Wyrok NSA w Warszawie (przed reformą) z 7 lutego 1994 r., V SA 893/93

Teza

1. Celem unormowań zawartych w rozporządzeniu Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 24 października 1934 r. - Prawo upadłościowe /t.j. Dz.U. 1991 nr 118 poz. 512/ jest zaspokojenie roszczeń wierzycieli poprzez możliwie szybkie zlikwidowanie majątku upadłego, to jest przedsiębiorstwa.
2. Na dalsze prowadzenie przedsiębiorstwa w okresie trzech miesięcy od ogłoszenia upadłości syndyk musi uzyskać zezwolenie rady wierzycieli /art. 131 par. 1 Prawa upadłościowego/, a gdy jej nie ustanowiono, sędziego komisarza /art. 140 Prawa upadłościowego/, po tym zaś terminie - zezwolenie sądu /art. 114 Prawa upadłościowego/.
3. Bez uzyskania zezwolenia przewidzianego w przytoczonych wyżej przepisach, prowadzenie przedsiębiorstwa lub, w jego ramach, określonej działalności gospodarczej nie jest dopuszczalne, gdyż jako składnik majątku upadłego podlega ono likwidacji.