Uzasadnienie
Kierownik Urzędu do Spraw Kombatantów i Osób Represjonowanych decyzją z dnia 16 lutego 2000 r. (...) pozbawił skarżącego Władysława S. uprawnień kombatanckich nadanych mu przez Wojewódzką Komisję Weryfikacyjną ZBoWiD w R. z tytułu udziału w utrwalaniu władzy ludowej od dnia 10 listopada do 2 grudnia 1951 r. Kierownik Urzędu do Spraw Kombatantów i Osób Represjonowanych powołując się na zaświadczenie centralnego Archiwum Wojskowego z dnia 8 listopada 1999 r. (...) stwierdził, że skarżący pełnił służbę wojskową w okresie od dnia 15 czerwca 1951 r. do 21 października 1953 r., w tym w jednostce, która w okresie, za który przyznano mu uprawnienia kombatanckie, walczyła z tzw. reakcyjnym podziemiem, że jednostka ta nie brała udziału w walkach z oddziałami UPA lub Wehrwolfu i że w tej sytuacji -w związku z art. 25 ust. 2 pkt 2 oraz art. 1 ust. 2 pkt 6 ustawy z dnia 24 stycznia 1991 r. o kombatantach oraz niektórych osobach będących ofiarami represji wojennych i okresu powojennego /Dz.U. 1997 nr 142 poz. 950 ze zm./ - skarżącego należało pozbawić uprawnień kombatanckich.
We wniosku o ponowne rozpoznanie sprawy na podstawie art. 127 par. 3 Kpa, skarżący twierdził, że odbywając służbę wojskową w KBW, brał udział w zwalczaniu oddziałów UPA.
Kierownik Urzędu do Spraw Kombatantów i Osób Represjonowanych decyzją z dnia 13 marca 2000 r. (...) utrzymał w mocy swą pierwotną decyzję i ponowił przytoczone w niej argumenty.
W skardze do Naczelnego Sądu Administracyjnego skarżący twierdził, że brał udział w zwalczaniu oddziałów UPA, że o ile w piśmie do niego z dnia 13 stycznia 2000 r. Nr 229/k/IV/EO Centralne Archiwum Wojskowe stwierdziło, iż w zachowanych aktach II Brygady KBW z B. z lat 1951-1952 i 14 Pułku KBW z O. z 1953 r. nie odnaleziono danych o udziale jego lub grup żołnierzy w zwalczaniu UPA lub Wehrwolfu, to w piśmie tegoż Archiwum z dnia 24 sierpnia 2000 r. (...) do Wojskowej Komendy Rejonowej w R. dotyczącym innego żołnierza KBW - Józefa K. - znajduje się stwierdzenie, iż 2 Brygada KBW i 14 Samodzielny Batalion KBW od czerwca 1951 r. do sierpnia 1953 r. brały udział w walkach z UPA, NSZ, poakowskim podziemiem i bandami rabunkowymi i że w konsekwencji inni jego koledzy, którzy pełnili służbę wojskową w tych samych jednostkach, w wyniku weryfikacji zachowali uprawnienia kombatanckie.
W odpowiedzi na skargę Kierownik Urzędu do Spraw Kombatantów i Osób Represjonowanych nie ustosunkowując się do szczegółowych zarzutów skarżącego podtrzymał dotychczasowe swe stanowisko w sprawie i wniósł o oddalenie skargi.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Skarga jest zasadna.
Skarżący już we wniosku o przyjęcie go do ZBoWiD oraz w załączonym do tego wniosku życiorysie powoływał się na swój udział w walkach z oddziałami UPA. Na udział ten powołał się także we wniosku o ponowne rozpoznanie sprawy o pozbawienie go uprawnień kombatanckich przez Kierownika Urzędu do Spraw Kombatantów i Osób Represjonowanych na podstawie art. 127 par. 3 Kpa, a także w skardze do Naczelnego Sądu Administracyjnego.
