Wyrok NSA w Warszawie (przed reformą) z 15 września 1998 r., V SA 605/97

Sentencja

1. oddala skargę w przedmiocie należności celnych w związku z niedostarczeniem towaru do odprawy celnej.

Uzasadnienie

Decyzją z dnia 26.03.1997 r. Prezes Głównego Urzędu Ceł po rozpatrzeniu odwołania spółki cywilnej utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję Dyrektora Urzędu Celnego w K. wymierzającego należności celne w związku z niedostarczeniem towaru do odprawy celnej.

Organ odwoławczy podał w uzasadnieniu swojego rozstrzygnięcia, że Dyrektor Urzędu w K. przekazał za karnetem TIR towar celny - szyby samochodowe, celem dokonania odpraw ostatecznej. W uzasadnieniu decyzji podano, że w toku przeprowadzonego przez organ celny postępowania wyjaśniającego ustalono, iż zwolnienie karnetu TIR w Urzędzie Celnym w K. potwierdzone zostało odciskami sfałszowanych pieczęci, a fakt dostarczenia towaru do urzędu nie znajduje potwierdzenia w ewidencji. Posiadacz karnetu TIR nie dostarczył towaru do Urzędu Celnego w K. natomiast przekazał dokumenty osobom nieuprawnionym, posługującym się fałszywymi pieczęciami, co do których toczy się już odrębne postępowanie karne. Zdaniem Prezesa GUC, posiadacz karnetu TIR swoim działaniem przyczynił się do powstania powyższej sytuacji, tj. wprowadzenia towaru na polski obszar celny z pominięciem kontroli celnej, narażając tym samym Skarb Państwa na straty.

Od chwili podjęcia działań niezgodnych z treścią karnetu jego posiadacz /spółka/ stal się podmiotem dokonującym obrotu towarowego z zagranicą, działał bowiem we własnym imieniu i na własny rachunek.

Decyzję Prezesa Głównego Urzędu Ceł spółka zaskarżyła do Naczelnego Sądu Administracyjnego, wnosząc o jej uchylenie. Skarżąca podała, że była przewoźnikiem importowanego towaru, odbiorcą natomiast oraz podmiotem, który dokonywał obrotu towarowego z zagranicą, jak również dokonywał zgłoszenia do odprawy celnej był Andrzej R. Wyjaśniła także, że czynności związane z odprawą celną ostateczną załatwiał Andrzej R. Naczelny Sąd Administracyjny uznał skargę za bezzasadną. Zdaniem Sądu ustalony stan faktyczny sprawy uzasadnił zajęcie przez Prezesa Głównego Urzędu Ceł stanowiska. że skarżąca działała we własnym imieniu i na własny rachunek i tym samym była podmiotem dokonującym obrotu towarowego z zagranicą w rozumieniu art. 2 pkt 6 ustawy z dnia 28 grudnia 1989 r. - Prawo celne. Posiadaczem karnetu TIR zobowiązanym do dostarczenia towaru w terminie 7 dni do urzędu celnego odbiorczego była skarżąca spółka. W toku prowadzonego postępowania administracyjnego Andrzej R. - właściciel firmy, dla której towar był przywieziony, złożył oświadczenie, że przedmiotowy towar został dostarczony do urzędu celnego odbiorczego. W świetle ustaleń prowadzonych przez organy prowadzące postępowanie karne, treść tego oświadczenia okazała się niezgodna z rzeczywistym stanem sprawy. Ustalono, że posiadacz karnetu TIR nie dostarczył towaru do Urzędu Celnego w K. Posługując się fałszywymi pieczęciami usiłowano potwierdzić dokonanie odprawy celnej. Posiadacz karnetu TIR nie spełnił przesłanek wymienionych w art. 28 Konwencji celnej dotyczącej międzynarodowego przewozu towarów z zastosowaniem karnetów TIR, sporządzonej w Genewie w dniu 14 listopada 1975 r.

W myśl tego przepisu karnet TIR zwalnia się niezwłocznie, gdy po przybyciu towaru do urzędu celnego docelowego zostanie dokonana jego ostateczna odprawa.

W sprawie w wyznaczonym urzędzie celnym takiej odprawy celnej ostatecznej nie było. W takiej sytuacji, w ocenie NSA, gdy skarżąca wbrew obowiązkowi wynikającemu z art. 42 ustawy z dnia 28 grudnia 1989 r. - Prawo celne, nie dostarczyła towaru do urzędu celnego wskazanego w dokumencie przekazowym i w konsekwencji tego nie została dokonana odprawa ostateczna w tym urzędzie celnym, organy celne orzekające w sprawie miały uzasadnione podstawy faktyczne i prawne do uznania skarżącej za podmiot dokonujący obrotu towarowego z zagranicą.