Wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawiez 22 września 2020 r., sygn. akt V SA/Wa 1010/20

Uzasadnienie

Przedmiotem skargi [...] sp. z o.o. z siedzibą w [...] (dalej jako: "skarżąca", "strona" lub "spółka") jest rozstrzygnięcie Polskiej Agencji Rozwoju Przedsiębiorczości (dalej jako: "PARP", "IP" lub "organ"), z [...] marca 2020 r. nr [...] w przedmiocie odstąpienia od zawarcia umowy o dofinansowanie realizacji projektu.

Zaskarżone rozstrzygnięcie zostało wydana w następującym stanie faktycznym.

2 kwietnia 2019 roku skarżąca złożyła wniosek o dofinansowanie projektu "Wzrost konkurencyjności [...] Sp. z o.o. poprzez udział w programie promocji branży budowy i wykańczania" w ramach Programu Operacyjnego Inteligentny Rozwój Oś priorytetowa 3: Wsparcie innowacji w przedsiębiorstwach, Działanie 3.3: Wsparcie promocji oraz internacjonalizacji innowacyjnych przedsiębiorstw, Poddziałanie 3.3.3: Wsparcie MŚP w promocji marek produktowych - Go to Brand, któremu nadano numer POIR.03.03.03-14-0065/19.

Pismami z 13 sierpnia 2019 roku oraz z 19 sierpnia 2019 roku PARP powiadomiła spółkę, iż projekt objęty wnioskiem został wybrany do dofinansowania z uwagi na spełnienie kryteriów wyboru projektów oraz uzyskanie 8 punktów.

W następstwie powyższego strona złożyła, zgodnie z wezwaniem PARP, niezbędne dokumenty.

Pismem z 10 października 2019 roku PARP poinformowała skarżącą o aktualnym etapie postępowania, a także iż z punktu widzenia postanowień przyszłej umowy czas trwania procesu zawarcia umowy nie stanowi przesłanki uzasadniającej zaniechanie realizacji zadań, które przez stronę zostały zadeklarowane w określonym terminie. Skarżąca, zgodnie z tym zapewnieniem, kontynuowała realizację projektu.

Kolejnym pismem z 25 października 2019 roku PARP zawiadomiła stronę, iż z uwagi na fakt, że 100% udziałowcem skarżącej jest [...] z siedzibą w [...], w związku z postanowieniami §12 ust. 9 regulaminu istnieje konieczność przeanalizowania dodatkowych informacji i danych dotyczących przedsiębiorstwa wnioskodawcy. Z tego względu PARP wezwała spółkę do przedstawienia wymienionych w ww. piśmie dokumentów: potwierdzających autorskie prawa majątkowe do produktu będącego przedmiotem projektu, tj. tapet obiektowych [...] oraz Nadruków Cyfrowych [...] oraz dokumentu potwierdzającego wpisanie ww. produktu do rejestru znaków towarowych.

W odpowiedzi na powyższe wezwanie skarżąca nadesłała:

1. a) dwa jednobrzmiące oświadczenia osób uprawnionych do reprezentacji jedynego wspólnika, że strona posiada wszelkie prawa autorskie i majątkowe do wymienionych produktów bez ograniczeń co do czasu i terytorium, w zakresie korzystania i rozporządzania nimi, na wszystkich polach eksploatacji, a w szczególności w zakresie promocji i sprzedaży na rynku krajowym, jak i na rynkach międzynarodowych,
2. b) własne oświadczenie na piśmie datowane 4 listopada 2019 r. zgodnie z którymi skarżąca ma pełne prawo do używania logo firmy, marek i nazw kolekcji produktów, praw autorskich do wzorów i produktów, informacji handlowych i technicznych itp. związane z prowadzoną działalnością gospodarczą na rynku krajowym i zagranicznym, a ponadto że produkty Nadruk Cyfrowy [...] w większej części powstają w Polsce i są przygotowywane wyłącznie przez stronę; wyjaśniono tam również, że nie jest możliwe wpisanie produktu do rejestru znaków towarowych, gdyż każdy projekt jest inny, indywidualny, szykowany na miarę oraz zarówno materiały jak i pliki potrzebne do ich przygotowania nie są udostępniane osobom trzecim.

