie - czyli prowadzenie działalności gospodarczej na własny rachunek - o ile nie przynosi ono korzyści ekonomicznych danemu państwu lub regionowi. Te przesłanki są jednocześnie zawarte w prawie Wspólnot Europejskich, jak również legły u podstaw redakcji przepisów ustawy z dnia 25 czerwca 1997 r. o cudzoziemcach, traktujących o udzielaniu zezwoleń na zamieszkanie na czas oznaczony. Państwo ogranicza także pobyt na swoim terytorium cudzoziemców, którzy ze względu na niski poziom dochodów stanowiliby obciążenie dla finansów publicznych /świadczenia socjalne, bezpłatne szkolnictwo etc./. Wyjątek od tej zasady stanowią osoby, którym nadano status uchodźcy.
Z uwagi na interes społeczny zasadne jest promowanie rozwoju spółek przynoszących państwu korzyści finansowe, natomiast ograniczanie dostępu do rynku podmiotów, które wykazują znikome dochody. Niskie zyski osiągane przez spółkę, której skarżący jest członkiem zarządu, skłaniają do wyrażenia poglądu, że przedłużenie zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony byłoby sprzeczne z interesem publicznym.
Kolejnym istotnym argumentem uzasadniającym negatywne stanowisko w sprawie przedłużenia przedmiotowego zezwolenia, jest fakt nielegalnego zatrudnienia przez skarżącego dwóch cudzoziemców, którzy nie posiadali zalegalizowanego pobytu w naszym kraju oraz zezwolenia i zgody na wykonywanie zatrudnienia. Wyczerpuje to przesłanki określone w art. 13 ust. 1 pkt 9 powołanej ustawy o cudzoziemcach z uwagi na konieczność ochrony ładu i porządku publicznego, w skład którego wchodzi również porządek prawny naszego państwa.
Mając na uwadze powyższe - stosownie do treści art. 27 ust. 1 ustawy z dnia 11 maja 1995 r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym /Dz.U. nr 74 poz. 368 ze zm./ - należało orzec jak w sentencji.