Uzasadnienie
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zgodnie z art. 1 i art. 21 ustawy z dnia 11 maja 1995 r. o NSA /Dz.U. nr 74 poz. 368 ze zm.,/ uprawnienia Naczelnego Sądu Administracyjnego sprowadzają się do kontroli zgodności zaskarżonych decyzji z przepisami postępowania administracyjnego a także prawidłowości zastosowania i wykładni norm prawa materialnego. Dokonując oceny zaskarżonej decyzji w omówionym zakresie Naczelny Sąd Administracyjny stwierdza, że została ona wydana z naruszeniem przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy. Wychodząc poza granice skargi /art. 51 cyt. ustawy o NSA/, należy w pierwszej kolejności dokonać oceny prawidłowości wznowienia postępowania w oparciu o przepis art. 145 par. 1 pkt 5 Kpa.
Zgodnie z tym przepisem, w sprawie zakończonej decyzją ostateczną wznawia się postępowanie, jeżeli wyjdą na jaw istotne dla sprawy nowe okoliczności faktyczne lub nowe dowody istniejące w dniu wydania decyzji, nie znane organowi, który tę decyzję wydał.
Na tle niekwestionowanych ustaleń faktycznych, stanowisko organów celnych wykazujących, że w rozpoznawanej sprawie zaistniały wymienione przesłanki wznowienia postępowania, należy uznać za nieprzekonywające i dowolne.
Dowód, w postaci dodatkowej faktury związanej z uiszczaniem przez stronę opłat licencyjnych na rzecz firmy "C.-L.", nie istniał w dacie wydania decyzji z dnia 27.04.1995 r. o dopuszczeniu towaru do obrotu na polskim obszarze celnym i wymiarze cła i nie mógł być przedłożony w trakcie odprawy celnej, choćby dlatego, że faktura z dnia 23.11.1995 r. /bez numeru/ obejmowała należności obliczone od wartości towarów sprzedanych po dacie odprawy celnej, to jest do 31.10.1995 r.
Wątpliwości budzi również okoliczność, czy wspomniana opłata licencyjna, wynikająca z umowy z dnia 5.07.1995 r., stanowiła nowy dowód, istotny w kwestii określenia wartości celnej przedmiotowego towaru i wymiaru cła.
Przepis art. 25 ust. 1 pkt 4 ustawy z dnia 28 grudnia 1989 r. - Prawo celne /Dz.U. nr 71 poz. 312 ze zm./ definiując pojęcie wartości celnej towarów, czyli tzw. wartości transakcyjnej, określił ją jako cenę zapłaconą lub należną za towar celny, wraz z kosztami w niej nie ujętymi, a faktycznie poniesionymi przez kupującego, w tym należnościami i opłatami licencyjnymi, które importer musiał zapłacić jako warunek Sprzedaży towaru, Kwestionowane rozstrzygnięcie oparte zostało na założeniu, że przewidziane umową licencyjną z dnia 5.07.1995 r. opłaty podlegają wliczeniu do wartości celnej towaru, bowiem ich zapłata warunkowała sprzedaż towaru.
Obowiązek uiszczania przez spółkę "C.-P." opłat z tytułu korzystania z rozwiązań technicznych /know-how/ wynikał z odrębne j umowy licencyjnej, nie związanej ze sprzedażą konkretnych produktów firmy "C." stronie skarżącej.
Przedmiotem powołanej umowy z dnia 5.07.1995 r., obowiązującej z mocą wsteczną od 1.03.1995 r., było przyznanie polskiej spółce "C.-P." "wyłącznej i nieprzenoszalnej licencji. (...) do wytwarzania, wykorzystania i sprzedaży produktów" w zamian za uiszczanie - tytułem wynagrodzenia za wymienione prawa odpowiedniej opłaty licencyjnej.
Z treści umowy nie wynika natomiast, aby określona nią odpłatność warunkowała możliwość zawierania i realizacji kontraktów handlowych produktami firmy "C.". Jej przedmiot w zasadniczej części w ogóle nie wiąże się z nabywaniem i dystrybucją olejów silnikowych, dotyczy natomiast m.in. produkcji, z którą nie wiąże się zresztą obliczanie opłaty licencyjnej.
