Uzasadnienie
T. R. (dalej: "Skarżący") zaskarżył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie opisaną w komparycji postanowienia decyzję Dyrektora Izby Celnej w [...] wnosząc równocześnie o wstrzymanie jej wykonania.
Uzasadniając wniosek skarżący podniósł, że zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia mu znacznej szkody i spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Jest on drobnym przedsiębiorcą, którego miesięczny obrót jest niewielki, więc konieczność uiszczenia kary w wysokości 12.000 zł będzie znacznym obciążeniem, spowoduje utratę płynności finansowej i niemożność przedsiębrania jakichkolwiek dalszych działań, w tym zapłaty wymagalnych zobowiązań. W konsekwencji może to doprowadzić do konieczności zakończenia prowadzenia przez skarżącego działalności gospodarczej i ogłoszenia upadłości.
Podniesiono ponadto, iż w ciągu ostatnich miesięcy skarżący osiągnął stratę w prowadzonej działalności gospodarczej w wysokości 221,31 zł, na co wskazuje załączony do skargi wydruk z dokumentu księgowego - zestawienia Roczna struktura przychodu za miesiąc wrzesień-listopada 2016 r.
Wskazano, że względem skarżącego prowadzone są liczne postępowania egzekucyjne, w szczególności na podstawie tytułów wykonawczych nr [...],[...], [...] (obejmują one kwotę zadłużenia w wysokości 108.000,00 zł wraz z odsetkami). Strona wielokrotnie zwracała się o wstrzymanie egzekucji lub zawieszenie prowadzonego względem niej postępowania. Organ odmówił jednak ich uwzględnienia, wobec czego postępowania są nadal w toku. Skarżącemu zostały w szczególności zajęte rachunki bankowe. Tym samym strona nie posiada środków na zapłacenie nałożonej na nią kary pieniężnej bez narażania się na utratę płynności finansowej i w konsekwencji ryzyko upadłości.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje.
Zgodnie z art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm., dalej: "p.p.s.a.") wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Natomiast po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania (art. 61 § 3 p.p.s.a.).
Wskazana instytucja ma charakter wyjątkowy i jej zastosowanie może mieć miejsce wyłącznie w razie zaistnienia powyższych przesłanek. Ocena, czy w sprawie zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia stronie skarżącej znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, gdyby akt lub czynność zostały wykonane, pozostaje w gestii sądu. Jednakże to wnioskodawca musi złożyć stosowny wniosek i uprawdopodobnić, że istnieją przesłanki uzasadniające odstąpienie od zasady wykonalności orzeczeń ostatecznych. Nie wystarczy przy tym samo przywołanie przepisu, ponieważ wniosek powinien zawierać motywy odnoszące się do konkretnych zdarzeń świadczących o tym, że w stosunku do wnioskodawcy wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności jest uzasadnione (tak w postanowieniach NSA: z 13.12.2004 r., FZ 496/04, Lex nr 799468, z 22.11.2004 r., FZ 474/04, Lex nr 1405434, z 9.01.2015 r., I OZ 1205/14, z 15.01.2015 r., I OZ 1236/14).
W ocenie Sądu okoliczności takie nie zostały w niniejszej sprawie w żaden sposób wskazane. Poza samym złożeniem wniosku nie uczyniono w istocie nic, aby wykazać i uprawdopodobnić, że rzeczywiście zachodzą przesłanki do wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji.
Należy zauważyć, że chociaż w art. 61 § 3 p.p.s.a. mowa jest jedynie o uprawdopodobnieniu okoliczności wymienionych w tym przepisie, nie oznacza to, że samo przekonanie Skarżącego, iż wykonanie decyzji wywoła szczególnie niekorzystne konsekwencje, jest wystarczające do tego, aby wniosek został uwzględniony. Do wykazania, że zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków nie jest wystarczający sam ogólnikowy wywód strony. Zagrożenie, o jakim mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a., musi być bezpośrednie i realne, zaś w interesie strony leży takie sformułowanie wniosku, aby Sąd miał o nim wiedzę i mógł ocenić konsekwencje jego wystąpienia. Argumentacja Skarżącego nie spełnia tych kryteriów.
Rozpoznając przedmiotowy wniosek przede wszystkim podkreślić należy, że wykonanie decyzji nakładającej obowiązek uiszczenia należności pieniężnej tylko w wyjątkowych przypadkach jest źródłem niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub powstania trudnych do odwrócenia skutków. Zapłata oznaczonej w decyzji należności ma charakter odwracalny. W przypadku uchylenia zaskarżonej do sądu administracyjnego decyzji uiszczona należność podlega zwrotowi. Z tej też przyczyny strona domagająca się wstrzymania wykonania decyzji nakładającej obowiązek zapłaty należności pieniężnej obowiązana jest wykazać, że występują szczególne okoliczności uzasadniające uwzględnienie jej wniosku.
W aktach niniejszej sprawy brak jest jakichkolwiek dokumentów, które uprawdopodabniałyby oświadczenie zawarte we wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, że wykonanie tejże decyzji przez T. R. (tj. zapłata kary pieniężnej w wysokości 12.000 zł nałożonej w postępowaniu administracyjnym) przed rozpoznaniem skargi doprowadzi do utraty jego płynności finansowej. W szczególności wnioskujący o zastosowanie ochrony tymczasowej w postępowaniu sądowoadministracyjnym nie przedstawił dokumentów obrazujących jego aktualną kondycję finansową. W tym zakresie wśród załączników do skargi znalazł się jedynie wydruk z dokumentu księgowego - zestawienia Roczna struktura przychodu za miesiąc wrzesień-listopada 2016 r. oraz kserokopie pierwszych stron postanowień dotyczących postępowań egzekucyjnych (k. 9 i n. akt sądowych).
Dane te nie mogą być uznane za miarodajne w dacie składania wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Poza tym, brak w aktach choćby rachunku zysków i strat prowadzonej przez skarżącego działalności gospodarczej za 2015 r. uniemożliwia dokonanie oceny wpływu obciążeń finansowych wynikających z powołanych dokumentów na rzeczywistą i najbardziej aktualną sytuację finansową strony w okresie poprzedzającym bezpośrednio wniesienie skargi sprawie (tak też NSA w postanowieniu z dnia 8 września 2015 r., sygn. akt II GZ 451/15, z dnia 21 października 2015 r., sygn. akt II GZ 615/15).
Mając na uwadze powyższe Sąd, na podstawie art. 61 § 3 i § 5 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji.