Uzasadnienie
Naczelnik Urzędu Skarbowego w W. postanowieniem nr [...], wydanym 2 sierpnia 2012r. na podstawie art. 34 § 4 ustawy z 17 czerwca 1966r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz. U. z 2005r., nr 229, poz. 1954 ze zm. dalej u.p.e.a.) odrzucił zarzut T. G., wniesiony w sprawie postępowania egzekucyjnego toczącego się na podstawie tytułu wykonawczego nr [...] z [...] grudnia 2011r. w zakresie braku wymagalności egzekwowanego obowiązku, z uwagi na niepowstanie obowiązku zapłaty zryczałtowanej opłaty za odbiór odpadów (wrzesień, październik, listopad 2011r.), a także niedoręczenie ww. tytułu wykonawczego – za nieuzasadniony.
Jak wyjaśniono w treści uzasadnienia organ egzekucyjny dokonał skutecznego zajęcia rachunku bankowego T.G., w wyniku którego uzyskał w dniu 3 lutego 2012r. kwotę 45.283,72 zł, co stanowiło całkowitą spłatę zadłużenia objętego niniejszym zajęciem. Jak wyjaśnił Naczelnik US, w skardze strony z [...] lutego 2012r. na czynności egzekucyjne, podniesiono zarzut nieistnienia obowiązku. Ponadto zobowiązany zarzucił naruszenie art. 29 u.p.e.a. poprzez stwierdzenie, że organ egzekucyjny nie zbadał dopuszczalności egzekucji administracyjnej i stwierdził, że w niniejszej sprawie w ogóle nie powstał obowiązek zapłaty zryczałtowanej opłaty za odbiór odpadów komunalnych. Jak wskazał uchwała Rady Miejskiej w K. z [...] października 2003r. nr [...] jest niezgodna z przepisami ustawy z 13 września 1996r. o utrzymaniu czystości i porządku w gminach.
W uzasadnieniu organ omówił instytucję zarzutów w postępowaniu egzekucyjnym. Wskazał też, że wierzyciel – Burmistrz K. postanowieniem z [...] kwietnia 2012r., nr [...] uznał wniesiony zarzut za nieuzasadniony. Wierzyciel wskazał, iż zgodnie z art. 10 ust. 3 ustawy o utrzymaniu czystości i porządku w gminach, uchwały podjęte na podstawie art. 6a tej ustawy zmienionej w art. 1, w brzmieniu dotychczasowym, zachowują moc do dnia wejścia w życie uchwał albo zarządzeń, o których mowa w ust. 1, nie dłużej niż przez 18 miesięcy od dnia wejścia w życie ustawy chyba, że rada gminy uchyli uchwałę. Rada Miejska w K. uchwałą nr [...] z [...].10.2003r., wprowadziła odpłatne przejęcie od właścicieli nieruchomości obowiązku w zakresie odbioru odpadów komunalnych. Uchwała ta stanowi podstawę do naliczania opłat za wywóz odpadów komunalnych. Jak wyjaśnił wierzyciel pismem z [...].11.2003r. zlecił on Miejskiemu Zakładowi Gospodarki Komunalnej i Mieszkaniowej w K., odpłatne świadczenie usług w zakresie odbierania odpadów komunalnych z terenu gminy, tym samym uprawniając ten podmiot do wykonywania tychże usług na terenie Gminy K. Odbiór odpadów następuje bez konieczności zawierania dodatkowych indywidualnych umów o odbiór odpadów komunalnych z właścicielem nieruchomości, a zryczałtowana opłata jest niezależna od ilości wyprodukowanych śmieci.
