Wyrok NSA w Warszawie (przed reformą) z 12 lutego 1998 r., V SA 804/87

Teza

O zakwalifikowaniu towaru do grupy podlegającej zwolnieniu od cła z mocy art. 14 ust. 1 pkt 7 ustawy z dnia 28 grudnia 1989 r. - Prawo celne /Dz.U. 1994 nr 71 poz. 312 ze zm./ jako rzeczy, która służyła osobie przesiedlającej się do użytku osobistego, domowego lub zawodowego albo do prowadzenia działalności gospodarczej decyduje nie konkretny, zamierzony sposób jej wykorzystania, lecz jego obiektywne przeznaczenie.

Sentencja

1. oddala skargę w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji.

Uzasadnienie

Fakt wnioskowania w zgłoszeniu celnym zwolnienia od cła przedmiotowego samochodu wbrew prawu, obciąża stronę skarżącą odpowiedzialnością na równi z organem celnym wydającym decyzję za działanie niezgodne z prawem. Stanowi to w ocenie Sądu zawinione przez stronę skarżącą działanie, mające na celu uzyskanie nieuprawnionych korzyści z tytułu zwolnienia od opłat celnych.

Oczywiście nie zwalnia to od odpowiedzialności funkcjonariusza celnego dokonującego odprawy celnej przedmiotowego towaru, który powinien znać obowiązujące przepisy i dokonać odpowiedniego skorygowania wnioskowanej niewłaściwie pozycji taryfy i stawki celnej.

(...) Sąd Najwyższy w wyroku z dnia 27 maja 1994 r. III ARN 31/94 /OSNAPU 1994 nr 4 poz. 57/ wyraził pogląd, że decyzje organu I instancji, które doprowadziły do wadliwego rozstrzygnięcia co do istoty sprawy, wbrew prawu, nie mogą być zaakceptowane z punktu widzenia praworządności. Uchybienie obowiązkowi wymiaru cła w jawnie wadliwych pod względem prawnym decyzjach celnych nie może być uznane za nabycie prawa w dobrej wiezre przez podmiot dokonujący obrotu towarowego.