Uzasadnienie
S. Z. wnosząc skargę na decyzję Rady do Spraw Uchodźców z [...] października 2011r. wystąpił z wnioskiem (uzupełnionym na urzędowym formularzu PPF z 31 stycznia 2012r.) o przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowym poprzez zwolnienie od kosztów sądowych.
W uzasadnieniu wniosku, jak i w oświadczeniu o stanie rodzinnym, majątku i dochodach wskazał, iż gospodarstwo domowe prowadzi wraz z żoną oraz małoletnią córką. Oświadczył, że do dnia wydania decyzji ostatecznej w sprawie utrzymywał się z pomocy socjalnej otrzymywanej w ramach procedury uchodźczej. Obecnie takiej pomocy został pozbawiony i utrzymuje się z pomocy rodziny i osób trzecich. Wskazał, że jest reprezentowany przez profesjonalnego pełnomocnika bezpłatnie (pro publico bono). Podał, że nie posiada nieruchomości, zasobów pieniężnych, przedmiotów wartościowych oraz że nie posiada pozwolenia na pracę.
Rozpoznając wniosek zważyć należało, co następuje:
Prawo pomocy stanowi wyjątek od zasady ponoszenia przez stronę kosztów związanych z jej udziałem w postępowaniu sądowym i może zostać przyznane osobie fizycznej w zakresie częściowym, gdy osoba ta wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania, bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny (art. 246 § 1 pkt 2 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.)).
Sytuacja materialna skarżącego jest trudna i stanowi pozytywną przesłankę do przyznania prawa pomocy we wnioskowanym zakresie.
Dokonując takiej oceny, kierowano się przede wszystkim tym, iż cudzoziemiec nie posiada źródła dochodu, które pozwoliłoby mu ponieść koszty związane z postępowaniem sądowym. Już sama okoliczność, iż otrzymywał pomoc od państwa polskiego, a obecnie tej pomocy został pozbawiony i utrzymuje się z pomocy osób trzecich świadczy o jego trudnej sytuacji materialnej. Ponadto przy rozpoznawaniu wniosku wzięto pod uwagę, iż skarżący nie posiada nieruchomości, ani przedmiotów wartościowych.
W tym stanie rzeczy, na podstawie art. 246 § 1 pkt 2 i art. 258 § 2 pkt 7 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzeczono jak w sentencji postanowienia.