Bezspornym jest, że w ocenie wierzyciela T. G. jest osobą zobowiązaną do uiszczenia wyżej wymienionej opłaty jako właściciel nieruchomości położonej na terenie Miasta K. i jako przedsiębiorca wytwarzający odpady komunalne. Twierdzenie Zobowiązanego, iż wyznaczona gminna jednostka organizacyjna nie posiada możliwości odbioru i właściwej utylizacji odpadów pochodzących od zobowiązanego jest nieprawdziwe, biorąc pod uwagę złożoną deklarację dotyczącą odbioru i transportu odpadów komunalnych. Dane podane w tej deklaracji, przyjęto do naliczenia wysokości należności ujętej w tytule wykonawczym.
T.G., nie zgadzając się z postanowieniem Naczelnika Urzędu Skarbowego w W. z [...] sierpnia 2012r., wniósł w terminie zażalenie. Domagał się uchylenia zaskarżonego rozstrzygnięcia i umorzenia postępowania egzekucyjnego w całości.
Zobowiązany zarzucił naruszenie:
- - art. 34 § 1 i 4 w związku z art. 27 § 1 pkt 9 u.p.e.a. w związku z art. 40 § 2 kpa w związku z art. 18 u.p.e.a. - poprzez wydanie zaskarżonego postanowienia, podczas gdy brak było podstaw do prowadzenia postępowania odnośnie zarzutów, albowiem nie rozpoczął się termin do wniesienia zarzutów z uwagi na brak doręczenia tytułu wykonawczego zobowiązanemu, w związku z czym pismo - skarga na czynności egzekucyjne nie mogło być potraktowane jako zarzuty.
- - art. 40 § 2 kpa w związku z art. 18 u.p.e.a. poprzez niedoręczenie pełnomocnikowi tytułu wykonawczego, co skutkuje brakiem rozpoczęcia terminu do wniesienia zarzutów;
- - art. 32 w związku z art. 40 § 2 kpa oraz w związku z art. 18 u.p.e.a. poprzez niedoręczenie tytułu wykonawczego ustanowionemu w sprawie pełnomocnikowi;
- - art. 29 § 1 u.p.e.a. poprzez niezbadanie przez organ egzekucyjny z urzędu dopuszczalności egzekucji administracyjnej;
- - art. 33 pkt 6 u.p.e.a. poprzez nierozpoznanie i nieustosunkowanie się przez organ egzekucyjny do podniesionego w piśmie zobowiązanego zarzutu niedopuszczalności egzekucyjnej;
- - art. 45 § 1 u.p.e.a. - poprzez nieodstąpienie od czynności przez organ egzekucyjny w sytuacji, gdy zobowiązany pismem "skarga na czynności egzekucyjne" oraz złożonym równocześnie wnioskiem o umorzenie postępowania egzekucyjnego wykazał nieistnienie obowiązku, który miał wynikać bezpośrednio z przepisów prawa;
- - art. 54 § 1 u.p.e.a. poprzez rozpoznanie skargi na czynności egzekucyjne jako zarzuty,
- - art. 59 § 1 pkt 2 u.p.e.a. poprzez nie umorzenie postępowania w sytuacji istnienia podstaw takiego rozstrzygnięcia,
- - art. 97 § 1 pkt 4 kpa w związku z art. 56 § 1 pkt 6 u.p.e.a. w związku z art. 77 § 4 kpa w związku z art. 18 u.p.e.a. poprzez niezastosowanie instytucji zawieszenia postępowania w sytuacji, gdy organowi egzekucyjnemu wiadomo było z urzędu, że zobowiązany wezwał wierzyciela do usunięcia naruszenia prawa w związku z istnieniem uchwały Rady Miejskiej w K., z której wierzyciel wywodzi istnienie obowiązku, i w konsekwencji czego zobowiązany wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, który będzie rozstrzygał o istnieniu podstawy prawnej istnienia obowiązku;
- - art. 34 § 4 u.p.e.a. poprzez błędne rozstrzygnięcie przejawiające się w wydaniu postanowienia o odrzuceniu zarzutów, podczas gdy organ egzekucyjny powinien użyć sformułowania nieuwzględnienia zarzutów lub uznania zarzutów za nieuzasadnione albo tez co najwyżej oddalenia zarzutów.
