Wyrok WSA w Warszawie z 15 stycznia 2004 r., V SA 564/03

Sąd

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie

Rozpoznanie

w dniu 15 stycznia 2004 r.

Sprawa

sprawy ze skargi S. L. na decyzję Dyrektor Izby Celnej w W. z dnia [...]stycznia 2003 r. Nr [...] w przedmiocie Uznanie zgłoszenia celnego za nieprawidłowe oddala skargę

Skład

Przewodniczący Sędzia NSA M. Zielińska (spr.), Sędziowie NSA M. Dałkowska-Szary, K. Madalińska-Urbaniak
M. Igielska protokolant

Uzasadnienie

W dniu [...] kwietnia 2002 r. na podstawie SAD nr [...]Strona skarżąca zgłosiła do procedury dopuszczenia do obrotu samochód osobowy marki R. wyprodukowany w 1998 r., załączając rachunek nr [...] z dnia [...].

3. 2002 r. określający wartość sprowadzonego samochodu na kwotę 3.000,00 CHF, tj. 7343,10 zł oraz Deklarację Wartości Celnej.

Decyzją z dnia [...] kwietnia 2002 r. Dyrektor Urzędu Celnego w W. uznał ww. zgłoszenie celne za nieprawidłowe i określił wartość celną towaru na kwotę 6.062,83 CHF, tj. 14.840 zł.

Decyzją z dnia [...].

7. 2002 r. Dyrektor Izby Celnej w W. uchylił w całości ww. decyzję Dyrektora Urzędu Celnego z uwagi na nieprawidłowo przeprowadzoną kalkulację w celu ustalenia prawidłowej wartości celnej sprowadzonego towaru i sprawę przekazał do ponownego rozpatrzenia przez ten organ. W uzasadnieniu tej decyzji Dyrektor Izby Celnej zwrócił m.in. uwagę, że zgodnie z art. 234 Ordynacji podatkowej, organ odwoławczy nie może wydać decyzji na niekorzyść strony odwołującej się, chyba że decyzja rażąco narusza prawo lub interes publiczny. W tej zaś sprawie dokonanie przez organ odwoławczy ustalenia wartości celnej w prawidłowej wysokości stanowiłoby naruszenie zasady "reformationis in peius" określonej w ww. art. 234.

Rozpatrując ponownie sprawę Naczelnik Urzędu Celnego [...] w W. decyzją z dnia [...].

8. 2002 r. uznał zgłoszenia celne SAD nr jw. za nieprawidłowe i określił wartość celną towaru na podstawie art. 29 § 1 w zw. z art. 23 § 7 Kodeksu celnego na kwotę 8.185,10 CHF, tj. 20.034,67 zł., a następnie Dyrektor Izby Celnej uchylił tę decyzję w części dotyczącej wartości celnej i w tym zakresie określił wartość celną ww. samochodu na kwotę 19.876 zł.

W skardze pełnomocnik skarżącej zarzucił, że ww. decyzja wydana została z naruszeniem art. 29 ustawy z dnia 9 stycznia 1997 r. Kodeks celny – poprzez określenie wartości celnej w sposób sprzeczny z wymogami normy prawnej oraz art. 120 Ordynacji podatkowej poprzez niewykonanie obowiązku postępowania zgodnie z nakazem art. 29 Kodeksu celnego. W uzasadnieniu skargi pełnomocnik Skarżącej stwierdził m. in., że określona w art. 29 Kodeksu tak zwana metoda ostatniej szansy nie polega na dowolnym ustalaniu wartości celnej. Jak wynika z uwag interpretacyjnych do art. 7 Porozumienia w sprawie stosowania art. VII Układu ogólnego w sprawie taryf celnych i handlu z 1994 r. (załącznik do Porozumienia ustanawiającego Światowa Organizację Handlu WTO, sporządzonego w Marakeszu dnia 15 kwietnia 1994 r. – Dz. U. 1995 r. Nr 98, poz. 483) wartość celna ustalona powyższą metodą w możliwie największym stopniu powinna być oparta na pozostałych metodach ustalania wartości celnej, które stosuje się z "rozsądną elastycznością". Zgodnie z uwagami do art. 1 porozumienia wartość celna towarów importowanych nie będzie zawierać ceł i podatków kraju importu. Zgodnie z uwagami do art. 7 porozumienia towary podobne to towary wyeksportowane w tym samym czasie lub przybliżonym czasie. Ponadto pełnomocnik Skarżącej podniósł, iż przy ustalaniu wartości celnej organy celne zobowiązane są do stosowania uwag zawartych w załącznikach do porozumienia z Marakeszu z 1994 r.. Uwzględniając uwagi interpretacyjne ustalenie wartości celnej poprzez pomniejszenie wartości rynkowej podobnego należy obniżyć wartość rynkową o podatek akcyzowy właściwy dla danego samochodu, stawka akcyzy określona przez Urząd Celny wynosi 39, 1% a nie 3, 1%. Zdaniem pełnomocnika, zastosowanie stawki 3, 1 % a nie faktycznie należnej stawki 39, 1 % jest naruszeniem zasad postępowania i obowiązków organów celnych jest naruszeniem zasady legalności działania wynikającej z art. 120 Ordynacji podatkowej

W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Celnej wniósł o jej oddalenie, podnosząc argumenty jak w zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 1 ust 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz.1269), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem.

W myśl art. 85 § 1 Kodeksu celnego, należności celne przywozowe są wymagalne według stanu towaru i jego wartości celnej w dniu przyjęcia zgłoszenia celnego i według stawek w tym dniu obowiązujących.

