Uzasadnienie
Wnioskiem z dnia 25 czerwca 2013 r. strona skarżąca wystąpiła o wstrzymanie wykonania decyzji Ministra Rozwoju Regionalnego z dnia [...] stycznia 2013 r. oraz poprzedzającej ją decyzji Zarządu Województwa Małopolskiego z dnia [...] września 2012 r. W uzasadnieniu wskazano, iż do Gminy wystosowano upomnienie z dnia 13 czerwca 2013 r., zawierające wezwanie do zapłaty kwoty 28.488,80 zł w terminie 7 dni – pod rygorem wszczęcia postępowania egzekucyjnego. Podniesiono przy tym, iż realizacja zaskarżonych decyzji doprowadzi do znacznego uszczuplenia środków finansowych Miejskiego Ośrodka Pomocy Społecznej w G. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:
Stosownie do treści art. 61 § 3 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), dalej: p.p.s.a., po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części zaskarżonego aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania.
Dodatkowo wskazać trzeba, wobec tego, iż strona wnosi o wstrzymanie wykonania zaskarżonych decyzji (wymieniając decyzje wydane w pierwszej i drugiej instancji), iż sąd administracyjny może orzekać o wstrzymywaniu nie tylko tych aktów, które zostały zaskarżone, ale również i tych, które zostały wydane we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach tej samej sprawy (art. 61 § 3 p.p.s.a. in fine).
Wniosek nie zasługuje na uwzględnienie.
Na wstępie wyjaśnić należy, iż instytucja wstrzymania wykonania ma charakter wyjątkowy. Z reguły wiąże się z obawą wystąpienia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, zaś jej zastosowanie nie może być poprzedzone merytoryczną oceną zasadności skargi lub obawą wystąpienia jakiejkolwiek straty. Podstawową przesłanką wstrzymania, jest wykazanie we wniosku niebezpieczeństwa wystąpienia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Oznacza to, iż chodzi o taką szkodę (majątkową a także niemajątkową), która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego świadczenia ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego. Będzie to miało miejsce w takich wypadkach, gdy grozi utrata przedmiotu świadczenia, a który wskutek swych właściwości nie może być zastąpiony jakimś innym przedmiotem, zaś jego wartość pieniężna nie przedstawiałaby znaczenia dla skarżącego lub gdyby zachodziło niebezpieczeństwo poniesienia starty na życiu i zdrowiu. Ponadto, nie każda strata materialna, stanowi "znaczną szkodę" w rozumieniu art. 61 § 3 p.p.s.a.
Mając na uwadze powyższe wskazać trzeba, iż zawarty w skardze wniosek o wstrzymanie wykonania decyzji nie został w żaden sposób uprawdopodobniony. Poza ogólnymi stwierdzeniami, iż wykonanie decyzji doprowadzi do uszczuplenia środków finansowych wnioskująca nie wykazała, iż niebezpieczeństwo takie w jej przypadku realnie zachodzi, nie poparła nadto swoich twierdzeń żadnymi dokumentami źródłowymi, zwłaszcza dotyczącymi sytuacji finansowej gminy. Zauważyć przy tym trzeba, iż strona – reprezentowana przez profesjonalnego pełnomocnika – nie określiła nawet, czy w jej przypadku zachodzi "niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody", czy też "niebezpieczeństwo spowodowania trudnych do odwrócenia skutków".
Warto w tym miejscu wskazać na prezentowany w orzecznictwie pogląd w zakresie obawy przed "szkodą materialną". Przyjmuje się bowiem, iż rodzaj nałożonego przez zaskarżoną decyzję obowiązku, nie wywołuje stanu, który byłby nieodwracalny, skoro chodzi o świadczenie pieniężne z natury rzeczy przecież odwracalnego. W przypadku zaś ewentualnego uwzględnienia skargi, istnieje oczywista możliwość zwrotu nadpłaconych kwot (por. postanowienie NSA z 20 grudnia 2004 r., sygn. akt. GZ 138/04, dostępne w internetowej bazie pod adresem www.orzeczenia.nsa.gov.pl).
Z wyłożonych względów, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie – na podstawie art. 61 § 3 i § 5 p.p.s.a. – orzekł, jak w sentencji postanowienia.