W odpowiedzi na powyższe PARP zażądała przedstawienia umowy przeniesienia ww. praw do tapet obiektowych [...] oraz Nadruków Cyfrowych [...] na rzecz skarżącej. W związku z powyższym 18 listopada 2019 r. strona przekazała organowi Umowę o przeniesienie autorskich praw majątkowych z dnia 7 stycznia 2019 r. pomiędzy skarżącą a jej jedynym wspólnikiem.

Pismem przesłanym za pośrednictwem wiadomości e-mail z 15 stycznia 2020 r. strona zwróciła się do PARP z pytaniem o termin podpisania umowy o dofinansowanie lub ewentualnych dalszych uwag.

Pismem z 29 stycznia 2020 r. PARP poinformowała stronę, że umowa o dofinansowanie pomiędzy stroną a organem nie może zostać zawarta.

Organ wskazał, że w świetle § 3 regulaminu konkursu nr [...] celem konkursu jest wybór projektów, które w największym stopniu przyczynią się do osiągnięcia celów POIR oraz celów poddziałania, tak więc jego celem jest wybór projektów promujących produkty (marki produktowe) polskich przedsiębiorców, wytworzonych i opatrzonych oznaczeniem danego przedsiębiorcy jako producenta, które będą konkurencyjne w stosunku do produktów analogicznych zagranicznych przedsiębiorców.

PARP podkreśliła, że wnioskodawca działa jako przedstawiciel marki zagranicznego przedsiębiorcy. W jego ocenie dofinasowanie dotyczy faktycznie promocji zagranicznego przedsiębiorcy, a nie polskiego produktu wytworzonego przez krajowego przedsiębiorcę. Powyższe, zdaniem organu, wynika z treści umowy o przeniesienie autorskich praw majątkowych i oświadczeń złożonych prze stronę oraz stosunków własnościowych pomiędzy spółką [...] a spółką polską.

W odpowiedzi na powyższe skarżąca złożyła protest w piśmie zatytułowanym wezwanie do zawarcia umowy z 5 lutego 2020 r., w którym wskazała na nieprawidłowość stanowiska PARP.

Do powyższego protestu organ ustosunkował się w piśmie z 6 marca 2020 roku, w którym podtrzymał swoje stanowisko, iż spółka nie spełniła kryterium wyboru projektów nr 3 (projekt dotyczy marki produktowej wnioskodawcy). Zauważył, że właściwa instytucja przed zawarciem umowy o dofinansowanie sprawdza ponownie, czy wszystkie kryteria są spełnione, a zatem czy wnioskodawca pomimo wcześniejszej pozytywnej oceny projektu jest nadal uprawniony do otrzymania wsparcia zgodnie z celem konkursu. Wskazał, że treść dokumentów złożonych do PARP po wyborze projektu, ma istotne znaczenie z punktu widzenia zgodności projektu z kryterium nr 3, a jednocześnie ich treść nie znana była organowi w momencie dokonywania oceny przedmiotowego projektu.

PARP wyjaśniła, że treść przedłożonych przez stronę dokumentów wskazuje na to, iż stosunki własnościowe pomiędzy stroną a [...] jednoznacznie wskazują, że projekt zmierza do promocji produktów zagranicznego przedsiębiorcy wytworzonych według wzoru i koncepcji tego podmiotu. Organ podkreślił, że wyłącznie uprawnionym z tytułu praw majątkowych do produktów [...] spółki jest skarżąca, jednakże faktycznym beneficjentem tych praw w sensie finansowym jest nadal spółka [...] kontrolująca w całości działalność strony. Dodał, że skarżąca działa zatem jako swoisty przedstawiciel marki produktów przedsiębiorcy zagranicznego, tj. jako podmiot promujący markę i produkt swojego zagranicznego kontrahenta.