Materialnoprawną podstawę wydania zaskarżonej decyzji stanowiły przepisy art. 23 § 7 i art. 29 § 1 Kodeksu celnego.

Zgodnie z art. 23 § 7 wartość transakcyjna nie może być przyjęta za wartość celną, o której mowa w § 1, w wypadku, gdy organ celny z uzasadnionych przyczyn zakwestionował wiarygodność i dokładność informacji lub dokumentów służących do określenia wartości celnej, które należy dołączyć do zgłoszenia celnego, albo gdy nie zostaną one przedłożone do zgłoszenia celnego.

Natomiast zgodnie z art. 29 § 1, jeżeli wartość celna nie może być ustalona na podstawie przepisów art. 23 i art. 25–28, jest ona ustalana na podstawie danych dostępnych na polskim obszarze celnym, z zastosowaniem odpowiednich środków zgodnych z zasadami i ogólnymi przepisami:

1. art. VII Układu Ogólnego w sprawie Taryf Celnych i Handlu z 1994 r.,
2. Porozumienia w sprawie stosowania art. VII Układu Ogólnego w sprawie Taryf Celnych i Handlu z 1994 r.,
3. przepisów niniejszego (III) działu.

W ocenie Sądu, organ celny po porównaniu ceny transakcyjnej sprowadzonego pojazdu, wskazanej w rachunku eksportera z dnia [...].

3. 2002 r., z cenami tego typu pojazdów na rynku niemieckim, publikowanymi w katalogu "Schwacke Liste" nr [...], miał uzasadnioną podstawę do zakwestionowania ceny transakcyjnej podanej w rachunku dołączonym do zgłoszenia celnego (art. 23 § 7 Kodeksu celnego).

W sytuacji, gdy wartość celna sprowadzonego pojazdu nie mogła być ustalona na podstawie art. 23 w oparciu o cenę transakcyjną, organ celny, w myśl art. 24 §1, obowiązany był ustalić tę wartość stosując w kolejności art. 25–28 Kodeksu celnego.

Sąd nie podzielił zarzutu skargi, że zaskarżona decyzja wydana została z naruszeniem art. 29 –poprzez określenie wartości celnej w sposób "sprzeczny z wymogami normy prawnej", czy też w sposób "dowolny".

Orzekające w przedmiotowej sprawie organy celne obu instancji w sposób prawidłowy i wyczerpujący wyjaśniły z jakich powodów nie było możliwe zastosowanie kolejnych spośród określonych w przepisach art. 25-28 metod ustalania wartości celnej wobec sprowadzonego używanego samochodu i w konsekwencji, w ocenie Sądu, postąpiły prawidłowo uznając, że wartość celna przedmiotowego pojazdu powinna być ustalona na podstawie art. 29 § 1 Kodeksu celnego, tj. według metody nazywanej metodą "ostatniej szansy".

Powołany w skardze art. 7 Porozumienia w sprawie stosowania artykułu VII Układu Ogólnego w sprawie Taryf Celnych i Handlu, powiada, że jeżeli wartość celna nie może zostać ustalona na podstawie pozostałych metod ustalania wartości celnej, wartość ta powinna być ustalona w "inny rozsądny sposób" zgodny z zasadami i ogólnymi postanowieniami Porozumienia i art. VII GATT z 1994 r. "i na podstawie danych dostępnych w kraju importu".

W tej sytuacji, jak również uwzględniając treść wyjaśnień Komitetu Technicznego Ustalania Wartości Celnej Światowej Organizacji Celnej (WCO), zawartych w studium 1.1. – Postępowanie wobec używanych pojazdów samochodowych, stanowiących załącznik do rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 15 września 1999 r. Wyjaśnienia dotyczące wartości celnej (Dz.U. Nr 80, poz. 908), nie można czynić organom celnym zarzutu, że wartość celną przedmiotowego pojazdu ustaliły przy zastosowaniu metody "ostatniej szansy", w oparciu o uśrednione ceny rynkowe wynikające ze specjalistycznego wydawnictwa podającego ceny używanych pojazdów samochodowych na rynku polskim, tj. katalogu "E." [...], odliczając od ceny wynikającej z katalogu należne podatki i cło.

Sąd nie podzielił również zawartego w skardze zarzutu rzekomo wadliwie zastosowanej stawki akcyzy, tj. "zastosowanie stawki 3, 1 % a nie faktycznie należnej stawki 39, 1 %". Zastosowana przez organ stawka 3, 1 % wynika z załącznika nr 3 do rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 19 grudnia 2001 r. w sprawie podatku akcyzowego(Dz.U. Nr 148, poz.1655 ze zm.) zatytułowanego "Tabela stawek podatku akcyzowego dla niektórych importowanych towarów". W poz. 25 tegoż załącznika ("pojazdy samochodowe i inne pojazdy mechaniczne przeznaczone zasadniczo do przewozu osób...") przewidziano dwie stawki: dla pojazdów "o pojemności silnika powyżej 2.000 cm3" – 13, 6% i dla "pozostałych" – 3, 1%. Nie ulega wątpliwości, że do sprowadzonego przez skarżącą samochodu R., którego pojemność silnika jest mniejsza niż 2.000 cm3, właściwa była zastosowana przez organ stawka 3, 1%.

Z powyższych względów Wojewódzki Sąd Administracyjny uznał, że zaskarżona decyzja jest zgodna z prawem i na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r.– Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270), orzekł jak w sentencji wyroku.