Uzasadnienie
Przedmiotem skargi z 4 kwietnia 2014 r. wniesionej przez [...]Sp. jawna z [...] jest postanowienie Dyrektora Izby Celnej w Warszawie z [...] lutego 2014 r. nr [...] stwierdzające niedopuszczalność odwołania z dnia [...] lutego 2014 r. od decyzji Naczelnika Urzędu Celnego w [...] nr [...] z dnia 23 stycznia 2014 r. odmawiającej zwrotu podatku akcyzowego w wysokości 13.750,00 zł z tytułu eksportu siedmiu samochodów osobowych marki Hyundaj IX35.
W uzasadnieniu postanowienia organ wskazał, iż Spółka reprezentowana przez [...] [...] – pełnomocnika, w dniu 10 września 2013 r. złożyła wniosek o zwrot akcyzy z tytułu dokonanego eksportu samochodów osobowych marki Hyundai [...] Do ww. wniosku załączono stosowne pełnomocnictwo, z którego wynikała wola strony do podejmowania czynności prawnych przez pełnomocnika w postępowaniu podatkowym. Wyjaśniono, iż nie ulega wątpliwości, że organ I instancji uznał umocowanie pełnomocnika do reprezentowania Spółki, rozpatrując merytorycznie ww. wniosek i wydając rozstrzygnięcie w tym zakresie. Zatem, konsekwentnie w dniu wydania zaskarżonej decyzji, tj. [...] stycznia 2014 r. pełnomocnikiem w przedmiotowej sprawie był [...] [...], któremu należało doręczyć powyższą decyzję, a nie podmiotowi nieumocowanemu do jej odbioru (Amicis Legis Kancelaria Prawna).
W ocenie organu odwoławczego, podejmując rozstrzygnięcie w przedmiotowej sprawie Naczelnik Urzędu Celnego w [...] w sposób nieuzasadniony pominął w swoich czynnościach pełnomocnika strony. Wskazano, iż skarżona decyzja została skierowana lecz nie doręczona ustanowionemu w sprawie pełnomocnikowi (błędne oznaczenie adresata). Przyjmując, że pominięcie pełnomocnika w sprawie jest jednoznaczne z pominięciem strony, w ocenie organu, należy uznać, iż nie doszło do doręczenia decyzji Naczelnika Urzędu Celnego w [...] nr [...][ z dnia [...] stycznia 2014 r. Zatem, zaskarżona decyzja nie weszła do obrotu prawnego i nie wywiera skutków prawnych. Z uwagi na to, że decyzja nie weszła do obrotu prawnego zgodnie z art. 212 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2012 r., poz. 749, z późn. zm.); dalej: "o.p.", Dyrektor Izby Celnej stwierdził na podstawie art. 228 § 1 pkt 1 o.p. niedopuszczalność odwołania.
Pismem z dnia [...] kwietnia 2014 r. Spółka złożyła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na postanowienie Dyrektora Izby Celnej w Warszawie z dnia [...] lutego 2014 r. W uzasadnieniu skargi podniosła, iż organ odwoławczy błędnie uznał, że w przedmiotowym postępowaniu organ I instancji pominął pełnomocnika Spółki przy doręczeniu decyzji Naczelnika UC w [...]. Spółka wyjaśniła, iż w decyzji prawidłowo oznaczono adres pełnomocnika strony wskazując miejsce doręczenia na adres kancelarii [...]. Ponadto, zwrócono uwagę, iż w przedmiotowej sprawie pełnomocnik pismem z dnia [...] lutego 2014 r. złożył odwołanie od decyzji Naczelnika UC w [...] co nie byłoby możliwe gdyby tejże decyzji mu nie doręczono.
Ponadto, odnosząc się do zarzutów naruszenia prawa materialnego, mających istotny wpływ na wynik sprawy, skarżąca wskazała, że organ I instancji dokonał błędnej wykładni art. 107 ust. 1 ustawy o podatku akcyzowym.
W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Celnej w Warszawie wniósł o jej oddalenie podtrzymując motywy zawarte w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje.
Zgodnie z treścią art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269, z późn. zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem jej zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Uzupełnieniem tego zapisu jest treść art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270, z późn. zm.); dalej: "p.p.s.a.", w którym wskazano, iż sądy administracyjne stosują środki określone w ustawie. Powyższe regulacje określają podstawową funkcję sądownictwa i toczącego się przed nim postępowania. Jest nią – bez wątpienia – sprawowanie wymiaru sprawiedliwości poprzez działalność kontrolną polegającą na zbadaniu, czy organ administracji publicznej nie naruszył prawa w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy. W tym zakresie mieści się ocena, czy zaskarżone rozstrzygnięcie odpowiada prawu i czy postępowanie prowadzące do jego wydania nie jest obciążone wadami uzasadniającymi jego uchylenie.
Dokonując oceny zaskarżonego postanowienia w powyższym zakresie Sąd dopatrzył się naruszenia przepisów postępowania podatkowego w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy.
Wymaga przede wszystkim podkreślenia, że fakt wadliwego doręczenia decyzji organu pierwszej instancji z naruszeniem art. 145 § 2 o.p. w sytuacji, gdy skarżąca Spółka ustanowiła pełnomocnika w postępowaniu przed organem pierwszej instancji, którego pominięto przy doręczeniu, nie może być utożsamiany z brakiem doręczenia. Trzeba bowiem odróżnić brak doręczenia od doręczenia wprawdzie wadliwego ale dokonanego. W rozróżnieniu tym uprawnione jest oparcie się na fakcie terminowego złożenia odwołania zwłaszcza, gdy uczyniła to osoba, której decyzję należało doręczyć. Wniesienie odwołania oznacza, że decyzja do tej osoby dotarła w terminie i w sposób umożliwiający jej uczynienie tego.
W rozpatrywanej sprawie można przyjąć, że doszło do konwalidacji wadliwej czynności doręczenia organu z uwagi na działania podjęte przez pełnomocnika skarżącej. Otrzymawszy decyzję organu pierwszej instancji wniósł bowiem od niej odwołanie w terminie.
Sąd nie odnosi się do kolejnych zarzutów skargi ponieważ orzekanie o nich na obecnym etapie postępowania, należy uznać za przedwczesne.
W tym stanie rzeczy uznając, iż w toku postępowania podatkowego doszło do naruszenia przepisów Ordynacji podatkowej w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy, zaskarżoną decyzję należało uchylić w oparciu o przepis art. 145 § 1 ust. 1 lit. c p.p.s.a. O kosztach Sąd orzekł na podstawie art. 200 p.p.s.a.