Uzasadnienie
Prezes Głównego Urzędu Ceł, po rozpatrzeniu odwołania od decyzji Dyrektora Urzędu Celnego w W. (...) z dnia 17.01.1997 r. wydanej w wyniku wznowienia postępowania w sprawie zakończonej decyzją ostateczną zawartą w JDA SAD (...) z dnia 26.06.1995 r., decyzją z dnia 10.12.1997 r. (...) utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję i podał w uzasadnieniu, co następuje.
W dniu 26.06.1995 r. Dyrektor Urzędu Celnego w W. dokonał odprawy celnej ostatecznej oleju silnikowego sprowadzonego z Niemiec przez firmę "C.-P." Sp. z o.o. w W. będącą stroną skarżącą.
Zgodnie z danymi zawartymi w dokumencie SAD, fakturą i deklaracją wartości celnej, za wartość celną przyjęto kwotę 34.243,00 DEM.
W trakcie kontroli przeprowadzonej dnia 23.01.1996 r. w siedzibie Spółki "C.-P.", której zakres przedmiotowy obejmował wartość celną importowanych towarów, funkcjonariusze celni ujawnili fakturę bez numeru z dnia 23.11.1995 r. z tytułu opłat licencyjnych wystawioną przez brytyjską firmę "C.-L." ze Swindom /wielka Brytania/ opiewającą na kwotę 422.073,75 GBP za produkty zakupione przez "C.-P." Sp. z o.o. za okres od 01.03.1995 r. do dnia 31.10.1995 r.
Jednocześnie zabezpieczono do wykorzystania kserokopię dokumentów, m.in. kontrakty, umowę licencyjną, polecenia wypłaty za granicę, trzy faktury za opłaty licencyjne, akty notarialne, faksy i pisma w sprawie opłat za korzystanie ze znaków towarowych i ich księgowania.
Biorąc powyższe pod uwagę Dyrektor Urzędu Celnego w W., po wznowieniu postępowania w sprawie wymiaru cła, decyzją z dnia 17 stycznia 1997 r. uchylił swoją decyzję zawartą w dokumencie SAD w części dotyczącej wartości celnej oraz wymiaru cła i w tym zakresie dokonał ponownego określenia wartości celnej i wymiaru cła.
Jedną z podstaw wznowienia postępowania jest ujawnienie istotnych dla sprawy okoliczności faktycznych lub nowych dowodów, które istniały w dniu wydania decyzji, lecz nie były znane organowi ją wydającemu, o czym stanowi art. 145 par. 1 pkt 5 Kpa.
W tym przypadku okolicznością taką jest istnienie zobowiązania importera do uiszczenia opłat licencyjnych za towar sprowadzony w okresie od 1.03.1995 r. do 31.10.1995 r. na mocy Umowy Licencyjnej z dnia 5.07.1995 r. zawartej pomiędzy "B. C.-P." sp. z o. o. /obecna nazwa "C.-P." Sp. z o. o./ a "C.-L." z siedzibą w Swindon /Wielka Brytania/; świadczy o tym zarówno sama umowa licencyjna, jak i ujawniona faktura bez numeru z dnia 23.11.1995 r. za opłaty licencyjne.
Wprawdzie umowa została zawarta 5.07.1995 r., jednakże obowiązuje ona z mocą wsteczną od dnia 1.03.1995 r.
Bez znaczenia jest fakt, że uiszczono opłatę dopiero po wystawieniu faktury w listopadzie. Zgodnie bowiem z art. 25 ust. 1 pkt 4 Prawa Celnego wartością celną towaru jest cena zapłacona lub należna za towar celny /wartość transakcyjna/. Ustalenia dokonane w postępowaniu wyjaśniającym świadczą o tym, że ceną należną była kwota z faktury handlowej powiększona o część kwoty z faktury wystawionej 23.11.1995 r.