Uznając, że jednostki, w których skarżący odbywał służbę wojskową, a mianowicie II Brygada KBW z B. i 14 Pułk KBW z O., nie brały udziału w zwalczaniu oddziałów UPA, Kierownik Urzędu do Spraw Kombatantów i Osób Represjonowanych powołał się na zaświadczenie Centralnego Archiwum Wojskowego. Rzecz w tym jednak, że do skargi skarżący dołączył dwa sprzeczne ze sobą dokumenty pochodzące od tego Archiwum: pismo do skarżącego, stwierdzające, że nie odnaleziono danych o udziale żołnierzy II Brygady KBW z B. w latach 1951-1952 i 14 Pułku KBW z O. w 1953 r. w zwalczaniu UPA oraz pismo tegoż Archiwum do Wojskowej Komendy Rejonowej w R. w innej sprawie, z którego wynika, że jednostki te brały w tym czasie udział w walkach z UPA. Skarżący twierdził w związku z tym w skardze, że dwaj inni żołnierze pełniący służbę wojskową w tych samych jednostkach - Józef K. i Aleksander K. - zachowali z tego tytułu uprawnienia kombatanckie.
Kierownik Urzędu do Spraw Kombatantów i Osób Represjonowanych w odpowiedzi na skargę całkowicie pominął zarówno powołane przez skarżącego dowody, jak i przytoczone przez niego twierdzenia, ograniczając się do ponowienia argumentacji zawartej w zaskarżonej decyzji.
Należy w związku z tym stwierdzić, że wykonanie przewidzianego w art. 38 ust. 1 ustawy z dnia 11 maja 1995 r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym /Dz.U. nr 74 poz. 368 ze zm./ obowiązku wniesienia odpowiedzi na skargę nie polega na nadesłaniu do Naczelnego Sądu Administracyjnego jakiegokolwiek pisma, a pisma odpowiadającego określonym wymaganiom prawnym. Odpowiedź na skargę jest pismem procesowym, do którego - z mocy art. 59 ustawy o Naczelnym Sądzie Administracyjnym - stosuje się odpowiednio przepisy kodeksu postępowania cywilnego. Do odpowiedzi na skargę stosuje się w konsekwencji art. 127 Kpc wymagający wypowiedzenia się przez autora pisma procesowego co do twierdzeń strony przeciwnej i dowodów przez nią powołanych. Pismo z dnia 4 lipca 2000 r., które Kierownik Urzędu do Spraw Kombatantów i Osób Represjonowanych nazwał odpowiedzią na skargę, nie odpowiada tym wymaganiom. Treść tego pisma może nawet uzasadniać podejrzenie, że Kierownik Urzędu do Spraw Kombatantów i Osób Represjonowanych w ogóle nie czytał skargi.
W skardze sformułowany został zarzut nierównego traktowania przez Kierownika Urzędu do Spraw Kombatantów i Osób Represjonowanych obywateli znajdujących się w takiej samej sytuacji faktycznej i prawnej. Jest to zarzut bardzo poważny, jako że dotyczy nie stosowania się do nakazu wynikającego z art. 32 ust. 1 Konstytucji. Do zarzutu takiego organ administracji powinien więc ustosunkować się szczególnie wnikliwie. Nie czyniąc tego Kierownik Urzędu do Spraw Kombatantów i Osób Represjonowanych naruszył art. 8 Kpa nakazujący prowadzenie postępowania w sposób, który pogłębia zaufanie do organów Państwa oraz świadomość i kulturę prawną obywateli.
W świetle powołanych przez skarżącego dowodów oraz przytoczonych twierdzeń należy dojść do wniosku, że Kierownik Urzędu do Spraw Kombatantów i Osób Represjonowanych nie wyjaśnił w sposób dostateczny stanu sprawy /art. 7 oraz 77 par. 1 Kpa/. W konsekwencji brak było podstaw do właściwej oceny zebranego materiału dowodowego /art. 80 Kpa/ i rozstrzygnięcia sprawy.
Ponieważ jest to naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, należało z mocy art. 22 ust. 2 pkt 3 oraz art. 29 ustawy o Naczelnym Sądzie Administracyjnym uchylić zarówno zaskarżoną decyzję, jak i utrzymaną nią w mocy wcześniejszą decyzję Kierownika Urzędu do Spraw Kombatantów i Osób Represjonowanych.
O kosztach postępowania Naczelny Sąd Administracyjny orzekł na podstawie art. 55 ust. 1 ustawy o Naczelnym Sądzie Administracyjnym.