Uzasadnienie
Postanowieniem z 16 października 2009r. przyznano skarżącemu M. C. prawo pomocy w zakresie wnioskowanym, tj. w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych.
Wyrokiem z 14 stycznia 2010r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę M. C. na decyzję Dyrektora [...] Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w W. z [...] kwietnia 2010r.
M. C. wnosząc zażalenie na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 21 czerwca 2010r. odrzucającego zażalenie na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 28 kwietnia 2010r. odrzucające skargę kasacyjną, wystąpił o przyznanie prawa pomocy w zakresie ustanowienia adwokata lub radcy prawnego.
W uzasadnieniu wniosku wskazał, iż w związku z brakiem płatności zwierzęcych za rok 2007, 2008 i 2009 oraz kryzysem w rolnictwie popadł w poważne problemy finansowe. Utrzymuje się z dochodów ze sprzedaży mleka w wysokości ok. 450 złotych miesięcznie. Wskazał, iż posiada problemy z opłatą ubezpieczenia KRUS (zaległości kilku składek), spłaca również kredyt zaciągnięty na zakup ziemi w wysokości 25.000 złotych. W związku z powyższym wyjaśnił, że utrzymanie gospodarstwa zawdzięcza pomocy rodziców i dziadków. Skarżący jest kawalerem, posiada budynki odziedziczone gospodarcze oraz nieruchomość rolną o pow. 19,50 ha. Nie posiada innych nieruchomości, przedmiotów wartościowych ani oszczędności pieniężnych. Na wyposażeniu gospodarstwa ma ciągnik z 1976 r., podstawowe maszyny rolnicze i samochód osobowy marki M. z 1995r.
W aktach sądowych znajdują się: decyzja w sprawie przyznania ulgi w spłacie należności z tytułu składek na ubezpieczenie społeczne rolników, faktury z tytułu sprzedaży mleka, umowy kredytowe na zakup gruntów oraz decyzja w sprawie wymiaru podatków rolnego, leśnego, od nieruchomości na rok 2009.
Rozpoznając wniosek zważyć należało, co następuje:
Zasadą postępowania sądowoadministracyjnego jest – zgodnie z art. 199 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) – dalej ustawy p.p.s.a. - ponoszenie przez Strony kosztów postępowania związanych ze swym udziałem w sprawie. Przyznanie prawa pomocy ze środków publicznych jest instytucją wyjątkową i następuje tylko w przypadkach określonych w cytowanej ustawie, po spełnieniu przez stronę określonych przesłanek. Przesłanki te są każdorazowo odnoszone do stanu majątkowego osoby ubiegającej się o przyznanie rzeczonego prawa.
W myśl art. 245 §1 ustawy p.p.s.a. prawo pomocy może być przyznane w zakresie całkowitym lub częściowym. Zgodnie z §3 powołanego przepisu prawo pomocy w zakresie częściowym obejmuje zwolnienie tylko od opłat sądowych w całości lub w części albo tylko od wydatków albo od opłat sądowych i wydatków lub obejmuje tylko ustanowienie adwokata, radcy prawnego (...). Prawo pomocy w zakresie częściowym, zgodnie z art. 246 § 1 pkt 2 ustawy p.p.s.a., może być przyznane osobie fizycznej, gdy osoba ta wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania, bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny. Określenie "gdy osoba fizyczna wykaże" oznacza, że to na wnoszącym o przyznanie prawa pomocy spoczywa ciężar dowodu, że znajduje się w sytuacji uprawniającej go do skorzystania z prawa pomocy. Zatem rozstrzygnięcie w tej kwestii będzie zależało od tego, co zostanie udowodnione przez wnioskodawcę.
Oznacza to, że instytucja prawa pomocy ma charakter wyjątkowy i jest stosowana w przypadku osób charakteryzujących się trudną sytuacją materialną. Do takich osób zaliczyć można bezrobotnych, którzy nie pobierają zasiłku lub osoby, które ze względu na okoliczności życiowe pozbawione są środków do życia bądź środki te są bardzo ograniczone i pozwalają zaspokoić tylko ich podstawowe potrzeby życiowe.
Sytuacja materialna skarżącego jest trudna i uzasadnia przyznanie mu prawa pomocy w postaci ustanowienia adwokata. Wskazany dochód, po uwzględnieniu kosztów związanych z prowadzeniem gospodarstwa rolnego pozwala wyłącznie na zaspokojenie podstawowych potrzeb życiowych skarżącego, który prowadzi jednoosobowe gospodarstwo domowe. Ponadto wzięto pod uwagę, iż wnioskodawca nie posiada oszczędności pieniężnych ani przedmiotów wartościowych.
W związku z powyższym na podstawie art. 258 §1 i §2 pkt 7 ustawy p.p.s.a. postanowiono, jak w sentencji.