"C.-P." poniosła opłaty licencyjne za używanie znaku towarowego "C.". Świadczy o tym faktura wystawiona przez "C.-L.", a także pieczęć na tym dokumencie, iż zrealizowano płatność oraz polecenie wpłaty za granicę na rzecz licencjonodawcy.
Ponieważ wartość celna sprowadzonych do Polski produktów nie zawierała opłat za używanie znaku handlowego i nazwy handlowej, Urząd Celny proporcjonalnie doliczył część kwoty za opłatę licencyjną na każdą odprawioną dostawę w okresie od 1.03.1995 r. do 31.10.1995 r. przy czym dotyczy to zarówno odpraw w Urzędzie w C., w W. jak i w Rz., a także odpraw dokonanych w późniejszym czasie. Zostało to przedstawione w decyzji UC.
W niniejszej sprawie wartość z tytułu opłat licencyjnych wyniosła 925,00 GBF /2.069,00 zł/.
Cała zapłacona przez Stronę skarżącą kwota wynikająca z ujawnionej faktury za opłaty licencyjne /442.073,75 GP/ była dodatkowym dochodem dla firmy angielskiej, a kosztem dla polskiej spółki.
Zgodnie więc z art. 25 ust. 1 pkt 4 Prawa celnego należało je doliczyć do wartości celnej.
Na decyzję Prezesa Głównego Urzędu Ceł strona skarżąca wniosła skargę, żądając stwierdzenia nieważności lub uchylenia zaskarżonej decyzji i utrzymanej nią w mocy decyzji Dyrektora Urzędu Celnego w Warszawie z dnia 17.01.1997 r. W skardze podniesiono między innymi następujące zarzuty.
Zarówno z umowy sprzedaży pomiędzy "CC and EE" GmBH i C.-P. Sp. z o.o., jak również z okoliczności transakcji wynika, że kupujący stawał się właścicielem towaru w momencie jego wydania bez dodatkowych warunków, których niespełnienie /lub spełnienie/ mogłoby sprawić, iż umowa sprzedaży nie doszłaby do skutku. W związku z powyższym nie ma podstaw do uznania, że opłaty licencyjne płacone bez związku z transakcją importową, były warunkiem jej skuteczności. W konsekwencji, nie ma również podstaw do ujmowania opłat licencyjnych w wartości celnej importowanych towarów.
W odpowiedzi na skargę Prezes Głównego Urzędu Ceł wniósł o jej oddalenie.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Kontrola Naczelnego Sądu Administracyjnego obejmuje wszystkie kwestie związane ze stosowaniem prawa w postępowaniu administracyjnym, a więc to czy organ administracji dokonał prawidłowych ustaleń co do obowiązywania zastosowanej normy prawnej, czy normę tę właściwie zinterpretował i czy nie naruszył zasad ustalania określonych faktów za udowodnione.
Dokonując kontroli legalności zaskarżonej decyzji w zakresie tak określonej kognicji, Naczelny Sąd Administracyjny dopatrzył się naruszenia prawa przy jej wydaniu i w związku z tym uwzględnił skargę.
Zgodnie z art. 25 ust. 1 pkt 4 Prawa celnego wartością celną towaru jest cena należna za towar /wartość transakcyjna/ wraz z kosztami w niej ujętymi, a faktycznie poniesionymi przez kupującego: m.in. należności i płat licencyjnych, które kupujący musiał zapłacić jako warunek sprzedaży towaru.
Natomiast art. 26 ust. 1 pkt 4 stanowi, że wartość transakcyjna nie może być przyjęta za wartość celną towaru, w przypadkach gdy kupujący i sprzedawca są ze sobą powiązani, chyba, że po zbadaniu okoliczności sprzedaży okaże się, że związek między kupującym a sprzedawcą nie miał wpływu na ustalenie, ceny lub gdy wartość transakcyjna jest bardzo zbliżona do wartości zgodnie z art. 25.
W sprawie ze skargi Firmy "C." nie wykazano, że umowa zawarta przez skarżącą firmę "C.-P." ze sprzedawcą licencji firmą brytyjską "C.-L." ze Swindon była warunkiem sprzedaży towaru przez pokrewną niemiecką firmę "CC and EE" GmBH. Na podstawie analizy treści umowy sprzedaży kupujący stawał się właścicielem towaru bez żadnych warunków w momencie jego wydania.
Opłaty licencyjne były wprawdzie liczone na podstawie wartości sprzedaży towaru /oleju firmy C./ i w proporcji do wartości tej sprzedaży, jednakże nie wynika z treści umowy licencyjnej, że opłata licencyjna była warunkiem sprzedaży towarów firmy "C.".
Nie wykazano także w postępowaniu administracyjnym charakteru powiązali między tymi firmami oraz tego w szczególności, aby powiązania między tymi W nami doprowadziły do ustalenia wartości celnej sprowadzonego towaru poniżej rzeczywistej jego wartości w obrocie na polskim obszarze celnym /art. 27/.
Twierdzenie Prezesa Głównego Urzędu Ceł, że bez wiedzy i zgody firmy "C.-L." - właściciela znaku towarowego, nie mogą odbywać się żadne transakcje w ramach jednej korporacji, nie znajduje uzasadnienia w materiale dowodowym zgromadzonym w sprawie.
Twierdzenie Prezesa GUC, że zapłata za prawo do korzystania ze znaku "C." związana jest z importowanym towarem, nie budzi żadnych wątpliwości. Jednakże istotną kwestią jest to, czy zadeklarowana wartość celna towaru jest zbliżona do wartości zgodnej z art. 25 Prawa celnego.
Okoliczności tej w postępowaniu administracyjnym nie zbadano.
Bez ustalenia tej okoliczności nie można twierdzić, że związek między kupującym a sprzedawcą miał wpływ na ustalenie ceny towaru i jego wartość transakcyjną.
Jak wynika z oświadczenia firmy "C.-P." Sp. z o.o., będącej stroną skarżącą, firma ta jest wprawdzie częścią brytyjskiego koncernu B. C.-P., obecnie "CI", działającego w 120 krajach jako koncern chemiczny, jednakże firma ta nie jest powiązana kapitałowo z firmą, brytyjską "CI".
"C.-P." Sp. z o.o. jest przedsiębiorstwem handlowym a wszystkie sprzedawane przez to przedsiębiorstwo produkty pochodzą z importu.
Spółka C.-P. na mocy umowy licencyjnej z dnia 5.07.1995 r. jest uprawniona, w ramach udzielonej przez C.-L. licencji do wytwarzania, wykorzystywania i sprzedaży produktów, których wykaz znajduje się w umowie. W ramach tej umowy C.-P. dokonywała rozliczeń należności za zakupioną licencję proporcjonalnie do wartości sprzedaży towarów /oleju silnikowego/ zakupionego od niemieckiej spółki "CC and EE" GmBH z Niemiec, przy czym umowa ta nie wiąże opłat za licencję z dostarczeniem towaru, a wyłącznie z jego sprzedażą.
Z umowy licencyjnej z dnia 5.07.1995 r. nie wynika, że zakup licencji przez "C.-P." od brytyjskiej firmy "C.-L." stanowił warunek sprzedaży przedmiotowego towaru przez niemiecką firmę "CC and EE" GmBH.
W umowie licencyjnej nie ma bowiem żadnych postanowień co do ograniczeń, czy też obowiązku wyboru wskazanego dostawcy towaru.
Również z umowy sprzedaży taki warunek nie wynika.
Skarżąca miała więc prawo swobodnego wyboru dostawcy oleju firmy "C." w dacie obowiązywania umowy licencyjnej.
Strona skarżąca twierdzi, że wejście w życie umowy licencyjnej z dnia 5.07.1995 r. nie spowodowało zmiany cen stosowanych przez niemieckiego dostawcę.