Pismem z 9 czerwca 2020 r. spółka wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na ww. rozstrzygnięcie PARP z [...] marca 2020 r. wnosząc o stwierdzenie, że ocena projektu została przeprowadzona w sposób naruszający prawo i naruszenie to miało istotny wpływ na wynik oceny, przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia przez PARP oraz zasądzenie od organu na rzecz skarżącej kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa prawnego według norm przepisanych (w wysokości trzykrotności stawki minimalnej określonej w przepisach o opłatach za czynności radców prawnych).

Organowi strona zarzuciła naruszenie:

1. 1) art. 37 ust. 1 ustawy z dnia 11 lipca 2014 r. o zasadach realizacji programów w zakresie polityki spójności finansowanych w perspektywie finansowej 2014-2020 (Dz. U. z 2020 r., poz. 818 ze zm., dalej jako: "ustawa wdrożeniowa") poprzez:
2. a) naruszenie przez PARP zasady rzetelności wyboru projektów w aspekcie proceduralnym, w szczególności poprzez sformułowanie kryterium wyboru nr 3 w załączniku nr 1 do regulaminu konkursu nr 5/2019 w sposób nieprzejrzysty;
3. b) ocenę projektu skarżącej w oparciu o ustalone w powyższym regulaminie zasady konkursowe w sposób nie odpowiadający zasadom wskazanym w ww. przepisie prawa;
4. 2) art. 37 ust. 2 u.z.r.p. poprzez bezzasadną dyskwalifikację projektu skarżącej spełniającego w świetle regulaminu konkursu nr 5/2019 wszystkie kryteria wyboru;
5. 3) art. 52 ust. 2 u.z.r.p. poprzez bezpodstawną odmowę zawarcia ze skarżącą umowy o dofinansowanie projektu po jego ponownej, odmiennej i wadliwej ocenie dokonanej już po wyborze do dofinansowania;
6. 4) przepisów postępowania, tj. art. 58 ust. 1 pkt. 2 u.z.r.p., poprzez zaniechanie zamieszczenia w zaskarżonej informacji pouczenia o możliwości wniesienia skargi do sądu administracyjnego, a na wcześniejszym etapie - art. 45 ust. 5 u.z.r.p. poprzez analogiczne zaniechanie zamieszczenia pouczenia w piśmie z 29 stycznia br. o możliwości wniesienia protestu o treści jak w tym przepisie.

Dodatkowo, w piśmie procesowym z 9 lipca 2020 r. skarżąca wniosła o dopuszczenie dowodu z treści załączonego do pisma artykułu prasowego na okoliczność wadliwości ponownej oceny projektu skarżącej przez PARP i bezzasadności jego dyskwalifikacji

W odpowiedzi na skargę z 16 lipca 2020 r. organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumentację zawartą w zaskarżonej informacji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje.

Uprawnienie sądu administracyjnego do rozstrzygania w niniejszej sprawie wynika z art. 61 ustawy z dnia 11 lipca 2014 r. o zasadach realizacji programów w zakresie polityki spójności finansowanych w perspektywie finansowej 2014 - 2020 w zw. z art. 3 § 3 p.p.s.a.

W myśl art. 61 ust. 8 w zw. z art. 52 ust. 2 ustawy wdrożeniowej sąd administracyjny dokonuje oceny legalności rozstrzygnięć przewidzianych w systemie realizacji projektu operacyjnego, skoro w przepisach tych przewidziano uwzględnienie skargi w wypadku stwierdzenia, że: a) ocena projektu została przeprowadzona w sposób naruszający prawo i naruszenie to miało istotny wpływ na wynik oceny, przekazując jednocześnie sprawę do ponownego rozpatrzenia przez właściwą instytucję, o której mowa w art. 39 ust. 1, b) pozostawienie protestu bez rozpatrzenia było nieuzasadnione, przekazując sprawę do rozpatrzenia przez właściwą instytucję, o której mowa w art. 55 albo art. 39 ust.

1. Wprowadzając w art. 61 ust. 8 pkt 1 lit. a ustawy kryterium "naruszenia prawa", prawodawca przesądził jednocześnie w art. 50, że do postępowań w zakresie ubiegania się o dofinansowanie oraz udzielania dofinansowania na podstawie ustawy nie stosuje się przepisów ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego, z wyjątkiem przepisów dotyczących wyłączenia pracowników organu, doręczeń i sposobu obliczania terminów. Podobnie odniósł się do procedury odwoławczej w art. 67.

