Uzasadnienie
W piśmie z dnia 8 listopada 1991 r. skarżąca Spółka "C.-S." wnosiła o zwrot cła przywozowego na tej podstawie, że ogumienie do pojazdów mechanicznych, od którego cło to zostało zapłacone, wywiozła następnie za granicę.
Decyzją z dnia 23 grudnia 1991 r. nr 06-PC-456-57/91 Dyrektor Urzędu Celnego w K. odmówił zwolnienia od cła, powołując się na to, że zgodnie z art. 20 prawa celnego powrotny wywóz towaru za granicę jest wolny od cła, jeżeli tożsamość towaru została ustalona w sposób nie budzący wątpliwości. Ogumienie przy wywozie nie zostało zgłoszone do odprawy celnej jako wywożone powrotnie, ale do odprawy ostatecznej i nie można obecnie na podstawie złożonych dokumentów stwierdzić, czy towar, o który chodzi, był tożsamy z towarem uprzednio przywiezionym do Polski.
W odwołaniu od tej decyzji skarżąca Spółka twierdziła, że tożsamość towaru wynika z załączonych do akt zgłoszeń celnych importowych oraz faktur importowych.
Decyzją z dnia 13 maja 1992 r. nr DPC-II/1-450-16/92/624 Prezes Głównego Urzędu Ceł utrzymał w mocy decyzję Dyrektora Urzędu Celnego i podzielił zawarty w tej decyzji pogląd, iż skarżąca nie zachowała wymagań procedury celnej obowiązującej przy wywozie powrotnym towaru, wobec czego obecnie nie można stwierdzić tożsamości towaru.
W skardze do Naczelnego Sądu Administracyjnego skarżąca wnosiła o uchylenie decyzji. Zdaniem skarżącej, ponieważ są dowody, że wywiezione ogumienie było pochodzenia radzieckiego, wykazana została tożsamość ogumienia z ogumieniem przywiezionym do Polski. Jeśli zaś organy celne uważały, że materiał dowodowy był niewystarczający, powinny były podjąć czynności niezbędne do jego uzupełnienia.
W odpowiedzi na skargę Prezes Głównego Urzędu Ceł podtrzymał swe dotychczasowe stanowisko.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Należy zgodzić się ze stanowiskiem organów celnych, iż obowiązkiem podmiotu dokonującego obrotu towarowego z zagranicą w postaci powrotnego wywozu towaru za granicę jest ujawnienie przy dokonywaniu odprawy celnej, że chodzi o wywóz powrotny. Obowiązek taki wynika z art. 40 ust. 1 ustawy z dnia 28 grudnia 1989 r. - Prawo celne /Dz.U. nr 75 poz. 445 ze zm./, przewidującego wszczynanie postępowania celnego na podstawie zgłoszenia towaru do odprawy celnej, oraz z faktu, iż zgłoszenie takie dokonywane jest na podstawie ustalonego wzoru formularza. Ponieważ zasadą jest tak zwana odprawa ostateczna, będąca najczęściej stosowanym rodzajem odprawy celnej, w rubryce 2 formularza "zgłoszenie celne - awiz" zamieszczona została wzmianka: "odprawa celna ostateczna".
Odprawa celna dokonywana w związku z powrotnym wywozem towaru za granicę ma charakter szczególny. Wiążą się bowiem z nią nie tylko szczególne uprawnienia podmiotu dokonującego obrotu towarowego z zagranicą, w zakresie zwrotu cła, ale i szczególne obowiązki organu celnego, polegające na konieczności ustalenia tożsamości towaru w sposób nie budzący wątpliwości /art. 20 prawa celnego/, następnie zaś - uchylenia decyzji pierwotnej /art. 69 prawa celnego/. W art. 20 prawa celnego mówi się wprawdzie o ustalaniu tożsamości towaru "na podstawie przedstawionych dokumentów pierwotnej odprawy celnej", nie znaczy to jednak, że wyłączone są przy ustalaniu tożsamości towaru inne środki kontroli celnej, w tym zwłaszcza oględziny zewnętrzne i rewizja celna. Dopiero zaś zakończenie kontroli celnej stanowi przesłankę wydania przez organ celny decyzji o dopuszczeniu do wywozu za granicę zgłoszonego towaru /art. 67 ust. 1 prawa celnego/. W konsekwencji należy uznać, że podmiot, który zamieścił w zgłoszeniu do odprawy celnej wywozowej wzmiankę, iż chodzi o odprawę ostateczną, a następnie - po wywozie towaru - domaga się zwrotu cła przywozowego, ponosi wszelkie negatywne skutki niemożności ustalenia tożsamości towaru w wyniku braku przeprowadzenia właściwej kontroli celnej w toku odprawy celnej wywozowej.
Ze znajdującego się w aktach dokumentu "zgłoszenie celne - awiz" wynika, że ogumienie zostało zgłoszone do odprawy ostatecznej, a nie do odprawy w wywozie powrotnym. W świetle powyższych rozważań oraz okoliczności sprawy nie pozwala to na przyjęcie, iż stwierdzenie przez organy celne niemożliwości ustalenia obecnie tożsamości towaru uzasadnia zarzut niezgodności decyzji Prezesa Głównego Urzędu Ceł z prawem.
Z tych względów i z mocy art. 207 par. 5 Kpa Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji wyroku.