Postanowieniem nr [...], wydanym [...] stycznia 2013r. na podstawie art. 34 § 1 i § 4 oraz art. 33 pkt 1 u.p.e.a. Dyrektor Izby Skarbowej w W. utrzymał zaskarżone postanowienie w mocy.
W uzasadnieniu organ odwoławczy zaznaczył, że wbrew twierdzeniom wnoszącego zażalenie, zasadnym było zakwalifikowanie pisma z [...] lutego 2012r. zatytułowanego "Skarga na czynności egzekucyjne" jako zarzutów, gdyż z treści jednoznacznie wynikało, że strona kwestionuje istnienie obowiązku objętego tytułem wykonawczym nr [...]. Organ odwoławczy szeroko opisał zakres środków zaskarżenia w postępowaniu egzekucyjnym w administracji.
Odnosząc się do podniesionych w zażaleniu argumentów Dyrektor Izby Skarbowej stwierdził, że pismo z [...] lutego 2012r. zostało prawidłowo zakwalifikowane jako zarzuty nieistnienia obowiązku określonego w tytule wykonawczym i jest to korzystniejsze dla strony, gdyż mógł dzięki temu mogła ona zapoznać się ze stanowiskiem wierzyciela.
Organ odwoławczy wskazał ponadto, że tytuł wykonawczy został prawidłowo doręczony stronie, nie pełnomocnikowi, gdyż przesyłka zawierająca zawiadomienie o zajęciu oraz tytuł wykonawczy zostały nadane w dniu 8 lutego 2012r., zaś pełnomocnictwo wpłynęło do Naczelnika US w dniu 9 lutego 2012r. wraz ze skargą. Tym samym, co podkreślił organ do tego momentu nie mógł wiedzieć o występowaniu pełnomocnika w sprawie. W ocenie Dyrektora Izby Skarbowej nie sposób się zgodzić z twierdzeniem strony, że nie doszło do prawidłowego doręczenia tytułu wykonawczego zobowiązanemu, gdyż strona otrzymała przesyłkę – doręczoną za pośrednictwem osoby upoważnionej do odbioru przesyłki na podstawie pełnomocnictwa pocztowego.
Organ egzekucyjny podkreślił, że zarzut nierozpoznania i nieustosunkowania się do podniesionego przez zobowiązanego zarzutu niedopuszczalności, nie można uznać za zasadny, ponieważ taki zarzut w piśmie z [...] lutego 2012r. nie został podniesiony przez jego autora.
Nie zasadnym jest w ocenie Dyrektora Izby Skarbowej zarzut nie odstąpienia od czynności egzekucyjnych, gdyż wskazana przez stronę okoliczność, bezprawności uchwały Rady Miejskiej w K. z [...] października 2003r. nr [...], nie jest wiążąca dla organu egzekucyjnego. Organ nie zgadza się również z twierdzeniem strony, że w sprawie istniały przesłanki do zawieszenia postępowania.
Na powyższe postanowienie skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wniósł w terminie T.G. Skarżący domagał się uchylenia obu wydanych w sprawie rozstrzygnięć oraz zasądzenia kosztów postępowania.