Wyklucza to weryfikację zaskarżonego aktu z perspektywy rozwiązań przyjętych w k.p.a.

Z unormowań ustawy wynika również okoliczność, że nie ma znaczenia na jakim etapie postępowania doszło de facto do negatywnej oceny projektu. Bez znaczenia jest czy oceny tej dokonano w pierwszej fazie konkursu, czy tuż przed zawarciem umowy.

Potwierdza to treść art. 52 ustawy. Według niego podstawę dofinansowania projektu stanowi albo umowa o dofinansowanie projektu albo decyzja o dofinansowaniu projektu. Przy czym umowa o dofinansowanie projektu może zostać zawarta, a decyzja o dofinansowaniu projektu może zostać podjęta, jeżeli projekt spełnia wszystkie kryteria wyboru projektów, na podstawie których został wybrany do dofinansowania, oraz zostały dokonane czynności i zostały złożone dokumenty wskazane w regulaminie konkursu albo w wezwaniu, o których mowa odpowiednio w art. 41 ust. 2 pkt 6a albo w art. 48 ust. 4a pkt 3.

Zatem mimo rozstrzygnięcia konkursu i zakwalifikowania projektu do dofinansowania, uprawniona instytucja do zawarcia umowy sprawdza istnienie wymogów koniecznych do jej podpisania.

W przypadku dopatrzenia się przed zawarciem umowy braku spełnienia pewnych wymogów formalnych czy merytorycznych instytucja ta odmawia zawarcia umowy.

Taka odmowa, zdaniem sądu, stanowi negatywną ocenę projektu w rozumieniu art. 61 ustawy wdrożeniowej.

Przyjęcie przeciwnej wykładni powodowałoby, że wnioskodawca pozbawiony by był możliwości kwestionowania tej oceny przed sądem.

Również uznanie, że skarżącemu, któremu po pierwotnym zakwalifikowaniu projektu do dofinansowania, nie przysługuje skarga do sądu administracyjnego na odmowę podpisania umowy w wyniku ponownej negatywnej oceny, prowadziłoby do nierównego traktowania podmiotów w ramach tego samego konkursu.

Przedstawiona wykładnia jest ugruntowana w orzecznictwie sądów administracyjnych.

Z przedstawioną sytuacją mamy do czynienia w przedmiotowej sprawie.

Projekt skarżącej został zakwalifikowany do dofinansowania i na etapie poprzedzającym podpisanie umowy PARP stwierdził, że projekt nie spełnia wymogów merytorycznego kryterium nr.3.

W ramach tej ponownej kontroli organ poinformował skarżącą o jej negatywnym wyniku pismem z 29 stycznia 2020 r. odmawiającym podpisania umowy i stanowiącym pierwsze rozstrzygniecie w sprawie. Pomimo braku pouczenia przez organ o możliwości złożenia protestu na przedmiotowe rozstrzygnięcie skarżąca spółka we właściwym, 14 dniowym terminie (termin niesporny), złożyła protest zatytułowany wezwanie do zawarcia umowy. Po jego rozpoznaniu organ wydał zaskarżone rozstrzygniecie.

Mimo, że na etapie postępowania sądowoadministracyjnego organ kwestionuje złożenie przez skarżącą protestu, argumentując, że pismo nie nosiło właściwej nazwy i było tylko wezwaniem do podpisania umowy, to nie budzi wątpliwości sądu, iż została wyczerpana droga postępowania administracyjnego przewidzianego ustawą wdrożeniową. Wbrew twierdzeniom organu sama nazwa pisma nie przesądza o jego treści. Pismo skarżącej z dnia 5 lutego 2020 r. odnosiło się wprost do rozstrzygnięcia organu z [...] stycznia 2020 r. i podnosiło zarzuty do ustaleń organu tam zawartych. Tym samym było środkiem zaskarżenia przewidzianym ustawa wdrożeniową. Protest został przez organ rozpoznany. Zaskarżone rozstrzygniecie z [...] marca 2020 r. odnosi się do pisma skarżącej z 5 lutego 2020 r.

