Teza
Ustawa z dnia 28 grudnia 1989 r. - Prawo celne /Dz.U. nr 75 poz. 445 ze zm./ zasadnicze znaczenie przywiązuje do dokumentów pierwotnej odprawy celnej, z których ma wynikać fakt przywozu tego towaru.
Organ celny może pogłębiać tego rodzaju badania przez przeprowadzenie dowodów, które uzna za stosowne, nie może jednak uznać niemożności ustalenia tożsamości towaru w sytuacji, gdy przedstawiono dokumenty pierwotnej odprawy celnej, zaś organ odstąpił od przeprowadzenia dowodów dodatkowych dla ustalenia tożsamości towaru.
Z art. 20 ustawy - Prawo celne nie wynika, że przepis ten nie ma zastosowania do towaru, który nie posiada numerów identyfikacyjnych, gdyż ustawa takiego zastrzeżenia nie stawia.
Istnieje wiele innych cech, które odróżniają towary i na podstawie których można ustalić tożsamość towaru.
Sentencja
- uchyla zaskarżoną decyzję.
Uzasadnienie
Prezes Głównego Urzędu Ceł utrzymał w mocy decyzję Dyrektora Urzędu Celnego zawartą w Jednolitym Dokumencie Administracyjnym SAD.
Powyższą decyzję oparto na przepisach art. 20 i 69 ustawy Prawo celne
W uzasadnieniu powyższej decyzji podano, że w sprawie wystąpiły wątpliwości przy stwierdzeniu tożsamości towarów, nie posiadających wyraźnych cech identyfikacyjnych. Przedmiotowe szczotki do odkurzacza nie posiadają takich cech i zdaniem organu orzekającego nie jest możliwe ustalenie ich tożsamości bez dokonania dodatkowych czynności sprawdzających poza dokumentami pierwotnej odprawy celnej. Wprawdzie art. 20 Prawa celnego mówi o ustalaniu tożsamości towaru na podstawie dokumentów pierwotnej odprawy celnej, nie znaczy to jednak, zdaniem organu odwoławczego, że wyklucza się inne środki kontroli celnej, w tym zwłaszcza oględziny zewnętrzne i rewizję celną towaru z możliwością pobrania próbek. W sprawie niniejszej organ celny nie zastosował procedury odprawy celnej w powrotnym wywozie, ze względu na brak możliwości ustalenia tożsamości towaru wywożonego z uprzednio przywiezionym, nawet po dokonaniu oględzin zewnętrznych towaru i porównaniu dokumentów pierwotnej odprawy celnej z dokumentami wywozowymi.
Powyższą decyzję Spółka zaskarżyła do Naczelnego Sądu Administracyjnego wnosząc o jej uchylenie. W skardze zarzuciła naruszenie prawa materialnego mającego wpływ na wynik sprawy. Zdaniem skargi, nie można się zgodzić ze sposobem dokonywania odprawy celnej w trybie art. 20 Prawa celnego.
Mówi się w nim o ustaleniu tożsamości na podstawie przedstawionych dokumentów pierwotnej odprawy celnej. Strona skarżąca przedstawiła wszelkie żądane dokumenty, dokonano również czynności faktycznych, jak rewizja celna, która wykazała zgodność towaru przywiezionego uprzednio do Polski zadeklarowanego w fakturze, a stanem rzeczywistym. Czynności tych dokonano dokładnie w sposób, jakiego żądał celnik. Zdaniem skargi nie można więc stawiać tezy o niemożności ustalenia tożsamości towaru tylko z tego tytułu, że towar ten nie ma numerów fabrycznych. Ustawodawca nie uzależnia stosowania art. 20 Prawa celnego od tego, czy towar ma, czy też nie ma numerów fabrycznych, dlatego, zdaniem skargi, zaskarżona decyzja nie jest zgodna z prawem.
W odpowiedzi na skargę, organ odwoławczy wnosił o jej oddalenie. Podniósł argumenty zbieżne z treścią zaskarżonej decyzji.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, że:
Zarzuty skargi są zasadne. Zgodnie z art. 20 ust. 1 i 2 Prawa celnego powrotny wywóz za granicę jest wolny od pozwolenia wymaganego zgodnie z art. 7, jeżeli tożsamość towaru została ustalona w sposób nie budzący wątpliwości na podstawie przedstawionych dokumentów pierwotnej odprawy celnej. Podmiotowi, który uprzednio dokonał przywozu z zagranicy towaru będącego przedmiotem powrotnego wywozu, zwraca się cło według podanych zasad. Jak wynika więc z treści tego przepisu, ustawa zasadnicze znaczenie przywiązuje do dokumentów pierwotnej odprawy celnej, z których ma wynikać fakt przywozu tego towaru. Oczywiście organ celny może pogłębić tego rodzaju badania przez przeprowadzenie dowodów, które uzna za stosowne, nie może jednak uznać niemożności ustalenia tożsamości towaru w sytuacji, gdy przedstawiono dokumenty pierwotnej odprawy celnej, zaś organ odstąpił od przeprowadzenia dowodów dodatkowych dla ustalenia tożsamości towaru.
W zaskarżonej decyzji mówi się o środkach kontroli celnej, jak oględziny zewnętrzne, czy też możliwość pobrania próbek. Możliwe więc jest pogłębienie czynności sprawdzających łącznie z badaniem innych dokumentów związanych z przywozem i wywozem danych towarów. Jak wynika z decyzji organu celnego, przeprowadził on częściowe oględziny, aby ustalić zgodność towaru ze specyfikacją, nie wykazano jednak, aby organ ten podjął dodatkowe czynności, aby ustalić tożsamość towaru.
Jak twierdzi strona skarżąca, towar ten znajdował się w oryginalnych opakowaniach, w jakich został przesłany przez importera z Tajwanu. Organ celny nie podał w wątpliwość przedstawionych dokumentów pierwotnej odprawy celnej. W każdym razie, w zaskarżonej decyzji o takim fakcie się nie wspomina. Trudno obronić pogląd, że art. 20 Prawa celnego nie ma zastosowania do towaru, który nie posiada numerów identyfikacyjnych, bowiem ustawa takiego zastrzeżenia nie stawia. Istnieje mnóstwo innych cech, które odróżniają towary i na podstawie których można ustalić tożsamość towaru. Z akt sprawy nie wynika, aby organy celne taką próbę podjęły.
Z tych względów, wobec niedostatecznego wyjaśnienia sprawy, zaskarżona decyzja nie mogła się ostać.
Powołać jeszcze należy pogląd NSA, z którym Sąd w obecnym składzie się zgadza, a wyrażony w sprawie V SA 918 i 919/92, iż stwierdzenie tożsamości towaru w sposób nie budzący wątpliwości zarówno z zapisu dokumentacji odprawy celnej pierwotnej, jak i z ustaleń aktualnej rewizji celnej daje podstawę do zastosowania regulacji prawnej art. 20 Prawa celnego.
Z tych wszystkich względów na podstawie art. 207 par. 2 pkt 3 Kpa Naczelny Sąd Administracyjny uchylił zaskarżoną decyzję.