Skarżący zarzucił naruszenie:
- 1. art. 138 § 1 pkt 1 w związku z art. 144 k.p.a. w związku z art. 18 u.p.e.a. - poprzez utrzymanie w mocy zaskarżonego postanowienia organu pierwszej instancji, tj. postanowienia Naczelnika Urzędu Skarbowego w W. z [...] sierpnia 2012r., podczas gdy nie zaistniały przesłanki do wydania postanowienia o takiej treści;
- 2. art. 138 § 1 pkt 2 w związku z art. 144 k.p.a. w związku z art. 18 u.p.e.a. - poprzez niezastosowanie tego przepisu podczas, gdy istniały podstawy do uchylenia postanowienia organu pierwszej instancji w całości i w tym zakresie orzeczenie co do istoty sprawy;
- 3. art. 34 § 4 w związku z art. 34 § 1 w związku z art. 27 § 1 pkt 9 u.p.e.a. w związku z art. 40 § 2 k.p.a. w związku z art. 18 u.p.e.a. - poprzez utrzymanie w mocy postanowienia organu pierwszej instancji wydanego w przedmiocie zarzutów, podczas gdy brak było podstaw do prowadzenia postępowania odnośnie zarzutów, albowiem nie rozpoczął się termin do wniesienia zarzutów z uwagi na brak prawidłowego doręczenia tytułu wykonawczego zobowiązanemu, w związku z czym wniesione w imieniu zobowiązanego pismo - skarga na czynności egzekucyjne nie mogło być potraktowane jako zarzuty w rozumieniu przepisów u.p.e.a.;
- 4. art. 27 § 1 pkt 9 u.p.e.a. - poprzez przyjęcie, że norma prawna zawarta w tym przepisie nie przesądza od kiedy termin do wniesienia zarzutów rozpoczyna swój bieg;
- 5. art; 40 § 2 k.p.a. w związku z art. 18 u.p.e.a. - poprzez utrzymanie w mocy postanowienia organu pierwszej instancji, który nie doręczył odpisu tytułu wykonawczego pełnomocnikowi zobowiązanego ustanowionemu w niniejszej sprawie, co skutkuje brakiem rozpoczęcia biegu terminu do wniesienia zarzutów i poprzez przyjęcie, że w niniejszej sprawie doszło do skutecznego doręczenia odpisu tytułu wykonawczego zobowiązanemu;
- 6. art. 32 u.p.e.a. w związku z art. 40 § 2 k.p.a. w związku z art. 18 u.p.e.a. - poprzez przyjęcie, że nie doręcza się tytułu wykonawczego pełnomocnikowi zobowiązanego, działającemu w jego imieniu, do czego organ był zobowiązany przystępując do czynności egzekucyjnych;
- 7. naruszenie art. 26 § 5 u.p.e.a. w związku z art. 40 § 2 k.p.a. w związku z art. 18 p.e.a. - poprzez przyjęcie, że zgodnie z tym przepisem doręczenie odpisu tytułu wykonawczego może nastąpić tylko zobowiązanemu, a nie pełnomocnikowi, co według organu oznacza, że postępowanie egzekucyjne w administracji wszczynane jest z chwilą doręczenia odpisu tytułu wykonawczego zobowiązanemu;
- 8. naruszenie art. 33 pkt 6 u.p.e.a. w związku z art. 29 § 1 u.p.e.a. - jeśli przyjąć, że wniesione w imieniu zobowiązanego pismo było zarzutami w rozumieniu u.p.e.a. - poprzez nieuwzględnienie podniesionego w piśmie zobowiązanego zarzutu niedopuszczalności egzekucji administracyjnej;
- 9. art. 54 § 1 u.p.e.a. - poprzez rozpoznanie skargi na czynności egzekucyjne jako zarzuty;
- 10. art. 59 § 1 pkt 2 u.p.e.a. - poprzez nie umorzenie postępowania w sytuacji istnienia podstaw do takiego rozstrzygnięcia;
- 11. art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a. w związku z art. 56 § 1 pkt 6 u.p.e.a. w związku z art. 77 § 4 k.p.a. w związku z art. 18 u.p.e.a. - poprzez utrzymanie w mocy postanowienia Naczelnika Urzędu Skarbowego w W., który nie zastosował instytucji zawieszenia postępowania w sytuacji, gdy organowi egzekucyjnemu wiadomo było z urzędu, że zobowiązany wezwał wierzyciela do usunięcia naruszenia prawa w związku z istnieniem uchwały Rady Miejskiej w K., z której wierzyciel wywodzi istnienie obowiązku i w konsekwencji czego zobowiązany wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, który rozstrzygnął o istnieniu podstawy prawnej istnienia obowiązku - stwierdzając nieważność uchwały Rady Miejskiej w K., z której wierzyciel wywodził istnienie egzekwowanego obowiązku;
- 12. art. 34 § 4 u.p.e.a. w związku art. 34 § 5 u.p.e.a. w związku z art. 6 k.p.a. w związku z art. 18 u.p.e.a. - poprzez utrzymanie w mocy postanowienia organu I instancji zawierającego błędne rozstrzygnięcie przejawiające się w wydaniu postanowienia o odrzuceniu zarzutów, podczas gdy organ egzekucyjny uznając wniesione zarzuty za nieuzasadnione powinien orzec o nieuwzględnieniu zarzutów lub uznaniu zarzutów za nieuzasadnione albo też co najwyżej oddaleniu zarzutów;
- 13. art. 6 k.p.a. w związku z art. 18 u.p.e.a. - poprzez wydanie zaskarżonego postanowienia z naruszeniem przepisów prawa.