Zatem skarga została wniesiona w trybie art. 61 ustawy wdrożeniowej i po prawomocnym przywróceniu terminu do jej wniesienia podlega rozpoznaniu przez sąd.

W tym miejscu sąd wskazuje, że z utrwalonego orzecznictwa sądowoadministracyjnego jednoznacznie wynika, iż prawo jako wzorzec kontroli sądowej, wedle którego badana jest legalność oceny projektu, to nie tylko przepisy prawa wspólnotowego i ustawy, ale także postanowienia systemu realizacji programu operacyjnego. Dla oceny tej nie jest też obojętna udostępniona potencjalnym beneficjentom dokumentacja konkursowa, obejmująca w szczególności wzory wniosków, instrukcje wypełniania poszczególnych dokumentów itp.

Ocena sądu sprowadza się do zbadania zgodności postępowania organu z prawem powszechnie obowiązującym, w tym zgodności z:

1. - rozporządzeniem Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1303/2013 z dnia 17 grudnia 2013 r. ustanawiającego wspólne przepisy dotyczące Europejskiego Funduszu Rozwoju Regionalnego, Europejskiego Funduszu Społecznego, Funduszu Spójności, Europejskiego Funduszu Rolnego na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich oraz Europejskiego Funduszu Morskiego i Rybackiego oraz ustanawiające przepisy ogólne dotyczące Europejskiego Funduszu Rozwoju Regionalnego, Europejskiego Funduszu Społecznego, Funduszu Spójności i Europejskiego Funduszu Morskiego i Rybackiego oraz uchylające rozporządzenie Rady (WE) nr 1083/2006 (Dz. Urz. UE. L 347/320, dalej jako: "rozporządzenie nr 1303/2013"),
2. - rozporządzeniem Komisji (UE) nr 651/2014 z dnia 17 czerwca 2014r. uznające niektóre rodzaje pomocy za zgodne z rynkiem wewnętrznym w stosowaniu art. 107 i 108 Traktatu (Dz. UE L nr. 187 str.1, dalej jako: "rozporządzenie nr 651/2014"),
3. - ustawą o zasadach realizacji programów w zakresie polityki spójności finansowanych w perspektywie finansowej 2014 – 2020 (Dz. U. z 2017 r. poz. 1460 ze zm., dalej jako: "ustawa wdrożeniowa"), a także z postanowieniami systemu realizacji programu operacyjnego, w tym:
4. - Wytycznymi Ministra Infrastruktury i Rozwoju w zakresie trybu wyboru projektów na lata 2014 – 2020 (wydanymi na podstawie art. 5 ust. 1 pkt 4 ustawy wdrożeniowej),
5. - Regulaminem konkursu nr 5 rok 2019 Programu Operacyjnego Inteligentny Rozwój 2014-2020; Oś priorytetowa 3: Wsparcie innowacji w przedsiębiorstwach, Działanie 3.3: Wsparcie promocji oraz internacjonalizacji innowacyjnych przedsiębiorstw, Poddziałanie 3.3.3: Wsparcie MŚP w promocji marek produktowych - Go to Brand,
6. - Porozumieniem w sprawie powierzenia realizacji Programu Operacyjnego Inteligentny Rozwój lata 2014- 2020, zawartym w dniu 21 kwietnia 2016 r. pomiędzy Ministrem Rozwoju i Polską Agencją Rozwoju Przedsiębiorczości.

Kontrolując w takim zakresie legalność zaskarżonego rozstrzygnięcia wydanego przez PARP, jak również legalność jego działań podejmowanych w toku procedury odwoławczej, które znalazły ostateczny wynik w informacji z [...] marca 2020 r., stwierdzić wypada, iż nie odpowiadają one prawu.

Organ zarzucił projektowi brak spełnienia kryterium nr.3.

Zgodnie z treścią § 3 ust.1 Regulaminu celem konkursu był wybór do dofinansowania projektów, które w największym stopniu przyczynią się do osiągnięcia celów POIR oraz celów poddziałania określonych SZOOP. Poddziałanie ukierunkowane jest na promowanie polskich marek produktowych przez Markę Polskiej Gospodarki przy zaangażowaniu przedsiębiorstw posiadających produkt (wyrób lub usługę) konkurencyjny względem produktów z tej samej branży występujących na rynku międzynarodowym.

Natomiast zgodnie z załącznikiem nr. 1 do Regulaminu, tj. Kryteriami wyboru projektów, a w tym z kryterium nr.3 wymagane było aby projekt dotyczył marki produktowej wnioskodawcy i spełniał warunki określone w wybranym programie promocji.

W opisie tego kryterium wskazano, kilka wymagań i ocen zarówno co do podmiotu jak i produktu ale w żadnym aspekcie nie odnoszono się do wymagań dotyczących właściciela przedsiębiorstwa zgłaszającego projekt do dofinansowania.

W opisie kryterium nr. 3 wskazano m.in., że " Ocenie podlegać będzie, czy projekt jest zgodny z zakresem poddziałania, tj. czy dotyczy marki produktowej przedsiębiorcy posiadającego produkt (wyrób lub usługę) przy wykorzystaniu założeń wizualizacji Marki Polskiej Gospodarki. Aby projekt mógł zostać uznany za zgodny z ww. kryterium musi dotyczyć marki produktowej wnioskodawcy, która będzie promowana w ramach projektu, (...) Sprawdzeniu podlega, czy miejsce realizacji (lokalizacji) projektu znajduje się na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej – weryfikacja nastąpi w oparciu o informacje przedstawione we wniosku o dofinansowanie projektu i adres prowadzenia działalności gospodarczej przez wnioskodawcę ujawniony w Krajowym Rejestrze Sadowym lub Centralnej Ewidencji Działalności Gospodarczej (...) Wnioskodawca musi prowadzić działalność gospodarczą w zakresie PKD projektu i produktu będącego przedmiotem projektu".

Z treści wniosku o dofinansowanie projektu, z krótkiego opisu projektu (str.2) wynika, że skarżąca, będąca polską spółką kapitałową prawa handlowego, powstałą w 2001 r., zajmuje się projektowaniem, produkcją i dystrybucją komercyjnych i domowych luksusowych okładzin ściennych. Podstawowym przedmiotem działalności firmy jest produkcja. Wszystkie produkty firmy wpisują się w działalność PKD 17.24.Z. Produkcja tapet. Według zapisu na str. 8 " Projektowanie i produkcję opiera na indywidualnych potrzebach klientów, pod zamówienie klienta z katalogu wzorów lub pod indywidualny projekt". " Spółka korzysta z zasobów własnych Posiada dedykowany zespół do tworzenia projektów. Własne biuro projektowe, w którym to projektanci dążą do doskonałości w projektowaniu" (str.10). "Firma posiada swój zakład produkcyjny i własne zaplecze techniczne i magazynowe" (str.11). " Zakład produkcyjny, w którym będzie wytwarzany wyrób – końcowy produkt jakim jest tapeta znajduje się na terenie Rzeczypospolitej Polskiej w Warszawie i Rumii" (str.11).

Wniosek zawiera też zapisy o korzystaniu przez skarżącą, jako niezależną spółkę, z zasobów technologicznych grupy [...] [...] lidera w sektorze tapet komercyjnych (str.12).

Z odpisu KRS nr. [...] skarżącej spółki wynika, że kapitał zakładowy spółki wynosi 664.400 zł. Wszystkie udziały (poczynając od daty wpisu do rejestru o nr.17, tj. od 24 maja 2013r.), należą do jedynego wspólnika [...].

Natomiast z dołączonych na żądanie organu dokumentów, przede wszystkim z umowy z 7 stycznia 2019 r. wynika, że [...] z siedzibą w [...] przenosi na [...] z o.o. w [...] autorskie prawa majątkowe do wszelkich kolekcji tapet i plików graficznych stworzonych i wyprodukowanych w fabryce autora, w zakresie wszystkich znanych w chwili zawarcia umowy pól eksploatacji, a w szczególności pól eksploatacji określonych w art. 50 ustawy o prawie autorskim i prawach pokrewnych tj.

