Uzasadnienie
Prezes Urzędu do Spraw Repatriacji i Cudzoziemców decyzją z dnia 21 stycznia 2002 r. (...), działając na podstawie art. 23 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 25 czerwca 1997 r. o cudzoziemcach /Dz.U. 2001 nr 127 poz. 1400/ i art. 127 par. 2 oraz art. 138 par. 1 pkt 1 Kpa, po rozpatrzeniu odwołania obywatela Federacji Rosyjskiej Evgueni M. od decyzji Wojewody M. z dnia 10 grudnia 2001 r. odmawiającej udzielenia zezwolenia na osiedle - utrzymał zaskarżoną decyzję w mocy.
Uzasadniając swe stanowisko Prezes Urzędu wskazał, ze Evgueni M. w dniu 21.09.2001 r. zwrócił się do Wojewody M. z wnioskiem o udzielenie zezwolenia na osiedlenie się.
Wojewoda M. decyzją z dnia 10 grudnia 2001 r. odmówił wnioskodawcy udzielenia zezwolenia na osiedlenie, ponieważ cudzoziemiec nie udokumentował wizami lub zezwoleniem na zamieszkanie na czas oznaczony nieprzerwanego, co najmniej 5-letniego pobytu na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej bezpośrednio przed złożeniem wniosku o zezwolenie na osiedlenie.
Od tej decyzji skarżący wniósł odwołanie, wywodząc, że uzyskał on zezwolenie na zamieszkanie na czas oznaczony w Polsce w wyniku zaproszenia córki wnioskodawcy Anny M. Ponieważ córka wnioskodawcy w dniu 13 marca 2001 r. została uznana za obywatela polskiego, to wnioskodawca przestał spełniać warunek do zezwolenia na osiedlenie, tzn. nie udokumentował on co najmniej 5-letniego pobytu na terenie Rzeczypospolitej Polskiej, gdyż poprzednio okres ten wynosił 3 lata. Skarżący zarzucił, że naruszono zasadę łączenia rodzin, że naruszono Konwencję Helsińską, a także art. 5 Kc.
Odnosząc się do zarzutów skarżącego Prezes Urzędu wskazał, że Evgueni M. wjechał do Polski w dniu 23.10.1998 r. i uzyskiwał kolejne przedłużenia zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony - obecnie aż do 17.07.2003 r. Prezes Urzędu podał, że łączny pobyt skarżącego na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, do czasu złożenia przedmiotowego wniosku trwa 2 lata i dziewięć miesięcy. Prezes Urzędu podzielił stanowisko Wojewody, że w niniejszej sprawie nie może być również zastosowana regulacja ujęta w rozdziale 3a ustawy dotyczącej łączenia rodzin, ponieważ przepisy te dotyczą wyłącznie rodzin cudzoziemców, a nie Polaków.
Z powyższą decyzją Prezesa Urzędu nie zgodził się Evgueni M., który w skardze z dnia 11 marca 2002 r. zarzucił, że wobec jego osoby powinien być zastosowany wymóg nieprzerwanego przebywania na terytorium Polski przez okres 3, a nie 5 lat, ponieważ przyjechał do Polski w celu połączenia się rodzin, z córką, i otrzymał kartę na czas oznaczony w celu połączenia rodzin, zgodnie z art. 24a ustawy o cudzoziemcach. Skarżący uważa, że w momencie wjazdu do Polski w dniu 23.11.1998 r. dokonał się proces łączenia rodzin, a potwierdzeniem tego faktu były decyzje Wojewody M. przedłużające zezwolenie na zamieszkanie na czas oznaczony. Dlatego w dniu 21.09.2001 r. złożył wniosek o wydanie zezwolenia na osiedlenie.
Skarżący zarzucił następnie, że rozdział 3a ustawy o cudzoziemcach nie ma odniesienia do jego wniosku, ponieważ przepisy te dotyczą osób ubiegających się o zezwolenie na zamieszkanie na czas oznaczony, a nie dotyczy wniosków o "osiedlenie się".
W odpowiedzi na skargę Prezes Urzędu do Spraw Repatriacji i Cudzoziemców wniósł o oddalenie skargi, z uzasadnieniem zbieżnym jak w zaskarżonej decyzji. Dodatkowo Prezes Urzędu wskazał, że instytucja łączenia rodzin została wprowadzona do polskiego ustawodawstwa dopiero w dniu 1 lipca 2001 r., a art. 24b ust. 4 ustawy o cudzoziemcach do postępowania o udzielenie zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony w celu połączenia rodzin nie stosuje się do przepisu art. 17, który stanowił podstawę udzielenia zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Skarga jest bezpodstawna.