Nadto autor skargi wniósł o zawieszenie postępowania sądowoadministracyjnego z uwagi na to, że skarżący wniósł o stwierdzenie nieważności postanowienia Burmistrza K. z [...] kwietnia 2012 roku. Rozstrzygnięcie tego wniosku zdaniem skarżącego niewątpliwie wpływa na rozstrzygnięcie niniejszej sprawy, albowiem postanowienie to wyraża stanowisko wierzyciela, po uzyskaniu którego możliwe jest rozpatrywanie przez organ egzekucyjny zarzutów. Wskazano, że w dniu 25 stycznia 2013r. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu (sygn. akt: II SA/Wr 655/12) wydał wyrok, którym stwierdził nieważność w całości uchwały nr [...] Rady Miejskiej w K. z [...] października 2003 roku w sprawie zasad przejęcia przez miasto K. obowiązków w zakresie odbierania odpadów komunalnych oraz wprowadzenia powszechnej zryczałtowanej opłaty, z której wierzyciel wywodzi istnienie obowiązku egzekwowanego w postępowaniu egzekucyjnym w administracji i orzekł, iż przedmiotowa uchwała nie podlega wykonaniu. Na dzień wniesienia niniejszej skargi wyrok ten nie jest jeszcze prawomocny.
W odpowiedzi na skargę organ wniósł o oddalenie skargi.
W trakcie rozprawy w dniu 28 sierpnia 2013r. pełnomocnik skarżącego podtrzymał wniosek o zawieszenie postępowania sądowego i wyjaśnił, że SKO w J. postanowieniem z [...] kwietnia 2013r. nr [...] zawiesiło postępowanie w sprawie z wniosku o stwierdzenie nieważności postanowienia Burmistrza K. z [...] kwietnia 2012r. do czasu rozpoznania skargi kasacyjnej od wyroku WSA we Wrocławiu z 25 stycznia 2013r. sygn. akt: II SA/Wr 655/12.
Postanowieniem z 28 sierpnia 2013r. tut. Sąd zawiesił postępowanie sądowoadministracyjne do czasu rozpoznania przez Naczelny Sąd Administracyjny skargi kasacyjnej od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 25 stycznia 2013 r. w sprawie o sygn. akt II SA/Wr 655/12.
Wyrokiem z 11 lutego 2016r. Naczelny Sąd Administracyjny uchylił zaskarżony wyrok i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania przez Wojewódzki Sąd Administracyjny.
Postanowieniem z 28 kwietnia 2016r. tut. Sąd podjął postępowanie sądowe.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje
Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2014 r. poz. 1647 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej oraz rozstrzyganie sporów kompetencyjnych i o właściwość między organami jednostek samorządu terytorialnego, samorządowymi kolegiami odwoławczymi i między tymi organami a organami administracji rządowej. Kontrola, o której mowa w § 1, sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej (art. 1 § 2 cyt. ustawy).
Stwierdzenie zatem, iż zaskarżone postanowienie wydane zostało z naruszeniem prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszeniem prawa dającym podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, innym naruszeniem przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy; obliguje Sąd do uchylenia zaskarżonej decyzji/postanowienia (art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2016 r. poz. 718 ze zm., dalej p.p.s.a.).
Kontrolując zaskarżone postanowienie według wskazanych powyżej kryteriów, Sąd podzielając stanowisko organów stwierdził, że nie narusza ono prawa, a zatem skarga nie zasługuje na uwzględnienie.
Poddanym kontroli Sądu w niniejszej sprawie rozstrzygnięciem Dyrektor Izby Skarbowej w W. utrzymał w mocy postanowienie Naczelnika Urzędu Skarbowego w W., którym uznano zgłoszone przez stronę skarżącą zarzuty w sprawie prowadzenia egzekucji na podstawie spornego tytułu wykonawczego za nieuzasadnione.
Materialnoprawną podstawę wydanych w sprawie postanowień stanowiły przepisy art. 33 i art. 34 u.p.e.a., które dotyczą możliwości wniesienia zarzutów do wystawionego tytułu wykonawczego, stanowiącego podstawę prowadzenia egzekucji administracyjnej. Zarzuty w postępowaniu egzekucyjnym stanowią środek ochrony zobowiązanego, gdy postępowanie egzekucyjne narusza istotne zasady tego postępowania lub gdy egzekucja jest niedopuszczalna (zob. R. Hauser, Z. Leoński, Postępowanie egzekucyjne w administracji. Komentarz, Wydawnictwo C.H. Beck, Warszawa 2004, str. 110).
Należy podkreślić, że zarzuty w postępowaniu egzekucyjnym są środkiem zaskarżenia, który służy zobowiązanemu w fazie wszczęcia tego postępowania, co oznacza, że nie można podnosić nowych zarzutów na dalszych etapach postępowania. Zobowiązanego obowiązuje siedmiodniowy termin na zgłoszenie zarzutów w postępowaniu egzekucyjnym, liczony od dnia doręczenia mu tytułu wykonawczego, o czym skarżący został pouczony, podobnie jak o podstawach, na których mogą być wniesione zarzuty. Postępowanie w przedmiocie zarzutów w postępowaniu egzekucyjnym może toczyć się zatem jedynie w ramach nakreślonych przez zgłaszającego te zarzuty, w terminie otwartym na ich zgłoszenie.
W treści wniesionej skargi zarzucono niewłaściwą interpretację pisma z [...] lutego 2012r. przez organ, gdyż w ocenie skarżącego pismo to stanowiło zgodnie z tytułem "Skargę na czynności egzekucyjne" i powinno być rozpatrzone przez organ w trybie art. 54 ustawy egzekucyjnej.
Wskazać należy, że w postępowaniu w sprawie skargi na czynności egzekucyjne dokonywane jest jedynie formalnoprawne zbadanie sposobu i formy dokonanych czynności egzekucyjnych. Tymczasem skarżący w treści pisma kwestionował istnienie obowiązku objętego spornym tytułem wykonawczym, a w trybie skargi na czynności egzekucyjne nie jest możliwe rozpatrywanie zarzutu nieistnienia obowiązku wskazanego w art. 33 pkt 1 u.p.e.a. Nadto trzeba podkreślić, że przyjęta kwalifikacja pisma jest tym dogodniejsza dla strony, że mogła ona poznać stanowisko wierzyciela, o które wystąpił organ egzekucyjny na które służyło stronie zażalenie (nie zostało ono złożone i postanowienie Burmistrza K. z [...] kwietnia 2012r. nr [...] o uznaniu wniesionego zarzutu za nieuzasadniony stało się ostateczne), a podniesiony zarzut nieistnienia obowiązku wniesiono w terminie właściwym dla zarzutów.