1. - w zakresie utrwalania i zwielokrotniania utworu-wytwarzanie określoną techniką egzemplarzu utworu, w tym techniką drukarską, reprograficzną, zapisu magnetycznego oraz techniką cyfrową;
2. - w zakresie obrotu oryginałem albo egzemplarzami, na których utwór utrwalono- wprowadzenie do obrotu, użyczenie lub najem oryginału lub egzemplarzy;
3. - w zakresie rozpowszechniania utworu w sposób inny niż określony w pkt 2 publiczne wykonanie, wystawienie, wyświetlenie oraz nadawanie i reemitowanie a także publiczne udostępnienie utworu w taki sposób, aby każdy mógł mieć do niego dostęp w miejscu i w czasie przez siebie wybranym.

Tym samym przedmiotem umowy było przeniesienie praw majątkowych na nabywcę ([...] sp. z o.o.) do wszelkich kolekcji tapet i plików graficznych autorstwa [...] spółki zasadniczo na wszystkich polach eksploatacji. Wyłącznym dysponentem praw majątkowych do tych produktów została [...] sp. z o.o.

W tych warunkach niezrozumiałym jest stwierdzenie organu, że stosunki własnościowe pomiędzy spółką polską a spółką [...] jednoznacznie wskazują, że projekt zmierza do promocji produktów zagranicznego przedsiębiorcy wytworzonych według wzoru i koncepcji tego podmiotu. Jak też niezrozumiałe jest stwierdzenie organu, że skarżąca działa jako swoisty przedstawiciel marki produktów przedsiębiorcy zagranicznego tj. jako podmiot promujący markę i produkt swojego zagranicznego kontrahenta mimo, że wyłącznie uprawnionym z tytułu praw majątkowych do produktów [...] spółki jest skarżąca, jednakże faktycznym beneficjentem tych praw w sensie finansowym jest nadal spółka [...] kontrolująca w całości działalność skarżącej. Prowadzi to, zdaniem organu, do niespełnienia wymogu z kryterium nr.3 aby projekt dotyczył marki produktowej wnioskodawcy i spełniał warunki określone w wybranym programie promocji, tj. aby był ukierunkowany na promowanie polskiej marki produktowej przez Markę Polskiej Gospodarki przy zaangażowaniu przedsiębiorstwa posiadającego produkt (wyrób lub usługę) konkurencyjny względem produktów z tej samej branży występujących na rynku międzynarodowym.

Zacytowane stanowisko organu, w świetle wymagań ww. przepisów, jest dowolnym wnioskiem i dowolnym ustaleniem. W żadnym przepisie Regulaminu Konkursu czy Wytycznych w zakresie wyboru projektów nie zdefiniowano dodatkowych elementów koniecznych do spełnienia wymagań kryterium nr.3 poza wyżej wymienionymi.

Podnoszona i oceniana przez organ okoliczność związana z podmiotem będącym udziałowcem spółki i jego możliwościami uzyskania dywidendy od spółki nie była elementem przewidzianym do oceny kryterium nr.3. W świetle obowiązującego prawa skarżąca jest polskim przedsiębiorcą, spółką kapitałową prawa handlowego, posiadająca osobowość prawną. Zarejestrowana w KRS.

Posiadanie przez skarżącą pełni praw autorskich do wskazanych tapet, posiadanie przez nią własnego biura projektowego i własnego zakładu produkcyjnego oraz magazynu nie uprawnia do twierdzenia jakie podniósł organ, że skarżąca działa jako swoisty przedstawiciel marki produktów przedsiębiorcy zagranicznego.

Wobec powyższego sąd uznał, że ocena dokonana przez organ została dokonana w oparciu o wprowadzone przez organ pozakonkursowe kryterium nie przewidziane przepisami regulującymi konkurs.

Tym samym ocena projektu została przeprowadzona w sposób naruszający prawo i naruszenie to miało istotny wpływ na wynik oceny.