Spośród przesłanek warunkujących zaliczenie opłat licencyjnych do wartości transakcyjnej spełniona została niewątpliwie pierwsza z nich, to znaczy zawarta została konkretna transakcja handlowa związana z importem oleju silnikowego.
W zakresie drugiej przesłanki można przy jąć, że opłata licencyjna odnosi się do importowanego towaru, aczkolwiek jedynie co do ściśle technicznej czynności obliczenia jej wysokości uzależnionej od wartości sprzedaży produktów na terenie Polski.
Alternatywą tego sposobu obliczenia wysokości opłaty mógłby być np. ryczałt.
Istota sporu sprowadza się do ustalenia spełnienia przesłanki warunku, czyli braku możliwości nabywania towarów firmy "C." i ich dalszej sprzedaży, o ile umowa licencyjna nie zostałaby podpisana a opłata uiszczona.
Organy celne spełnienie tej przesłanki jedynie domniemywają, przy czym domniemanie to nie znajduje przekonywającego uzasadnienia w materiale dowodowym.
Można zgodzić się z tym, że pomiędzy skarżącą a licencjodawcą, z którym "C.-P." nie zawierała umów handlowych, istnieją pewne powiązania kapitałowe, aczkolwiek nie aż tak daleko idące jak wydaje się sugerować organ administracyjny.
Tego rodzaju powiązania nie muszą świadczyć o zależnościach. Zawarcie jednej umowy nie przesądza warunków drugiej umowy nawet między tymi samymi podmiotami. Tymczasem w sprawie uczestniczy jeszcze trzeci podmiot, firma brytyjska, której przedmiot zainteresowania jest specyficzny, jedynie pośrednio wiążący się z obrotem olejami.
Przeciwko istnieniu warunku przemawia fakt uzyskiwania przez kupującego tytułu własności towaru już z chwilą jego wydania, okoliczność, że umowa licencyjna została zawarta gdy produkty firmy "C." już od dłuższego czasu były przedmiotem obrotu skarżącej, nadto, opłata licencyjna uiszczana była z dołu, przy uwzględnieniu wartości dotychczasowej sprzedaży, co koliduje z pojęciem warunku, czyli zastrzeżenia od spełnienia którego licencjodawca miałby uzależnić prowadzenie działalności handlowej przez polską spółkę.
Faktem jest również, że towary firmy "C." importują i sprzedają w Polsce także inne podmioty, które nie zawarły z "C.-L." umowy licencyjnej.
Ilustracją jest znajdujący się w aktach cennik firmy J.U. Enterprises Import - Eksport.
W konsekwencji należy stwierdzić, że w ustalonym stanie faktycznym brak jest podstaw do doliczenia opłat licencyjnych należnych "C.-L." do ceny faktycznie zapłaconej "C. C. and E. E. GmbH" za olej silnikowy, bowiem nie został wykazany ścisły związek pomiędzy nabyciem know-how i wynagrodzeniem z tego tytułu a zakupem przez skarżącą towaru z możliwością jego dalszej sprzedaży pod nazwą i znakiem handlowym "C.".
Związek, sprowadzający się do uznania, że zapłata należności licencyjnych stanowiła "narzucony" przez licencjodawcę warunek sprzedaży towaru.
Podobne zapatrywanie w kwestii zasad doliczania opłaty licencyjnej do ceny faktycznie zapłaconej za towar wyraził Komitet Techniczny do spraw Wyceny Celnej Światowe j Organizacji Celnej w opiniach 4.2.,4.3. oraz 4.13. /załącznik nr 1 i 2 do M.P. 1997 nr 67 poz. 657/.
Na marginesie powyższego należy dodatkowo podnieść, że organ celny kwotę z ujawnione j faktury przyporządkował proporcjonalnie do wartości towaru z poszczególnych odpraw.
Trudno to stanowisko uzna za właściwe, skoro jednocześnie nie wykazano związku faktury z dostawami konkretnych partii towaru celnego.
Z tych względów Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 22 ust. 1 pkt 1 w związku z ust. 2 pkt 1 i 3 ustawy z dnia 11 maja 1995 r. o NSA /Dz.U. nr 74 poz. 368 ze zm./, uchylił zaskarżoną decyzję.
O kosztach postępowania orzeczono na podstawie art. 55 ust. 1 cyt. ustawy o NSA.