Zatem z treści pisma z [...] lutego 2012r. wynikało jednoznacznie, że strona kwestionuje istnienie obowiązku uiszczenia opłaty ryczałtowej za wywóz nieczystości komunalnych. Organ w sposób prawidłowy wydając zaskarżone postanowienie orzekł w przedmiocie zarzutu nieistnienia obowiązku. Tymczasem obowiązek uiszczenia opłaty ryczałtowej przez T.G. za wywóz nieczystości stałych za miesiące wrzesień-listopad 2011r. w kwocie 41.264,10 zł wynika z przepisów prawa miejscowego tj. uchwały Rady Miejskiej w K. nr [...] z [...] października 2003r. która wprowadziła podstawę do naliczania opłat za wywóz odpadów komunalnych. Odbiór odpadów następuje bez konieczności zawierania dodatkowych indywidualnych umów o odbiór odpadów komunalnych z właścicielem nieruchomości, a zryczałtowana opłata jest niezależna od ilości wyprodukowanych śmieci. Bezspornym jest, że T.G. jest osobą zobowiązaną do uiszczenia wyżej wymienionej opłaty jako właściciel nieruchomości położonej na terenie Miasta K. i jako przedsiębiorca wytwarzający odpady komunalne.
W ocenie Sądu nie można się zgodzić ze stanowiskiem skarżącego, a zatem organy w sposób prawidłowy, korzystny dla wnioskodawcy, dokonały kwalifikacji prawnej pisma z [...] lutego 2012r. uznając je za zarzuty w postepowaniu egzekucyjnym.
Odnosząc się do podnoszonej przez stronę kwestii braku doręczenia tytułu wykonawczego zobowiązanemu to wskazać należy, że doręczenie pism w toku postępowania egzekucyjnego odbywało się zgodnie z przepisami kodeksu postępowania administracyjnego. Przesyłka zawierająca sporny tytuł wykonawczy wraz z zawiadomieniem o zajęciu z [...] stycznia 2012r. była adresowana do T.G. ul. [...]. Natomiast doręczona została H.G., która była osobą upoważnioną do odbioru przedmiotowej przesyłki na podstawie pełnomocnictwa pocztowego. Przesyłka zawierająca zawiadomienia o zajęciu oraz tytuł wykonawczy zostały nadane w dniu 8 lutego 2012r., zaś pełnomocnictwo wpłynęło do Naczelnika Urzędu Skarbowego w W. w dniu 9 lutego 2012r. wraz ze skargą. Do tego momentu organ egzekucyjny nie miał wiedzy w przedmiocie występowania pełnomocnika w sprawie i korespondencja była w sposób prawidłowy doręczana dla strony. Zaznaczyć trzeba, że pełnomocnik może być ustanowiony w toczącym się postępowaniu, a zgodnie z art. 33 § 3 k.p.a. pełnomocnik dołącza do akt oryginał lub urzędowo poświadczony odpis pełnomocnictwa.
Zatem z chwilą powiadomienia organu (dołączenie do akt pełnomocnictwa) organ ma obowiązek doręczenia pism pełnomocnikowi (art. 40 § 1 k.p.a.). W niniejszej sprawie organ egzekucyjny w dniu 8 lutego 2012r. nie miał wiedzy o występowaniu pełnomocnika w sprawie.
W związku z powyższym stwierdzić należy, że zarzuty skargi dotyczące braku doręczenia odpisu tytułu wykonawczego należy uznać za pozbawione uzasadnionych podstaw.
Nie sposób również zgodzić się ze stroną, że organ nie rozpatrzył zarzutu dotyczącego niedopuszczalności egzekucji administracyjnej tj. zarzutu z art. 33 pkt 6 ustawy egzekucyjnej, który podniesiony został w piśmie z dnia [...] lutego 2012r.