Zgodnie z art. 37 ustawy wdrożeniowej właściwa instytucja przeprowadza wybór projektów do dofinansowania w sposób przejrzysty, rzetelny i bezstronny oraz zapewnia wnioskodawcom równy dostęp do informacji o warunkach i sposobie wyboru projektów do dofinansowania. Zasada ta realizuje się przede wszystkim w obowiązku powszechnie dostępnej i kompletnej informacji o trybie i warunkach wyboru projektów. Pozostaje przy tym w ścisłej korelacji z zasadą rzetelności, nakazującą ustanowienie jasnych i zrozumiałych dla wnioskodawców kryteriów wyboru projektów, zgodność postępowania z ustanowionymi w danym trybie regułami oraz wszechstronne i wyczerpujące uzasadnienie wyboru projektu i dokonanej jego oceny. Nakaz zachowania bezstronności z kolei ustanawia zakaz preferencyjnego traktowania określonych grup lub rodzajów wnioskodawców albo projektów. Zachowany w tym względzie powinien być równy dostęp do informacji, będący emanacją traktatowej zasady równości w dostępie do pomocy w zakresie ubiegania się o dofinansowanie projektów, a reguły i kryteria wyboru projektów powinny być jasne i jednoznaczne, określające w sposób przejrzysty i precyzyjny konsekwencje określonego działania lub zaniechania uczestników konkursu. Zasady określone w art. 37 ust. 1 ustawy wdrożeniowej mają charakter normatywny i stanowią gwarancję równego traktowania wszystkich potencjalnych beneficjentów pomocy unijnej.

Kontrola sądowoadministracyjna powinna zmierzać do analizy, czy argumentacja oceniających oraz instytucji rozpoznającej protest, w zaskarżonym negatywnym rozpatrzeniu protestu (w tym przypadku odmawiającej podpisania umowy), nie jest dowolna i mieści się w granicach logicznego rozumowania, a przy tym czy jest spójna, wyczerpująca (kompletna), odpowiada generalnym standardom prawa, zasadom doświadczenia życiowego, pozostaje w związku z dokumentacją konkursową i ustalonymi kryteriami. Możliwości sądu administracyjnego w sprawach ze skarg na negatywny wynik procedury odwoławczej są ograniczone. Rolą sądu jest w szczególności zbadanie, czy zaskarżona ocena organu została sformułowana w postępowaniu wolnym od naruszeń prawa i odpowiadającym zasadom wyrażonym w art. 37 ust. 1 i 2 ustawy wdrożeniowej. A więc rolą sadu jest zbadanie, czy zakwestionowana ocena odpowiada wyrażonej w art. 37 ustawy zasadzie równego traktowania wnioskodawców w postępowaniu konkursowym.

W przedmiotowej sprawie organ naruszył wymieniony przepis w sposób istotny gdyż zaskarżona ocena została dokonana z naruszeniem zasady pozostawania w związku z dokumentacją konkursową i ustalonymi kryteriami.

Słuszny jest też zarzut naruszenia przez organ przepisów z art. 58 ust.1 pkt.2 i art 45 ust.5 ustawy wdrożeniowej poprzez brak pouczenia skarżącej o przysługujących jej prawach wobec negatywnej oceny jej projektu zgłoszonego do dofinansowania.

Mając powyższe na uwadze sąd uwzględnił skargę, stwierdzając, że ocena projektu została przeprowadzona w sposób naruszający prawo i naruszenie to miało istotny wpływ na wynik oceny i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia przez PARP zgodnie z art. 61 ust.8 pkt.1lit a ustawy wdrożeniowej.

Przy ponownym rozpoznaniu sprawy organ będzie miał na uwadze powyższe wskazania.

O kosztach postępowania sąd orzekł zgodnie z art. 200 z ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm.). Na koszty te składają się zwrot uiszczonego wpisu sądowego w wysokości 200 zł oraz wynagrodzenie pełnomocnika skarżącej przyznane w wysokości 480 zł zgodnie z § 14 ust.1 pkt.1 lit c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz. U. z 2018 r. poz. 265. j.t.), a także zwrot 17 zł z tytułu opłaty skarbowej od pełnomocnictwa.