Bezspornym jest, że skarżący wniosek o udzielenie zezwolenia na osiedlenie złożył w dniu 21 września 2001 r.
W tym czasie obowiązujący art. 19 ust. 1 ustawy z dnia 25 czerwca 1997 r. o cudzoziemcach /Dz.U. 2001 nr 127 poz. 1400/, wymagał spełnienia przez cudzoziemca łącznie trzech warunków:
1/ wykazania istnienia trwałych więzów rodzinnych lub ekonomicznych z Rzecząpospolitą Polską, 2/ zapewnione w Polsce mieszkanie i utrzymanie, 3/ przebywanie bezpośrednio przed złożeniem wniosku na terytorium Polski co najmniej 5 lat na podstawie wiz lub zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony, a na podstawie zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony w celu połączenia z rodziną przez okres 3 lat.
Bezspornym jest, że skarżący spełnia dwa pierwsze warunki, natomiast spornym jest wymagany okres zamieszkania przez cudzoziemca na terytorium Polski.
Skarżący twierdzi, że okres ten wynosi 3 lata, ponieważ uzyskał zezwolenie na zamieszkanie na czas oznaczony w celu połączenia z rodziną.
Skarżący do Polski wjechał w dniu 23.10.1998 r. /a nie jak błędnie w skardze podaje 23.11.1998 r./, wobec czego należy się odnieść do prawa wówczas obowiązującego, to jest do ustawy o cudzoziemcach z dnia 25 czerwca 1997 r. /Dz.U. nr 114 poz. 739/.
Ustawa w brzmieniu obowiązującym w 1997 r. i w 1998 r. nie znała instytucji "zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony w celu połączenia z rodziną". Art. 19 ust. 1 zmieniony został przez art. 1 pkt 19 lit. "a", a rozdział 3a Łączenie rodzin został wprowadzony art. 1 pkt 25 ustawy z dnia 11 kwietnia 2001 r. /Dz.U. nr 42 poz. 475/, która weszła w życie dnia 1 lipca 2001 r.
Wobec powyższego nie było możliwe otrzymanie "zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony w celu połączenia z rodziną - przez okres 3 lat", ponieważ obowiązujące wówczas prawo nie znało takiej instytucji.
W aktach administracyjnych (...) znajduje się decyzja z dnia 28 sierpnia 1998 r. (...), zezwalająca skarżącemu na podstawie art. 17 ustawy o cudzoziemcach z dnia 25 czerwca 1998 r. /Dz.U. nr 114 poz. 739/, na zamieszkanie na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej na czas oznaczony w okresie od 1 września 1998 r. do 1 września 1999 r. Wobec czego wjazd skarżącego do Polski nie odbywał się w ramach "łączenia rodzin". Samo uzasadnienie wniosku nie stwarza takiej podstawy.
Analogiczna jest treść i podstawa prawna decyzji z dnia 11 sierpnia 1999 r. (...) i decyzji z dnia 18 lipca 2001 r. przedłużającej zezwolenie na zamieszkanie na czas oznaczony do dnia 17.07.2003 r. (...).
Nowelizacja ustawy o cudzoziemcach z dnia 11 kwietnia 2001 r. /Dz.U. nr 42 poz. 475/ wydłużyła, w porównaniu z tekstem pierwotnym wymagany, minimalny okres pobytu na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej do 5 lat na podstawie wiz lub zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony i wprowadziła /z dniem 1 lipca 2001 r./ instytucję łączenia rodzin.
Dlatego też trafne jest stanowisko organów administracji publicznej obu instancji, że rozdział 3a /tj. art. 24a - 24d/ nie ma zastosowania w tej sprawie.
Wywody skarżącego dotyczące analizy art. 17 ustawy o cudzoziemcach w kontekście "łączenia rodzin", są o tyle chybione, że przepis ten dot. zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony, a nie kwestii zezwolenia na osiedlenie, co reguluje art. 19 ust. 1 cyt. ustawy i co jest przedmiotem sprawy.
Mając na uwadze powyższe, należy stwierdzić, że zaskarżona decyzja w pełni odpowiada prawu - wobec czego orzeczono jak w sentencji na podstawie art. 27 ust. 1 ustawy o Naczelnym Sądzie Administracyjnym z dnia 11 maja 1995 r. /Dz.U. nr 74 poz. 368 ze zm./.
Na marginesie zauważa się, że niniejsze rozstrzygnięcie nie stoi na przeszkodzie w ubieganiu się przez skarżącego o dalsze przedłużenie zezwolenia na zamieszkanie na terytorium Polski na czas oznaczony, a następnie o zezwolenie na osiedlenie się.