Przede wszystkim Sąd podkreśla, iż w powyższym piśmie nie został sformułowany w sposób jasny zarzut niedopuszczalności egzekucji administracyjnej, taki zarzut pojawił się dopiero w złożonym zażaleniu z 10 sierpnia 2012r.
Wnioskodawca w treści pisma z [...] lutego 2012r. powołując się na treść art. 29 § 1 u.p.e.a. wskazał zarzut nieistnienia obowiązku z art. 33 pkt 1 u.p.e.a., natomiast w żaden sposób nie zasygnalizował iż zaskarżeniem objęty jest również zarzut z art. 33 pkt 6 ustawy egzekucyjnej tj. zarzut niedopuszczalności egzekucji administracyjnej lub zastosowanego środka egzekucyjnego. Zatem nie można zgodzić się ze stanowiskiem skarżącego, iż organ egzekucyjny naruszył art. 33 pkt 6 przedmiotowej ustawy poprzez nierozpoznanie i nieustosunkowanie się przez ten organ do podniesionego w piśmie zarzutu niedopuszczalności. Naruszenie art. 29 § 1 u.p.e.a.
Skarżący wywodził z nieistnienia obowiązku po stronie Zobowiązanego, zanegowano istnienie obowiązku po stronie T.G. poprzez zakwestionowanie zasadności powołania się przez wierzyciela na art. 6a ustawy z 13.09.1996r. o utrzymaniu czystości i porządku w gminach (Dz. U. z 2005r., nr 236, poz. 2008 ze zm.).
W konsekwencji zasadnie przyjął organ odwoławczy, że na dzień wydania spornego postanowienia brak było jakichkolwiek podstaw do podzielenia zarzutu nieistnienia egzekwowanego obowiązku.
Za niezasadny należy uznać zarzut naruszenia art. 59 § 1 pkt 2 u.p.e.a poprzez nieumorzenie postępowania w sytuacji istnienia podstaw do takiego rozstrzygnięcia. W tym miejscu wyjaśnić należy, iż postępowanie w sprawie umorzenia postępowania egzekucyjnego prowadzonego jest postępowaniem odrębnym od postępowania w sprawie zarzutów będących przedmiotem rozpatrzenia w niniejszym postępowaniu. Organ egzekucyjny postanowieniem z [...] marca 2012r. nr [...] umorzył postępowanie w sprawie wniosku o umorzenie postępowania egzekucyjnego prowadzonego wobec T.G., uznając je za bezprzedmiotowe. Z przedmiotowych akt sprawy wynika, iż pełnomocnik Zobowiązanego nie wniósł zażalenia na powyższe rozstrzygnięcie, a tym samym nie zakwestionował jego zasadności.
Jednocześnie wskazać należy, że wyrokiem WSA we Wrocławiu z 25 stycznia 2013r. sygn. akt: II SA/Wr 655/12 stwierdził nieważność zaskarżonej uchwały nr [...], po rozpoznaniu skargi kasacyjnej organu – NSA w wyroku z 11 lutego 2016r. sygn. akt: II FSK 3033/13 uchylił zaskarżony wyrok i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu. Zatem w chwili obecnej nie istnieje podstawa do umorzenia postępowania egzekucyjnego wskazana w art. 59 § 1 pkt 2 u.p.e.a., z uwagi na nieistnienie obowiązku.
Zatem zarzut skarżącej naruszenia art. 6 k.p.a. biorąc pod uwagę powyższe rozważania oraz stan faktyczny w ocenie Sądu jest nieuzasadniony. Zaskarżone postanowienie zostało wydane zgodnie z obowiązującym prawem przy uwzględnieniu wszystkich istotnych okoliczności dla przedmiotowej sprawy.
Mając powyższe na względzie Sąd skargę oddalił na podstawie art. 151 p.p.s.a.