Sąd stwierdza, iż nie wykazano w toku postępowania administracyjnego, że skutkiem istnienia powiązali kapitałowych pomiędzy samodzielnymi przedsiębiorstwami należącymi do koncernu "C." to jest firmą "C.-P." a niemiecką firmą "CC and EE" GmBH oraz angielską firmą "C.-L." nastąpiło zaniżenie ceny kupna przedmiotowego towaru /oleju silnikowego/.
Ta okoliczność, mogąca mieć decydujący wpływ na rozstrzygnięcie sprawy, w ogóle nie była przedmiotem postępowania wyjaśniającego przez organy celne.
Zgodnie z art. 30c ust. 1 pkt 3 Prawa celnego do wartości celnej towarów winny być obligatoryjnie doliczone "honoraria, tantiemy autorskie i opłaty licencyjne, które musi zapłacić kupujący, zarówno bezpośrednio jak i pośrednio, jako warunek sprzedaży tych towarów, o ile nie zostały ujęte w cenie faktycznie zapłaconej lub należnej.
Ujawnione w toku kontroli 3 faktury za opłaty licencyjne za okres od 1.03.1995 r. do 31.03.1996 r. opiewały na łączną kwotę 645.041, 95 GBP.
Kwoty z ujawnionych faktur zostały przyporządkowane proporcjonalnie do wartości odpraw dokonanych przez "C.-P." w danym urzędzie celnym. To stanowisko organów celnych trudno uznać za właściwe, skoro nie udowodniono związku tych faktur z dostawą przedmiotowej partii towaru celnego.
Przyjęty między kontrahentami powiązanymi kapitałowo sposób zawierania i realizowania umów o dostawę oleju silnikowego firmy "C." nie wskazuje na to, że zamierzeniem firm "C." niemieckiej i polskiej było celowe uchylanie się od deklarowania części wartości celnej towaru stanowiącej należności z tytułu opłat licencyjnych.
Nie wynika z tej umowy, że opłaty licencyjne wnoszone przez firmę C.-P. odnoszą się wyłącznie do towarów importowanych od firany niemieckiej, ani też że wnoszenie tych opłat stanowiło warunek sprzedaży towaru przez niemiecką firmę C. W świetle tych okoliczności Sąd nie podzielił stanowiska organów celnych, że wnoszenie opłat licencyjnych przez skarżącą C.-P. na rzecz angielskiej firmy C. było warunkiem sprzedaży tych towarów przez firmę niemiecką.
Taka ocena faktyczna i prawna umowy licencyjnej, o której mowa i związanych z nią opłat licencyjnych przesądza o tym, że ujawnione w toku kontroli organów celnych faktury, nie są okolicznościami, o których mowa w art. 145 par. 1 pkt 4 Kpa, stanowiącymi podstawę wznowienia postępowania administracyjnego w niniejszej sprawie.
Z akt sprawy nie wynika aby stan towaru w dniu dokonywania odprawy celnej nie był znany organowi lub też by ujawniono w tym zakresie nowe okoliczności faktyczne.
Ujawniona w toku kontroli faktura za opłaty licencyjne nie jest nową okolicznością w niniejszej sprawie, nie jest okolicznością, o której mowa w art. 145 par. 1 pkt 5 Kpa, wbrew temu co przyjęły za podstawę rozstrzygnięcia w tej sprawie organy I i II instancji.
W przypadku zaś wydania decyzji celnej z rażącym naruszeniem prawa ma zastosowanie inna procedura umożliwiająca wzruszenie decyzji ostatecznej przewidziana w art. 156 Kpa.
Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 2 ust. 2 pkt 1 i 3 i art. 55 ust. 1 ustawy z dnia 11 maja 1995 r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym /Dz.U. nr 74 poz. 368 ze zm./ orzeczono jak w sentencji wyroku.